கவிஞரும் பீயோனி மலரும்
பண்டைய காலங்களில், ஒரு பெரிய கோயிலின் அருகே, மலைச்சரிவில், உலகிலேயே மிக அழகான பீயோனி மலர்கள் வளர்ந்து வந்தன. வீட்டை விட்டு தூரம் அலைந்து வந்த ஒரு இளம் கவிஞன், மலர்களால் நிறைந்த அந்த மலைச்சரிவிற்கு வந்து, அங்கே தன் வசிப்பதற்காக ஒரு வீட்டை அமைக்க முடிவு செய்தான்.
ஒரு நாள் அவன் எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, பீயோனி மலர்களை நோக்கி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அப்போது அவற்றின் நடுவில், ரோஜா நிற ஆடை அணிந்திருந்த ஒரு அழகான இளம்பெண்ணைக் கண்டான். அவளிடம் பேச அவன் வெளியே சென்றான்; ஆனால் அவள் பீயோனி மலர்களுக்குள் மறைந்துவிட்டாள்.
அதன் பின் பலமுறை அவளை மலர்களின் நடுவே நடந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்டான்; ஆனால் அவன் அந்த இடத்துக்கு ஓடி சென்றபோது, ஒருபோதும் அவளை காண முடியவில்லை. அவனுடைய கவிதை, குளிர்காலத்தில் வற்றிய நீரூற்று போல நின்றுவிட்டது. அவனுக்கு உறக்கம் வரவில்லை; அந்த மர்மமான இளம்பெண்ணைப் பற்றியே அவன் நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். இறுதியில், அவன் மலர்களின் நடுவே மறைந்து கொள்ள முடிவு செய்தான்; அப்படியே அவள் இறுதியாக அவன் அருகே வந்தாள்.
மறைவிடத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது, அவன் அவளுடன் நேருக்கு நேர் நின்றான். அவளுடைய அழகைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்ட அவன், ஒரு கணம் என்ன சொல்லுவது என்று தெரியாமல் நின்றான்.
அவள் திரும்பி ஓடினாள்; கவிஞன் அவளைத் தொடர்ந்து ஓடினான். அவர்கள் தோட்டச் சுவரை அடையும் வரை அவள் ஓடினாள். அங்கே அந்த இளம்பெண் மறைந்துவிட்டாள்; கவிஞன் பார்த்தது வெறும் சுவரையும் காற்றில் ஆடிய ஒரு மலரையும் மட்டுமே.
அவன் வருத்தத்துடன் தன் வீட்டிற்கு திரும்பி, தனது சிறந்த தூரிகையையும் மிகவும் கவனமாக எழுதிய எழுத்துக்களையும் கொண்டு, ஒரு கனமான காகிதத் தாளில் பின்வரும் கவிதையை எழுதினான்; பின்னர் அதை எடுத்துச் சென்று தனது தோட்டத்தில் தொங்கவிட்டான்:
“மென்மையான மலரே, கவிஞனின் கையிலிருந்து விலகாதே;
உன் இதழ்கள் உதிர்ந்து விடாதபடி, அவன் உன்னை பாதுகாக்க விரும்புகிறான்.”
அந்த மாலை, கவிஞன் தன் வீட்டில் வருத்தமாக அமர்ந்திருந்தபோது, சலசலப்பு ஓசையும் மெதுவான கதவு தட்டும் சத்தமும் கேட்டது; தோட்டத்தின் இளம்பெண் உள்ளே வந்தாள்.
“அய்யா,” என்று அவள் கூறினாள், “நான் உங்களைப் பார்த்து பயந்திருந்தேன்; ஆனால் நீங்கள் அழகை நேசிக்கும் ஒரு கவிஞர் என்பதை இப்போது அறிந்தபின், இனி ஓடிப்போகவில்லை.”
கவிஞன் கூறினான்: “ஒளி பொலியும் இளம்பெண்ணே, நீ யார் என்று சொல்லுங்கள்; மேலும் ஏன் இங்கு மலர்களின் நடுவே தனியாக வாழ்கிறாய்?”
“என் பெயர் சியாங் யூ,” என்று அவள் கூறினாள். “நட்சத்திரங்களில் எழுதப்பட்ட விதியின்படி, இந்தத் தோட்டத்தில் வாழ்வதே என் வாழ்க்கை. இப்போது வரை நான் மகிழ்ச்சியற்றவளாக இருந்தேன்; ஆனால் நீங்கள் வந்தபின், உங்களை நான் பயப்பட வேண்டியதில்லை என்று உணர்கிறேன்; எனவே நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன். நான் எழுதிய ஒரு சிறிய கவிதையை சொல்ல அனுமதிப்பீர்களா? என்னை கிண்டல் செய்யமாட்டேன் என்று வாக்குறுதி அளிக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டாள். பின்னர் அவள் பாடினாள்:
“மென்மையான காற்று திறக்கும் மொட்டினை அசைக்கிறது.
ஓ கவிஞனே, உன் கைகளை கிண்ணம்போல் கூப்பிடு;
என் மணத்தை அவற்றில் நிரப்புவேன்.”
அதன்பின், அந்த இளம்பெண் வெகுளிய நாணத்துடன் தலையை குனிந்தாள்; ஆனால் கவிஞன் மகிழ்ச்சியடைந்து, “உன்னை நேசிக்காதவன் முட்டாள்தான்!” என்று கூறினான். விரைவில் அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர். பகலில் அவள் தோட்டத்திற்குச் செல்வாள்; ஆனால் ஒவ்வொரு மாலையும் வீட்டிற்கு திரும்பிவந்தாள்.
ஒரு காலை அவள் வெளியே சென்றபோது, கவிஞன் இன்னும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்; அவளின் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது. அவனை எழுப்பாதபடி மெதுவாக அவள் கூறினாள்: “அன்புத் தோழனே, இதழ்கள் உதிரும் நேரம் வந்துவிட்டது. நம் இணைந்த வாழ்க்கையின் முடிவு இது என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.”
அவள் வெளியேறிய பிறகு, கவிஞன் தன்னைத் தோட்டத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறான் என்று கனவு கண்டான். அப்போது, ஒரு தோட்டக்காரன் ஒரு பாதையை வெட்டிக் கொண்டிருப்பதை அவன் கண்டான். சில மலர்கள் வழியில் இருந்ததால், தோட்டக்காரன் அவற்றை கரணையால் பிடுங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் இளஞ்சிவப்பு நிற மலருடன் கூடிய ஒரு பீயோனி செடியை பிடுங்கிக் கொண்டிருந்தான்; அதை தரையில் எறிந்தவுடன், அந்த மலர் ஒரு இளம்பெண்ணின் உருவமாக மாறியது. அந்த இளம்பெண்ணின் முகம் கவிஞனின் மனைவி சியாங் யுவின் முகமாக இருந்தது. அப்போது தான், இன்னும் கனவிலேயே ஆழ்ந்து இருந்தபோதிலும், தனது மனைவி உண்மையில் ஒரு பீயோனி மலரின் ஆவி என்பதை கவிஞன் உணர்ந்தான்.
பயத்தில் ஒரு அலறல் எழுப்பி, கவிஞன் படுக்கையிலிருந்து பாய்ந்து எழுந்து தோட்டத்திற்குள் ஓடினான். அங்கு அனைத்தும் அமைதியாக இருந்தது; சூரியன் அப்போது தான் உதயமாகிக் கொண்டிருந்தான். அவன் யாரையும் காணவில்லை. ஆனால் மலர்களுக்குள் மேலும் ஓடியபோது, இளஞ்சிவப்பு மலர்களுடன் கூடிய ஒரு பீயோனி செடியின் வேர் அருகே கரணையை வைக்கத் தயாராக இருந்த ஒரு தோட்டக்காரனை அவன் கண்டான்.
“நிறுத்து! நிறுத்து!” என்று கவிஞன் கத்தினான். அவன் ஓடி சென்று தோட்டக்காரனின் கைகளிலிருந்த கரணையைப் பிடித்து இழுத்தான். அவன் அப்படிச் செய்தவுடன், பீயோனி செடியின் ஒரு மொட்டு வீங்கி மலரத் தொடங்கியது; அதன் இதழ்களிலிருந்து ஒரு சிறிய உருவம் உருவாகத் தொடங்கியது.
கவிஞன் அந்தச் சிறிய உருவத்தை எடுத்துப் பூமியில் வைத்தான்; அது மெதுவாக வளர்ந்து வளர்ந்து, இறுதியில் அவனுடைய அன்பு மனைவியாக மீண்டும் மாறியது.
பிறகு, தனது மனைவியாக இருந்த அந்தப் பீயோனி செடியை யாரும் கவனக்குறைவால் அழிக்க முடியாதபடி, அதன் சுற்றிலும் கவிஞன் ஒரு கல் சுவரை கட்டினான். பாதுகாப்பாக இருந்த அவர்கள் பல ஆண்டுகள் மகிழ்ச்சியாக ஒன்றாக வாழ்ந்தனர். இறுதியில், முதுமையில் அவர்கள் இருவரும் அமைதியாக உயிர் நீத்தபோது, தோட்டத்துக்கு வந்தவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர்; ஏனெனில் பல ஆண்டுகளாக அந்தக் கல் சுவருக்குள் தனித்து மலர்ந்த இளஞ்சிவப்பு பீயோனியின் அருகில், ஒரே இரவில் முளைத்தது போலத் தோன்றிய புதியதும் அழகானதுமான ஒரு வெள்ளை பீயோனி மலர் காணப்பட்டது.