நெற்றியில் திருநீற்றுப் பட்டையும் குங்குமப் பொட்டும் துலங்க, கலைந்த தலைமுடியும் அடர்ந்த தாடியுமாக அந்த அரசமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த அவரை ஊர் மக்கள் ‘சாமிக்கண்ணு’ என்று அழைத்தார்கள். ஒரு கையில் புகை சுருளும் சுருட்டு, மற்றொரு கையின் ஒற்றை விரல் வானத்தை நோக்கி உயர்ந்திருக்கும் தோரணை—அவரைப் பார்ப்பவர்களுக்கு ஏதோ பேரண்டத்தின் ரகசியங்களை உணர்ந்த ஒரு பித்துப்பிடித்த அகோரியைப் போலத் தோன்றும்.
ஆனால், அந்தக் கோலத்திற்குப் பின்னால் உலகத்தால் உணர முடியாத ஒரு தனிமை ஒளிந்திருந்தது. ஒரு காலத்தில் சிவராமன் என்ற சாதாரண மனிதனாக, அன்பான மனைவியையும் மகளையும் தன் உலகமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவர் அவர். ஒரு கோர விபத்து அவரது குடும்பத்தைப் பறித்து, நெஞ்சில் ஆறாத ரணத்தை உண்டாக்கியபோது, வாழ்க்கையின் மாயைகளிலிருந்து விடுபட்டு இந்த மரத்தடிக்கு வந்து சேர்ந்தார்.
அவர் வானத்தை நோக்கி உயர்த்திய ஒற்றை விரல், கடவுளைத் தேடும் பக்தியின் அடையாளம் அல்ல; “இந்த மாய உலகத்தில் எல்லாம் ஒன்றுதான், எதுவும் நிரந்தரமில்லை” என்ற வாழ்க்கையின் எளிய உண்மையை மௌனமாக உணர்த்தும் அடையாளம்.
தன் கையிலிருந்த புகையை மெல்ல ஊதி, உலகத்து மனிதர்களின் போலி வேஷங்களையும் கவலைகளையும் அந்தப் புகையோடு காற்றில் கரைத்துக் கொண்டிருந்தார். தொழிலதிபர்கள் வந்து காலில் விழுந்தபோதும் சரி, சிறையிலிருந்து வந்த திருடன் ரொட்டியைப் பகிர்ந்தபோதும் சரி, அவரது அகப்பார்வை எதிலும் பேதத்தைக் காணவில்லை.
மனிதர்கள் அவரைப் புனிதப் பட்டங்களால் அடைக்கத் தொடங்கியதும், தன் மௌனத்தையும் சுருட்டையும் சுமந்துகொண்டு, மனித நடமாட்டமில்லாத அடுத்த தனிமையான இடம் நோக்கி அவர் அமைதியாக நடக்கத் தொடங்கினார்.