அல்பெர்டோ மொராவியா/பொருட்கள்

இது இப்படித்தான் தொடங்கியது. ஒரு காலை, என்னில் என்ன குறை இருக்கிறது என்பதை அறிய, முற்றிலும் நிர்வாணமாகக் கண்ணாடியின் முன் நின்றேன். பெரிய கைகளும் கால்களும் கொண்ட ஒரு இளம் பெண்ணின் உடலைக் கண்டேன்; சதை இல்லாத கால்கள், தெளிவாகத் தெரியும் எலும்புக் கட்டமைப்பு, போதிய அளவு வளராத தோள்கள். ஒல்லியான உடல்-அவ்வளவுதானே என்று நீங்கள் சொல்வீர்கள். ஆம், உண்மையே; ஆனால் பெண்மையின் அழகுக்குரிய வட்டமான அமைப்புகள் மிகச் சிறிதாகவே தெரிந்தன, அதுவும் ஏற்கனவே தளர்வுடன். இதனால், நான் ஒரு அழகாக அமைந்த பெண்ணாக மாற வேண்டியவளாக விதிக்கப்பட்டிருந்தேன் என்பதைக் காட்டின; ஆனால், அடிக்கடி நீர் ஊற்றப்படாவிட்டால் செடிகளுக்கு நடப்பதுபோல், என்னிடத்தில் சாறு-அதாவது உயிர்ச்சக்தி-இல்லாமல் போயிருந்தது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் வளர்ச்சி பெறத் தவறியிருந்தேன்.
இதைப் பற்றி யோசித்தால், என் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட எண்ணற்ற தோல்விகளை இது விளக்குகிறது. ஆம், நான் மன உறுதி குறைந்தவள். மனைவியாகவும் இப்படித்தான் இருந்தேன்; என் உணர்ச்சிகளின் உண்மையை என் கணவரிடம் ஒருபோதும் நம்ப வைக்க முடியவில்லை. தாயாகவும்-என் சிறுமியுடன்-சில நேரங்களில் அவள் இருப்பையே மறந்துவிடுவேன்; சில வேளைகளில் அளவுக்கு மீறிய அன்பால் அவளை மூச்சுத்திணறச் செய்வேன். சமூகப் பாத்திரமாகவும், என்னை மதிக்கும் நண்பர்கள் வட்டமோ சமூகமோ ஒன்றையும் நம்பிக்கையுடன் கொண்டிருக்க முடியவில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அறிவாற்றல் கொண்ட ஒருவராகவும்: நான் வாசித்தேன், வாசித்தேன், வாசித்தேன்; ஆனால் என் கருத்தைச் சொல்ல வேண்டிய தருணம் வந்தபோது, நான் எப்போதும் முற்றிலும் குழப்பமடைந்து, முழுமையாக அங்கே இல்லாமல், தொடர்பற்றவளாக இருந்தேன்.
இந்த எல்லாவற்றைம் நினைத்துக்கொண்டு நீண்ட நேரம் என்னை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்; பின்னர், திடீரென, நான் என்னையே அந்தஞ்
என் நீளமான, எலும்புகள் தெளிவாகத் தெரியும் கையால் என்னையே ஒரு முறை அடித்துக் கொண்டேன். அப்போது எனக்கு ஒரு நிலை கிடைத்தது. அது என்ன? என் மன உறுதியின் பலவீனத்தை நேர்மையான சாதனையாக மாற்றும் ஒரு வழி. இதுவரை நான் செய்த தவறு என்னவென்றால், தூய உயிர்ச்சக்தியை-அதாவது அடிப்படையில் இயற்கையை-நம்பியதுதான்; சிலரின் கருத்துப்படி, இயற்கை எதைச் செய்தாலும் எப்போதும் நன்றாகவே செய்கிறது. எனவே, இந்த மாயையை நான் களைந்து விட வேண்டும்; சீரற்றதும் மனமோசமானதும் ஆன இயற்கையின் நிச்சயமற்ற தன்மையை விட்டு, திட்டமிட்ட உற்பத்தித்திறனின் தவறில்லாத தன்மையை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், நான் ஒரு நவீன பெண்ணாக மாற வேண்டும்.
நவீனத்தன்மையை நான் இவ்வாறு வரையறுத்தேன்: வாழ்க்கை வெறுமனே வாழப்பட வேண்டியதல்ல; அது உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஆகவே, கணவன்-மனைவி காதல், தாய்மையின் பாசம், நட்பு, ‘இயற்கையான’ மற்றும் ‘தன்னிச்சையான’ பண்பாடு-இவையெல்லாம் போதும். அதன்பின், என் தன்மையின் வெளிப்பாடுகள் என அழைக்கப்பட்ட இவை அனைத்தும், மிக நுணுக்கமாகவும் பகுத்தறிவோடும் திட்டமிடப்பட்ட ‘பொருட்களாக’ மாற வேண்டும். இவ்வாறு உற்பத்தி செய்யப்பட்ட பொருட்களுடன் எனது உறவு, ஒரு பொறியாளருக்கும் அவன் கணக்கீடுகளின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட அவன் தயாரிப்புகளுக்கும் உள்ள உறவைப் போன்றதாக இருக்கும்-பற்றற்றது, நம்பிக்கையுடனானது, அமைதியானது.
சொன்னவுடன் செய்தேன். என் சிறிய படிப்பறையில் என்னை நான் பூட்டி, நாளாந்த செயல்பாடுகளுக்கான ஒரு கவனமான திட்டத்தைத் தயாரித்தேன்; செய்ய வேண்டிய ஒவ்வொரு காரியத்தையும், செய்ய வேண்டிய நேரத்தையும் முறையையும் ஒரு குறிப்புப் புத்தகத்தில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுதினேன்.
என் கணவரிடமிருந்து தொடங்கினேன்-அழகான தோற்றமுள்ள இளம் மருத்துவர்; தன் தொழில்மீது மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர்; ஏற்கனவே கணிசமான பெண் நோயாளிகளை உடையவர். என்னிடம் அவருடைய உணர்ச்சிகள் தெளிவாகக் குறைந்து வருவதை நான் எந்த விதத்திலும் கணக்கில் கொள்ளக் கூடாது; என் திட்டத்தின் படி, எந்த விலகலும் இன்றி செயல்பட வேண்டும் என்று என்னிடம் நான் சொல்லிக் கொண்டேன்.
காலையில், காலை உணவின்போது, அவருக்கு ஏற்றவாறு மகிழ்ச்சியான, சற்றே குறும்புத்தனமான, விளையாட்டுத்தனமான காதலை நான் காட்ட வேண்டும்-நகைச்சுவை செய்து, சிரித்து, அவர் மடியில் ஏறி அமர்ந்து, அவர் வாயில் உணவு போட்டு, அவரது சிகரெட்டை ஏற்றி, அவரது டையின் முடிச்சைச் சரிசெய்து.
மதிய உணவின்போது, என் காதல் இன்னும் தீவிரமான, பொறுப்பான பக்கத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும்: நான் என் காலை நேரத்தை எவ்வாறு கழித்தேன் என்பதை அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்; அதேபோல், அவர் எவ்வாறு கழித்தார் என்பதையும் அவர் சொல்லும்படி செய்ய வேண்டும்ஞ்
இறுதியாக மாலையில், நாள் முழுவதும் செய்த உழைப்புக்குப் பிறகு அவர் களைப்பாக இருப்பார்; அப்போது என் காதல், தன்னைச் சீரமைத்துக்கொண்டு, மென்மையாகவும் நெருக்கமாகவும், சுற்றியணைப்பதாக மாறும். பின்னர், இறுதியில் இரவு வந்து, கட்டுப்பாடின்றி வெடிக்கும் பேரார்வத்தைக் காணும்.
என் சிறிய மகளுக்காக, முறையாகவும் கவனமாக அளவிடப்பட்ட அன்பின் ஒரு திட்டத்தை நான் முன்கூட்டியே கற்பனை செய்திருந்தேன்; அதனுடன் சமமாகவே, திட்டமிட்ட கல்வி நடவடிக்கைகளும் இருக்கும்; அவற்றில் பாலியல் கல்வியின் ஆரம்பங்களும் அடங்கும். சமூக வாழ்க்கையும் கூட மிகக் கடுமையாகத் திட்டமிடப்பட வேண்டும்; சிறிய விபரங்கள்வரை. நட்பு எதுவும் இல்லை; “நீ விரும்பும் விதத்தில் பிறர் உன்னை நடத்த வேண்டும் என்றால், நீயும் பிறரை அதேபோல் நடத்த வேண்டும்” என்ற கோட்பாட்டின் கடுமையான நடைமுறைப் பயன்பாடு மட்டுமே: ஒரு பரிசுக்குப் பதிலாக ஒரு பரிசு, ஒரு இரவு உணவுக்குப் பதிலாக ஒரு இரவு உணவு, ஒரு வரவேற்புக்குப் பதிலாக ஒரு வரவேற்பு.
இறுதியாக கலாச்சாரம் பற்றிய கேள்வி வந்தது. நீங்கள் ஏற்கனவே புரிந்திருப்பீர்கள் போல, அது ஒரே நேரத்தில் என் மிகப் பெரிய ஆசையும் என் மிக மோசமான தோல்வியும் ஆகும். ஆகவே, எளிமையாகச் சொன்னால், நான் என் உரையாடல்களையே “திட்டமிடுவேன்”. அறிவார்ந்த மாலை ஒன்றுக்காக நண்பர்களை வீட்டிற்கு வரவேற்கும் சில நாட்களுக்கு முன்பே, அக்காலத்தில் பிரபலமாக இருந்த ஒரு எழுத்தாளரை-உதாரணமாக ஜாய்ஸ், ப்ரூஸ்ட், மூசில், காஃப்கா, பெக்கெட் போன்றவர்களை-மீண்டும் பார்ப்பேன்; உண்மையில் அனைவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தும், வாசித்திருக்க வேண்டியது அவசியமாக இருந்த எழுத்தாளர்கள் அவர்கள். பின்னர் விருந்தின் போது, எந்தவிதமான விசேஷ கவனத்தையும் ஈர்க்காமல், நான் தயார் செய்திருந்த அந்த எழுத்தாளரின் பக்கம் உரையாடலை மெதுவாக இட்டுச் செல்வேன்.
என்னிடம் இயல்பாகவே உயிர்ச்சக்தி குறைவாக இருந்தாலும், நான் மிகவும் செயலில் ஈடுபடும் பெண். வாழ்க்கையை வாழாமல், அதை உற்பத்தி செய்ய வேண்டும் என்ற என் முடிவுக்குப் பிறகு வெறும் ஒரு வாரத்திலேயே, என் சிறிய தனிப்பட்ட தொழிற்சாலையின் தயாரிப்புகள் அமைதியாக தொகுப்பு வரியிலிருந்து வெளிவரத் தொடங்கின. “தாம்பத்ய காதல்” என்ற தயாரிப்பு, “தாய்மையான அன்பு” என்ற தயாரிப்பு, “சமூக வாழ்க்கை” என்ற தயாரிப்பு, “கலாச்சார ஆர்வங்கள்” என்ற தயாரிப்பு. இங்கே ஒரு முக்கியமான குறிப்பைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்: ஒரு தயாரிப்பு, உண்மையில், எல்லாவற்றிலும் முதலில் உற்பத்தியாளருக்கே திருப்தியளிப்பதாக இருக்க வேண்டும். ஏன் என்றால், உற்பத்தி செய்வது முதன்மையாக உற்பத்தியாளருக்காகவே; ஏனெனில் உற்பத்தி செய்வதே அவனுக்கு இருப்பதற்கான பாதுகாப்பு உணர்வையும், படைப்பாற்றல் சக்தியையும் அளிக்கிறது.
இயற்கையான தன்னிச்சை தவறிப் போகலாம்; ஆனால் உற்பத்தி-ஒருபோதும் இல்லை. இதற்குக் காரணம், படைப்பாளர் ஒருவர் தாம் உலகிற்கு கொண்டு வந்தது உண்மையில் ஒரு உயிருள்ள படைப்பா என்பதை ஒருபோதும் முழுமையாக அறிந்து கொள்ள முடியாது; ஆனால் உற்பத்தியாளர் சொல்ல முடியும்: “இந்தப் பொருள் துல்லியமான, நியாயமான கணக்கீடுகளின் அடிப்படையில் தயாரிக்கப்பட்டது; அதுவே போதும்.” அவசியமாகவே அது நன்றாகவே அமைய வேண்டும்.
ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக, நுகர்வோர்-அதாவது, என் தயாரிப்புகள் யாருக்காக உருவாக்கப்பட்டனவோ அவர்கள்-ஆரம்பத்திலிருந்தே அவற்றை எவ்விதமாகவும் மதிக்கவில்லை என்பதை வெளிப்படையாகக் காட்டினார்கள். நான் மட்டும் திருப்தியடைந்திருந்தேன்; என் வாழ்நாளில் முதன்முறையாக, நான் நினைத்ததைத் துல்லியமாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்ற உணர்வு எனக்கிருந்தது. ஆனால் அவர்கள், என் தயாரிப்புகளுடன் எந்த விதமான தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்பதை சந்தேகத்திற்கிடமின்றி வெளிப்படுத்தினார்கள். முன்பு மிக அன்பாக இருந்த அந்தச் சிறுமி, இப்போது என்னைத் தவிர்க்கத் தொடங்கினாள். சமூகம் என்னை ஏறத்தாழ ஒதுக்கி வைத்தது. என் மாலை விருந்துகளில், என் பண்பாட்டு இடைச்செருகல்கள் பெரும்பாலும் எரிச்சலையும் சலிப்பையும் தான் ஏற்படுத்தின.
எனினும், என் தயாரிப்புகள் புதுமையானவையும் வித்தியாசமானவையும் என்பதைக் நினைத்து நான் என்னை ஆறுதல்படுத்திக் கொண்டேன்; நுகர்வோர் எப்போதும் தங்கள் பழக்கங்களை குலைக்கும் எதையும் முதலில் சந்தேகத்துடன் தான் அணுகுவார். இந்த நம்பிக்கையூட்டும் எண்ணத்தை என் கணவரின் நடத்தை மேலும் வலுப்படுத்தியது. நான் உருவாக்கிய ‘தாம்பத்திய காதல்’ என்ற தயாரிப்பை முதன்முறையாக அவருக்கு அளித்தபோது, அவர் சிறிதளவு ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தினார் என்பது உண்மை. காலையில் காலை உணவின்போது, நான் அவரது மடியில் ஏறி அமர்ந்து, அவரை மீண்டும் மீண்டும் முத்தமிட்டு, சிரித்தும், கிண்டலான, சுறுசுறுப்பான விதத்தில் நடக்கத் தொடங்கியபோது, அவர் என்னை நோக்கி, நான் அவரது மனைவி அல்ல, அவரது பல பெண் நோயாளிகளில் ஒருவராக இருப்பது போல, கிட்டத்தட்ட தொழில்முறை பார்வையுடன்凝ட்டிப் பார்த்தார். ஆனால் அதற்குப் பிறகு உடனே அவர் தன்னைச் சீரமைத்துக் கொண்டு, அந்த நிமிடத்திலிருந்து என் தயாரிப்பை அதிகமாகவும் அதிகமாகவும் பாராட்டத் தொடங்கினார். ஆகவே, முழுமையாகப் பார்த்தால், நான் மிகவும் அதிருப்தியடையவில்லை. ஒப்பீடு ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டுமெனில்-என் வாழ்க்கை, பக்கத்தில் பக்கம் உற்பத்தி நடைபெறும் ஒரு மோட்டார்-கார் தொழிற்சாலையைப் போல இருந்தது, அதில் அருகருகே ஞ்குறிப்பிட்ட சில மாதிரிகளின் பிரச்சினையான முடிவுகள் இன்னும் முழுமையாகப் பரிசோதனை நிலையிலேயே இருந்தபோதிலும், திடீரென ஒரு திருப்திகரமான வகையுடன் வெற்றியின் பெருக்கம் ஏற்பட்டது. என் கார்கள் பெரும்பாலும் மோசமாக இல்லை; ஆனால் குறிப்பாக உருவாக்கப்பட்ட ‘திருமணத் தாம்பத்தியக் காதல்’ – இதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை – ஒரு உண்மையான வெற்றியாக அமைந்தது.
ஆனால், அச்சோ, ஒரு பெயரற்ற கடிதம் எனக்கு வந்தது. அதில், என் கணவர் தன் நோயாளிகளில் ஒருவருடன் என்னிடம் நம்பிக்கையற்றவராக நடந்து கொள்கிறார் என்று எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பெயரற்ற எழுத்தாளர் இடம், நாட்கள், நேரங்கள் என முழு விவரங்களையும் கொடுத்திருந்தார். இயல்பாகவே, நான் அவசரமாக எதையும் செய்யவில்லை; சந்தர்ப்பத்திற்கும், தன்னிச்சையிற்கும், இயற்கைக்கும் எதையும் விட்டுவைக்கவில்லை. பொறாமையுமில்லை, பழிவாங்கும் எண்ணமும் இல்லை. நான் வேலைக்கு இறங்கினேன்; சில நாட்களின் முடிவில், தேவைக்கு முற்றிலும் ஏற்ற ஒரு புதிய தயாரிப்பை சந்தையில் அறிமுகப்படுத்துவதில் வெற்றி பெற்றேன்: ‘கணவரின் விபச்சாரத்திற்கான ஆதாரம்’. சரியான நேரத்தில், சாதகமான சந்தையில் வெளியிடப்பட்ட அந்தப் பொருள் உடனடி, மின்னல் வேக வெற்றியைப் பெற்றது. அதாவது, என் கணவர் வேறொரு பெண்ணை நேசித்தார் என்பதைக் குறித்துத், சாத்தியமான எல்லா ஆதாரங்களுடனும் நான் உறுதியாக அறிந்துகொண்டேன்.
அவ்வாறு, அதிகம் அதிகமாக தேவைப்படுகிற ஒரு தயாரிப்பும், அதற்கு மாறாக விற்க முடியாத பல தயாரிப்புகளும் என்னிடம் இருந்தன. அந்த நேரத்தில், பல தோல்வியுற்ற முயற்சிகளுக்குப் பிறகு இறுதியாக சரியான பாதையை கண்டுபிடிக்கும் ஒரு தொழிலதிபரின் மனதில் விடுபடும் அதே ஊக்கம், என் தலையிலும் விடுபட்டிருக்க வேண்டும். முற்றிலும் பாதுகாப்பான விற்பனை உறுதி கொண்ட புதிய தயாரிப்புகளின் ஒரு முழுத் தொடர் திடீரென என் கண்களுக்கு முன் வடிவமைந்தது. இதுவரை நான் செய்த தவறு என்னவென்றால், சந்தையில் நாம் ‘நேர்மறை தயாரிப்புகள்’ என்று அழைக்கக்கூடிய – உதாரணமாக, வீட்டுப் பயன்பாட்டுக்கான மின்சாதனங்கள் போன்ற – பொருட்களுக்கே அல்லாமல், ‘எதிர்மறை தயாரிப்புகள்’ என்று அழைக்கக்கூடிய – உதாரணமாக, வெடிகுண்டுகள் மற்றும் பொதுவாக ஆயுதங்கள் போன்ற – பொருட்களுக்கும் தேவை இருப்பதை கணக்கில் கொள்ளாததுதான். என் உற்பத்தி – இதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை – பின்னையவற்றை நோக்கி திருப்பப்பட வேண்டும். ஆனால், நான் இன்னும் இதில் இருப்பதால், மேலும் சொல்ல விரும்பவில்லை
திட்டமிடும் கட்டத்தின் நடுவே. நான் செய்யப் போகும் ஒன்று, இந்த புதிய தயாரிப்புகளில் ஒன்றை மட்டும் பெயரிடுவதுதான், ஏனெனில் விரிவான ஆய்வுகளுக்குப் பிறகு, அதனை விரைவில் இயல்பான உற்பத்தி நிலையில் கொண்டு செல்லவுள்ளேன் என நான் முன்னறிவித்து இருக்கிறேன். அதற்கு பெயர்: ‘மறக்கமுடியாத கணவரை ஒழிக்கும் சாதனம்.’
பயனுள்ள, திறமையான, எளிமையான மற்றும், அனைத்தும் முடிவுற்றதும், குறைந்த செலவில் தயாரிக்கக்கூடியது; தற்போது பரவலாக உள்ள தேவையை பூர்த்தி செய்யும் வகையில் ஒரு பொருள்.

அல்பெர்டோ மொராவியா ( 1907-1990) ஒரு பிரபலமான இத்தாலிய நாவலாசிரியர் மற்றும் பத்திரிகையாளர் ஆவார். அவர் மனித உறவுகள், தனிமை, நவீன சமூகவியல் பிரச்சினைகள் மற்றும் காதல் மற்றும் பாலியல் தொடர்புகள் போன்ற மனோவியல் மற்றும் சமூகப் பிரச்சினைகளை அவரது படைப்புகளில் ஆராய்ந்து எழுதினார்.

அவரது நாவல்கள் பெரும்பாலும் நுணுக்கமான மனித மனநிலைகள் மற்றும் சமூக ஒழுங்கின் தாக்கங்களை வெளிப்படுத்தும் வகையில் இருக்கின்றன.