யோகி, தனது பக்தர்களில் எவரிடமும் பிராணாயாமம் உள்ளிட்ட எந்த யோக முறைகளையும் பின்பற்றச் சொல்லியதில்லை. நோய்களுக்கு தீர்வாகவும் எந்த யோகப் பயிற்சிகளையும் அவர் உபதேசிக்கவில்லை. ஆசிரமத்தில் தொடங்கப்பட்ட மருத்துவ முகாம் கூட, யோகியின் விருப்பத்திற்கு மாறாகவே ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அதனை ஆசிரமத்தின் ஒரு பணியாக யோகி ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
“உங்கள் தேகத்தைப் பற்றி கவலைப்படாதீர்கள். என் தந்தையை நினைவில் கொள்ளுங்கள். என் தந்தை உங்களைப் பார்த்துக்கொள்வார்,” என்பதே யோகியின் கூற்று.
யோகியின் எதிர்ப்பையும் மீறி, ஆசிரம நிர்வாகம் மருத்துவ முகாமைத் தொடங்கியது. அதுவும் அரசாங்கத்திடம் சில சலுகைகளைப் பெறுவதற்காகவே தொடங்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
யோகியின் முக்கிய பணிகளில் ஒன்று, மனிதர்களின் மனதில் ஏற்படும் வலிகளின் தாக்கத்தை குறைப்பதுதான். இருப்பினும், உடல்நலம் குன்றிய சில நண்பர்களின் மீது அவர் தனிப்பட்ட கவனம் செலுத்தினார். சிலருக்கு உணவில் கட்டுப்பாடுகளையும், இயற்கை மருத்துவ முறைகளையும் பரிந்துரைத்தார். வேறு சிலருக்கு நவீன மருத்துவ முறைகளையும், தேவையான இடங்களில் அறுவைச் சிகிச்சையையும் மேற்கொள்ளுமாறு கூறினார்.
ஒருவரின் வாழ்க்கையில் நிகழும் அனைத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதே யோகியின் போதனை. ஏனெனில், அனைத்தும் தெய்வத்தின் அருளால் நிகழ்வதாக அவர் நம்பினார். பிரச்சனைகள், துயரங்கள், நோய்கள் என நாம் கூறும் அனைத்தும் தந்தையின் விருப்பப்படியே நிகழ்கின்றன. இவை அனைத்தும் ஒருவரை எப்போதும் தந்தையை நினைவில் கொள்ளச் செய்வதற்காகவே ஏற்படுகின்றன என்று யோகி விளக்குவார். பிறப்பு, இறப்பு என்பவை சரீரத்திற்கே உரியவை; தேகத்தை கடந்த ஆன்மாவிற்கு அல்ல. எந்நேரமும் தந்தையை நினைவில் கொள்ளும் ஒருவர் தேகாபிமானத்தைத் தாண்டி நிற்பார். உலகியல் வசதிகளையே தொடர்ந்து சிந்திப்பவர்கள் தந்தையை மறந்து விடுவார்கள்.
“தந்தையை நினைப்பதே வாழ்வு; தந்தையை மறப்பதே இறப்பு,”
என்று யோகி தெளிவாகப் பறைசாற்றினார்.
அதற்காக ஒருவர் தன் தேகத்தை முற்றிலும் உதாசீனப்படுத்த வேண்டும் என்பதில்லை. ஒருவர் எந்நேரமும் தந்தையை நினைத்து வாழ்ந்தால், அவரது தேகத்தை தந்தையே பார்த்துக்கொள்வார். தந்தையை நினைத்து தோன்றும் எண்ணங்களும், அந்த நினைவோடு செய்யப்படும் செயல்களும் பேரானந்தத்தை அளிக்கும். தேக ஆரோக்கியம் குன்றி, கொடிய நோய்களின் பிடியில் ஒருவர் இருந்தாலும் கூட, அந்த நினைவு அவருக்குள் பேரானந்தத்தை உருவாக்கும்.
குரு மந்திரத்தை உச்சரிப்பதன் விளைவாக, அவர்களின் மனம் தெய்வீக உணர்வுகளால் நிரம்பும். அந்த உணர்வு அவர்களின் உடலையும், உள்ளத்தையும் கவனித்துக் கொள்ளும். இவ்வாறு, நோய்களே கூட ஒருவரை தெய்வத்தை நோக்கி பயணப்படச் செய்யும் கருவிகளாக மாறுகின்றன.
ஒருமுறை, புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவர் தனது மனைவி, மகளுடன் யோகியை தரிசிக்க ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். யோகி தன் நோயை குணமாக்கிவிடுவார் என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கையுடன் அவர் வந்திருந்தார். அச்சமயம் பார்த்தசாரதி, யோகியின் அருகே பிரதான் மந்திருக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்தார். அந்த நோயாளியும் அவரது குடும்பத்தாரும் கண்ணீர் மல்க யோகியை அணுகினர். மருத்துவர்கள் அவரது நோய் முற்றிய நிலையில் இருப்பதாகவும், இன்னும் சில மாதங்களே வாழ்வார் என்றும் கூறியிருந்தனர். அந்த மனிதர் யோகியின் திருவடிகளில் விழுந்து, தன்னை குணமாக்குமாறு வேண்டினார். யோகி எந்த பதிலும் கூறாமல், பார்த்தசாரதியின் கரங்களைப் பற்றியவாறு, கற்சிலையைப் போல அசைவற்றுப் அமர்ந்திருந்தார்.
யோகியின் பாதங்களைப் பற்றியவாறு இருந்த அந்த மனிதர், பெரும் எதிர்பார்ப்புடன் யோகியின் முகத்தை நோக்கிக் கொண்டிருந்தார். நீண்ட நேரம் மௌனமாக இருந்த யோகி, அவரை எதிரில் இருந்த நாற்காலியில் அமரச் சொன்னார். அவர் அமர்ந்ததும், யோகி மீண்டும் ஆழ்ந்த மௌனத்தோடு தன் முழு கவனத்தையும் அவர்மேல் செலுத்தினார்.
பல தவறான பழக்கங்களில் தன் வாழ்வைச் சிதைத்திருந்த அந்த செல்வந்தருக்கு, யோகியை தரிசிப்பது அதுவே முதல் முறை. யோகி தன் பெருங்கருணையை அவர்மேல் பொழிந்தார். கடுமையான வலியாலும், தூக்கமின்மையாலும் துன்புறுவதாக அந்த நோயாளி கூறினாலும், யோகி மௌனமாகவே இருந்தார்.
நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு, யோகி பார்த்தசாரதியிடம் திரும்பி, தான் ஆங்கிலத்தில் கூறுவதை தமிழில் மொழிபெயர்த்து அந்த நோயாளியிடம் சொல்லுமாறு கேட்டார்:
“அவர் எப்போதும் ‘ராமா, ராமா, ராமா’ என்று உச்சரித்துக்கொண்டிருக்கட்டும். வலி மெதுவாகக் குறையும்; ஒரு நாள் எல்லாமே முடிந்துவிடும்.”
இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட பார்த்தசாரதி அதிர்ந்தார். அவர் அவற்றை நோயாளியிடம் மொழிபெயர்த்து கூறினார். அந்த மனிதர், யோகி தன் நோயை முழுமையாகக் குணமாக்குவார் என்ற நம்பிக்கையுடன், மீண்டும் யோகியின் திருவடிகளில் விழுந்தார்.
யோகி “ராமா” என்று உச்சரித்தார்.
நோயாளியும் அதையே உச்சரித்தார்.
யோகி மூன்று முறை “ராமா” என்று கூற, அந்த மனிதரும் தொடர்ந்து உச்சரித்தார்.
அந்தக் கணத்தில், யோகி அந்த நோயாளிக்கு சக்திமிக்க ராம மந்திர தீட்சை அளிக்கிறார் என்பதை பார்த்தசாரதி தெளிவாக உணர்ந்தார். இங்கு, ஒரு கொடிய புற்றுநோய், ஒரு மனிதனை குருவை அடையச் செய்து, குரு மந்திர தீட்சை பெறும் வழியாக மாறியது.
அந்த நோயாளியும் அவரது குடும்பத்தாரும் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் ஊருக்குத் திரும்பினர். அவர் எப்போதும் ராம மந்திரத்தையே நினைவில் வைத்திருந்தார். சில மாதங்களில் அவர் கோமா நிலைக்குச் சென்று, சில நாட்களில் சரீரத்தை விட்டு நீங்கினார்.
ஆம், ஒரு கொடிய நோய், ஒருவரை இறுதி தருணத்தில் குருவை நோக்கி நகர்த்தி, குரு மந்திர தீட்சை பெறச் செய்தது. குருவின் வழிகளும், தெய்வத்தின் செயலும் எப்போதும் மர்மமானவை. அந்த நோய் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை என்றால், அந்த மனிதர் குருவின் அருளைப் பெற்றிருப்பாரா என்பது நிச்சயமாகக் கூற முடியாத ஒன்றாகவே உள்ளது.