மொட்டை மாடியிலிருந்து பார்த்தால்
பின் வீட்டுக் கொல்லைப்புறம் தெரியும்.
பழைய கிணறு.
அதன் அருகே
ஒரு துணி துவைக்கும் கல்.
பெரும்பாலான நாட்களில்
அதன் மீதே அமர்ந்திருப்பாள்
அந்தப் பாட்டி.
எதிரில் யாரோ இருப்பதுபோல்
கைகளை வீசி
கோபமாகப் பேசுவாள்.
அவள் பேச்சில்
குற்றச்சாட்டுகள்.
முடிவில்லாத கேள்விகள்.
யாராவது வந்துவிட்டால் மட்டும்
ஒன்றும் நடக்காததுபோல்
அமைதியாகிவிடுவாள்.
கொஞ்ச நாட்களாக
அவளைக் காணவில்லை.
ஒருநாள்
புதியவள் ஒருத்தி
அதே கல்மேல்
குழந்தையை உட்காரவைத்து
சோறு ஊட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
குழந்தை
வாய் திறக்காமல்
விரல்களால்
காற்றில் ஏதோ
வரைந்து கொண்டிருந்தது.
அன்று இரவு—
பழைய கிணற்றிலிருந்து
தண்ணீர் இறைக்கும் சத்தம்…
—