நாகேந்திர பாரதி
தூங்கிக் கொண்டிருந்த அவள் முகத்தின் அழகை முழுமையாகத் தன் ஓவியத்தில் கொண்டு வர முடியாத தன திறமைக் குறைவைப் பற்றிக் கொஞ்சம் கவலை இருந்தாலும் அவள் தன்னுடையவள் என்ற பெருமையில் அந்தக் கவலை கொஞ்சம் தணிந்து போனது .
அவளுக்குப் பூசப் பிடிக்காத உதட்டுச் சாயத்தை அவள் ஓவிய உதடுகளில் தீட்டிக் கொண்டு இருக்கும் போது அவள் சற்றே புரண்டு படுத்தது , அந்தச் செய்கை அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்று உணர்த்தியது போல் இருந்தது . அவளை வரைவது அவளுக்குப் பிடிக்காது என்று அவனுக்குத் தெரியும் .
இனி இந்த ஓவியத்தை முடிக்க முடியாது என்றே அவனுக்குத் தோன்றியது . படிக்காத புத்தகம் போல் இந்த முடிக்காத ஓவியமும் ஒரு புதிராகவே இருக்கட்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான் .
மெதுவாகப் புரண்டு எழுந்து அமர்ந்தவள் நிமிர்ந்த நிலை அவனைக் கொஞ்சம் தடுமாறச் செய்தாலும் பின்னாலே கலைந்த கூந்தலை அவள் சுருட்டி ஒரு அவசரக் கொண்டையாய் முடிந்த விதம் அவனுக்கு இன்னொரு ஓவியக் காட்சி .
ஓரக் கண்ணால் அவனைப் பார்த்து முறுவலித்த அவள் கண்களில் பட்ட அந்த காகிதமும் பென்ஸிலும் அவள் முகத்தில் ஓர் அதிர்ச்சியை வரவழைத்தது .
‘எத்தனை தடவை சொல்லியாச்சு , இந்தப் பழக்கத்தை இன்னமும் விடலியா நீங்க ‘
‘இல்லேம்மா , சும்மா கொஞ்ச நேரம் ‘
‘ இப்படியே , படம் படம் னு வரைஞ்சுக்கிட்டு நல்ல சம்பளத்தில் கிடைச்ச எந்த வேலையும் ஒழுங்கா பார்க்காம , எத்தனை வேலை போயாச்சு .
படங்களா வரைஞ்சு தள்ளி ஓவியக் கண்காட்சி எல்லாம் வச்சுப் பார்த்தீங்க . என்ன காசு கிடைச்சுச்சு . செலவு பண்ணது தான் மிச்சம் . பிரமாதம் , சூப்பர் என்று சொன்ன யாராவது ஒரு படமாவது வாங்கினாங்களா சொல்லுங்க ’ என்று முறைத்தவளையே உற்றுப் பார்த்தான் .
வேகமாகப் பேசும்போது முட்டுவாயை லேசாக உயர்த்தி முகத்தை லேசாக ஆட்டியபடி அவள் பேசுவது ஒரு அழகு .
‘ என்ன யோசனை ‘ என்று அவனைப் புரிந்து லேசாகச் சிரிப்பு வந்தாலும் அதை அடக்கிக் கொண்டு ‘ இதுக்கெல்லாம் மயங்கிடக் கூடாது , உலகத்தைப் புரிய வைக்கணும் இவருக்கு , கம்பியூட்டர் இன்ஜினியரிங் முடிச்சுட்டு இவர் கூடப் படிச்சவன் எல்லாம் நியூயார்க் , லண்டன்னு போயி குடும்பத்தோடு செட்டில் ஆயிட்டாங்க . இவரு மட்டும் ஓவியத்தை வச்சுக்கிட்டு கிடைக்கிற வேலை எல்லாம் ஒழுங்கா பாக்காம விட்டுட்டு விளையாடுறாரு . ரெண்டு புள்ளைங்க ஆச்சு . இவரைத் திருத்தவே முடியலே ‘ என்று யோசித்து யோசித்து கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள் .
அன்று இரவு குழந்தைகள் தூங்கிய பின் அவனை அழைத்துச் சொன்னாள் .
‘ உங்க ஓவியத் திறமை எனக்குப் புரியுதுங்க . நான் வேண்டாங்கலே . ஒண்ணு பண்ணுங்க . இன்னையிலே இருந்து நான் உங்களுக்கு மாடல்லா இருந்து போஸ் கொடுக்கிறேன் . எனக்குத் தெரியும் உங்க டேஸ்ட் . இப்படி உதட்டைச் சுழிக்கணும் , இப்படி முட்டு வாயை உயர்த்திப் பார்க்கணும் , இப்படி ஓரக்கண்ணால் சிரிக்கணும் , அவ்வளவுதானே ‘ என்றவளை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கேட்டான் . ‘எப்படி உனக்கு இதெல்லாம் ’ .
‘ அது தான் தெரியுமே , எப்பல்லாம் அசடு வழிய கொட்டக் கொட்டப் பார்க்கிறப்போ எல்லாம் மனசுக்குள்ளே நோட் பண்ணி வச்சிருக்கேனே ’ .
‘ஆனா ஒண்ணு ,எல்லாப் படங்களும் நம்ம பார்வைக்கு மட்டும்தான் . சரியா ‘
‘பகல்லே ஒழுங்கா , அங்கே வாங்கி வச்சிருக்கற ‘ஆரக்கிள் ‘ சாப்ட்வேர் புக் ‘ எல்லாம் ஒழுங்கா படிச்சு கம்ப்யூட்டர் வேலை ஒழுங்கா பார்த்து எங்களை எல்லாம் நியூயார்க் கூட்டிட்டிப் போற வழியைப் பாருங்க ‘ என்று செல்லமாக அவன் காதைத் திருகியபோது அவள் குறும்பு முகம் அவன் மனதில் ஒரு ஓவியக் காட்சியாகப் பதிந்தது .