மோப்பசாங்/ஒரு முதியவர்

அனைத்து செய்தித்தாள்களிலும் இந்த விளம்பரம் வந்தது:
“ரோண்டலிஸ் என்ற புதிய சபாவில் நீண்ட காலம் தங்குவதற்கோ அல்லது நிரந்தர வசிப்பிற்கோ தேவையான அனைத்து நன்மைகளும் உள்ளன. அதன் இரும்புச்சத்து நிறைந்த நீர்கள், இரத்தத்திலுள்ள எல்லா அழுக்கு மூலங்களையும் நீக்கும் வகையில் உலகிலேயே சிறந்ததாகக் கருதப்படுகின்றன. மேலும், இவை மனித வாழ்க்கையை நீட்டிக்கும் தனித்துவமான சிறப்புகளை கொண்டதாகத் தோன்றுகின்றன. இந்த அற்புதமான நிகழ்வு, அந்த சிறிய நகரம் மலைப்பகுதியில், பைன் மரங்களால் சூழப்பட்ட காட்டின் நடுவில் அமைந்துள்ளது என்பதால் ஏற்படக்கூடும். பல நூற்றாண்டுகளாக, இந்த இடம் விசித்திரமான ஆயுளுடனும் நீண்ட நாட்கள் வாழும் மக்களுடனும் தொடர்புடையதாகக் கூறப்படுகிறது.”
அந்த இடத்துக்குத் திரளாக மக்கள் வந்தனர்.
ஒரு காலை, அங்கு உள்ள மருத்துவமனைத் தலைவர் ஒரு புதிய வருகையாளர் மீது பார்வையிட அழைக்கப்பட்டார். அவர் தான் சில நாட்களுக்கு முன் வந்திருந்த மான்சியூர் டாரன். அவர் காட்டின் ஓரத்தில் ஒரு அழகான இல்லம் வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார். அவரோ 86 வயதுடைய சிறிய உருவமுடைய ஒரு முதியவர், ஆனால் அவர் இன்னும் உற்சாகமாகவும், ஆரோக்கியமாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும் இருந்தார். தன்னுடைய வயதை மறைக்க மிகுந்த முயற்சி எடுத்தார்.
அவர் மருத்துவரை அமர வைத்து உடனே கேள்விகள் கேட்க ஆரம்பித்தார்.
“மருத்துவரே,” அவர் சொன்னார், “நான் நல்ல ஆரோக்கியத்தில் இருக்கிறேன் என்றால், அது சீரான வாழ்க்கைமுறையின் காரணமே. நான் மிகவும் முதியவர் இல்லையெனினும், ஏற்கனவே ஒரு மதிப்பிற்குரிய வயதை அடைந்துவிட்டேன். இருப்பினும், எல்லா நோய்களும், சோர்வும் ஆகியவற்றிலிருந்து நான் விடுபட்டு இருக்கிறேன், கூட…”
..நோய்கள், அதீத சோர்வு – இவை எதுவும் இல்லாமல் இருக்கிறேன். இது முழுமையாகவும் என் பழக்கவழக்கங்களால் தான்,” என்று அவர் கூறினார். “இங்கு காலநிலை உடல்நலத்திற்கு மிகவும் நல்லது என்கிறார்கள். நானும் அதை நம்ப விரும்புகிறேன். ஆனால் இங்கே குடியேறுவதற்கு முன், அதற்கான ஆதாரம் வேண்டும். எனவே நீங்கள் வாரத்திற்கு ஒருமுறை என்னிடம் வந்து, கீழ்கண்ட விஷயங்களை விளக்க வேண்டும்.”
“முதலில், இந்த நகரம் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் 80 வயதுக்கு மேல் உள்ள அனைவரின் முழுமையான பட்டியலை, எந்தவொரு தவறும் இல்லாமல், வேண்டும். அவர்களின் உடல் மற்றும் உயிரியல் நிலைகள் பற்றிய விவரங்களும் வேண்டும். அவர்கள் என்ன தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ளனர், வாழ்க்கை முறை என்ன, பழக்கங்கள் என்ன என்பதையும் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். இவர்களில் யாராவது இறந்தால், உடனே எனக்கு தெரிவிக்க வேண்டும். அவரின் மரணக் காரணமும், சூழ்நிலையும் முழுமையாக சொல்ல வேண்டும்.”
பிறகு அவர் மென்மையாகச் சொன்னார்,
“மருத்துவரே, நாங்கள் நல்ல நண்பர்களாக ஆகுவோம் என்று நம்புகிறேன்,”
என்று கூறி, தனது சுருங்கிய குருதி நிறைந்த கைநீட்டி வைத்தார். மருத்துவர் அதை குலுக்கி, தன்னுடைய முழுமையான ஒத்துழைப்பை உறுதி செய்தார்.
மொன்சியூர் டாரனுக்கு எப்போதும் மரணத்தைப் பற்றிய ஓர் பயங்கரமான அச்சம் இருந்தது.
இந்த உலகில் உள்ள பல இன்பங்களை, அவை அபாயகரமாக இருக்கக்கூடும் என்பதால், அவர் தற்காலிகமாக ஒதுக்கிக்கொண்டார்.
அவர் மது குடிக்க மாட்டேன் என்று சொன்னபோது,
“நான் என் வாழ்க்கையை மதிக்கிறேன்”
என்று கூறும் போது, அவரது குரலில் பயம் தெளிவாகக் கேட்கப்பட்டது.
அவர் “என் வாழ்க்கை” என்று சொல்வதை வலியுறுத்தினார் – அந்த வாழ்க்கை, அவருடையது, மற்றவர்களுடையது அல்ல. அது தனிப்பட்டதாக, பிரத்தியேகமானதாக இருந்தது.
அவருக்கு சொந்தமான உடல் உறுப்புகள் மற்றும் பொருட்கள் பற்றிப் பேசும்போதும், அவர்
“என் கண்கள், என் கால்கள், என் கை”
என்றபோது, அவை மற்றவர்களுடைய உடல்தொகுதிகளுக்கு ஒப்பாக இல்லாமல், தனிப்பட்டவை என நம்பினார்.
இந்த வித்தியாசம், குறிப்பாக, “என் மருத்துவர்” என்று கூறும்போது மிகவும் தெளிவாகக் காணப்பட்டது.
அந்த மருத்துவர் தன்னுடையவர் என்று தான் நம்பினார்.
அவர் மற்ற யாருக்கும் உதவ வேண்டியவர் அல்ல, தனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவர், மற்ற மருத்துவர்களைவிட மேலானவர் என்றும் நம்பினார் – ஒரே ஒரு விதிவிலக்கின்றி.
அவர் பிற மனிதர்களைப் பார்த்ததில்லை;
அவரது பார்வையில், அவர்கள் வெறுமனே பாவாடைப் பொம்மைகள் மாதிரியே – வெறும் காலி உலகத்தை நிரப்புவதற்காக உருவாக்கப்பட்டவர்கள்.
அவர் மனிதர்களை இரண்டு வகைகளாக பிரித்தார்:

1. அவருடன் யாதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் தொடர்புடையவர்களாகி விட்டவர்கள் – இவர்களை அவர் வணங்குவார்,
2. மற்றவர்கள் – இவர்களுடன் உரையாட மாட்டார்.
   ஆனால் இந்த இருவரும் அவருடைய பார்வையில் ஒரே மாதிரியான முக்கியத்துவமற்றவர்களாக தான் இருந்தனர்.
   ரொன்டெலிஸ் நகர மருத்துவர் அவருக்கு 80 வயதுக்கு மேல் உள்ள 17 பேரின் பட்டியலை கொடுத்த நாளிலிருந்து,
   அவரது உள்ளத்தில் புதிதாக ஒரு அறியப்படாத அனுதாபம் எழுந்தது.
   இந்த முதியவர்கள் – ஒருவர் ஒருவர் வழியிலே விழுந்து இறக்க போகும் நிலையில் இருப்பதை எண்ணி,
   அவருக்கு மனதில் ஒரு விசித்திரமான ஆர்வம் ஏற்பட்டது.
   அவர்களுக்கு நேரில் சென்று பழகவேண்டுமென்ற விருப்பம் இல்லையென்றாலும்,
   அவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்பது பற்றி மிகத் தெளிவான கற்பனை அவர் உருவாக்கி கொண்டார்.
   மருத்துவருடன் ஒவ்வொரு வியாழனும் இரவு உணவுக்கு கூட அமரும்போது, அவர் பேசுவது அவர்களைப் பற்றியே.
   “சரி மருத்துவரே, ஜோசப் பாயின்காட் இன்று எப்படி இருக்கிறார்? geçen வாரம் அவருக்கு சிறு உடல்நிலை பிரச்சனை இருந்தது அல்லவா?”
   மருத்துவர் அவரது நிலை பற்றி சொல்லிவிட்ட பின்,
   மொன்சியூர் டாரன் உடனே அவர் எப்படி தனது உணவமைப்பை மாற்றலாம்,
   வேறு முதியவர்களுக்கு ஏற்ற சில சோதனை மருத்துவ முறைகளை தமக்கும் பயன்படுத்தலாமா என்று யோசித்து ஆலோசனை அளிப்பார்.
   இந்த 17 பேர், அவருக்கு ஒரு மருத்துவ பரிசோதனை மையம் போன்று இருந்தார்கள் –
   அவரால் பல பாடங்களை கற்றுக் கொள்ள முடிந்தது.
   ஒரு மாலை, மருத்துவர் உள்ளே வந்து அறிவித்தார்:
   “ரோசாலி டூர்னல் இறந்துவிட்டார்.”
   மொன்சியூர் டாரன் அதைக் கேட்டதும் அதிர்ச்சியடைந்தார். உடனே கேட்டார்:
   “என்ன காரணம்?”
   “சளி பிடித்து.”
   அந்த சிறிய முதியவர் சிரமமின்றி ஓர் மூச்சு விட்டார்.
   பிறகு சொன்னார்:
   “அவள் மிகவும் கொழுத்தவள்தான். அதிகமாகச் சாப்பிட்டிருப்பாள். நானும் அவள் வயதுக்கு வந்ததும் என் எடையை மிகவும் கவனமாகக் பராமரிக்க வேண்டும்.”
   (அவர் ரோசாலி டூர்னலைவிட இரண்டு வயதுகள் அதிகம் இருந்தாலும், 70 வயதாக மட்டுமே கூறினார்.)
   ஒரு சில மாதங்களுக்கு பிறகு, அடுத்ததாக இறந்தவர் அன்ரி பிரிஸ்ஸோட்.
   மொன்சியூர் டாரன் மிகவும் வருத்தமடைந்தார்.
   இந்த முறை இறந்தவர் ஒரு ஆண், அதுவும் மெலிந்த உடையவர்.
   அவர் தான் டாரனுக்கு வயதில் மூன்று மாதங்கள் மட்டுமே இளையவர் மற்றும் உடல்நலத்தை மிகவும் கவனித்தவர்.
   டாரன் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கத் துணிந்திருக்கவில்லை,
   ஆனால் மருத்துவர் கூறும் விவரங்களை காத்திருந்தார்.
   “எனவே, அவர் இப்படி திடீரெனவே இறந்துவிட்டாரா?”
   “அவர் கடந்த வாரம் வரை நன்றாகத்தான் இருந்தார்!
   ஏதாவது முட்டாள் போல் ஏதாவது செய்திருப்பார் என நினைக்கிறேன், இல்லையா மருத்துவரே?”
   மருத்துவர், சிரித்துக்கொண்டு:
   “இல்லை, எனக்கு அவ்வாறு தோன்றவில்லை.
   அவரது பிள்ளைகள் அவர் மிகவும் கவனமாக இருந்தார் என்று கூறினார்கள்.”
   பிறகு, கட்டுப்படுத்த முடியாத பயத்துடன்,
   மொன்சியூர் டாரன் கேட்டார்:
   “அப்புறம்… அவர் எதனால் இறந்தார்?”
   “ப்ளியூரிசி (மூச்சுக்குழாய், நுரையீரல் மேல் படரும் பாதிப்பு).”
   அதை கேட்ட முதியவர்,
   மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் தன் உலர்ந்த கைகளைக் தட்டினார்.
   “நான் சொன்னேனே! அவர் ஏதாவது முட்டாள்தனமாக செய்திருக்கிறார்.
   யாரும் வெறுமனே ப்ளியூரிசியால் இறக்கமாட்டார்கள்.
   இரவு உணவுக்குப் பிறகு வெளியில் காற்று வாங்கச் சென்றிருப்பார்,
   அந்த குளிர் அவரின் நுரையீரலுக்கு சென்றிருக்கும்.
   இது ஒரு விபத்து, நோயல்ல.
   மூடர்கள்தான் ப்ளியூரிசியால் இறப்பார்கள்.”
   பிறகு, அவர் மிகுந்த உற்சாகத்தில் இரவு உணவு சாப்பிட்டார்
   மற்றோரையும் பற்றி உரையாடினார்.
   “இப்போது பதினைந்து பேர்தான் இருக்கிறார்கள்,
   ஆனால் எல்லாம் ஆரோக்கியமாகத்தானே இருக்கிறார்கள்?
   வாழ்க்கை அப்படித்தான் – பலவீனமானவர்கள் முதலில் போய்விடுவார்கள்;
   30 வயதுக்கு மேல் வாழ்ந்தவர்கள் 60-ஐ அடைவதற்கான நல்ல வாய்ப்பு உள்ளதாம்;
   60-ஐ கடந்தவர்கள் 80-ஐ அடைவார்கள்;
   80-ஐ கடந்தவர்கள் 100-ஐ அடைவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம் –
   ஏனெனில் அவர்கள் தான் உடல்நலத்தில் மிகச் சிறந்தவர்கள்,
   மிக வலிமை வாய்ந்தவர்கள்,
   மிகவும் விவேகமுள்ளவர்கள்.”
   அந்த வருடம் மேலும் இருவர் மரணமடைந்தனர்.
   · ஒருவர் அகந்தி (dysentery) காரணமாக
   · மற்றவர் மூச்சுத் திணறல் காரணமாக.
   மொன்சியூர் டாரன்,
   முதல் மரணத்தைக் கேட்டு மிகவும் ரசித்தார்,
   அவர் “அவன் ஒரு நாள் முன்பு ஏதாவது அதிகம் சாப்பிட்டிருப்பான்” என்று நிச்சயமாக நினைத்தார்.
   “அகந்தி என்பது கவனக்குறைவான மக்களுக்கான நோய்.”
   மருத்துவரிடம் குறை கூறினார்:
   “மருத்துவரே, அவருடைய உணவுப் பழக்கங்களை நீங்கள் கவனித்திருக்க வேண்டும்.”
   மூச்சுத் திணறலால் இறந்த அந்த மனிதனைப் பற்றி,
   இதற்கு முன் தெரியாத இருதயக் கோளாறு தான் காரணம் என்று கருதப்பட்டது.
   ஒரு மாலை, மருத்துவர் பால் டிமோனெட் என்பவரின் மரணத்தை அறிவித்தார்.
   அவர் ஒரு “உலர்ந்த விகாரமிகு மூமி” போலவே –
   அவரைப் பற்றிய ஆசை: அவர் நூறு வயதைக் கடந்து, ஸ்பாவுக்கு விளம்பரமாக மாறுவார் என்று.
   மொன்சியூர் டாரன், வழக்கம்போல் கேட்டார்:
   “அவர் எதனால் இறந்தார்?”
   மருத்துவர் கூறினார்:
   “என்னிடம் தெரியவில்லை.”
   டாரன் அதிர்ச்சியுடன்:
   “மருத்துவராக இருக்கிறீர்கள்; ஏன் தெரியாது? அவருக்கு ஏதாவது உடல் குறை இருந்ததா?”
   மருத்துவர் தலையாட்டினார்:
   “இல்லை, ஒன்றுமில்லை.”
   “அவர் கல்லீரல், சிறுநீரகக் கோளாறு என ஏதாவது இருந்திருக்கக்கூடாதா?”
   “இல்லை, அவை எல்லாம் நன்றாக இருந்தது.”
   “அவருடைய வயிறு நன்றாக வேலை செய்ததா? சில சமயம் செரிமானக் குறைபாடுகள் மயக்கத்தை உண்டாக்கும்.”
   “அவருக்கு மயக்கம் ஏதுமில்லை.”
   மொன்சியூர் டாரன் குழப்பத்தில்:
   “எதற்காவது காரணம் இருக்க வேண்டியதுதானே? அவர் ஏன் இறந்தார்?”
   மருத்துவர் தனது கைகளை தூக்கிக் காட்டினார்:
   “எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. அவர் இறந்தார், அதுதான்.”
   அதைத் தொடர்ந்து, மொன்சியூர் டாரன், மிகுந்த உணர்வோடு கேட்டார்:
   “அவர் வயது என்னவாக இருந்தது? எனக்கு நினைவில் இல்லை.”
   “தொண்ணூறு.”
   அந்தக் குறும்பு முதியவர் உடனே வியப்புடனும் நிம்மதியுடனும்:
   “தொண்ணூறு! ஆகவே, அவர் வயதினால் இறந்ததில்லை…”

மொழிபெயர்ப்பு: ரோஜர் கோலட்