நாகேந்திர பாரதி/ஃபிர்தவ்ஸ் ராஜகுமாரன் அவர்களின் கூண்டினுள் பட்சி

இது நடுத்தர வயதைத் தாண்டிய தம்பதியர் பற்றிய கதை . மனைவியை இழந்த பின்னர், வயதான காலத்தில் அவரைக் கவனித்துக் கொள்ள ஒருத்தி வேண்டும் என்று சொந்தக்காரர்கள் வற்புறுத்தியதின் பேரில் இரண்டாம் மணம் செய்து கொள்கிறார் கதையின் நாயகர். வருபவளும் கணவனை இழந்தவள். இந்த வாய்ப்புக்காகக் காத்திருந்தவள். நாயகனின் வளமான வாழ்க்கையின் மேல் ஆசைப்பட்டு வாழ வந்தவள். அவரின் பெண்களுக்கும் அவளின் பையனுக்கும் இதில் விருப்பம் இல்லாவிட்டாலும் திருமணம் நடக்கிறது .
படுக்கையில் நெருங்கும் கணவனிடம், அவன் சொத்துக்களைக் கேட்டு தொந்தரவு செய்து சிறிது நகைகள் பெற்றும், தன் மகனுக்கு திருமணம் செய்தும் சாதித்துக் கொண்டவள் தொடர்ந்து சொத்தில் பங்கு எழுதிக் கொடுக்கச் சொல்லி வற்புறுத்த அவள் மேல் வெறுப்புக் கொண்டு அவ்வப்போது அவளை அவள் மகன் வீட்டில் விட்டு வருவதும் பின்பு கூட்டி வருவதுமாக அவர் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.

ஒரு நாள், இதே போல் ஒரு சண்டையில் அவர் ‘பஸ்ஸில் ஏற்றி விடுகிறேன், நீயே மகன் வீட்டுக்குப் போய்க் கொள்’ என்று வெறுப்புடன் பேச அதற்குத் தயாராகும் நாயகி, பக்கத்து வீட்டு தோழியிடம் புலம்ப, அவள் இவளை பொறுமையாக இருக்கச் சொல்லி , சொத்து எங்கும் போய் விடாது என்று தேற்றுகிறாள். அதை உணர்ந்து அமைதி ஆகும் நாயகியின் மனதில் பொங்கும் எண்ணம் ‘தன்னை இன்னும் ஏளக்காரமா அவர் நடத்த இது ஏதுவாகுமோ’ என்ற பீதியை உண்டாக்கியது. குழம்பித் தவித்தாள். அவள் மனம் கொந்தளிப்பதைப் போல தேநீர் கொதித்து கொதித்து ஆவியாகிக்கொண்டிருந்தது.’ என்று முடிகிறது கதை .

இங்கே இருவர் பக்க நியாயங்களும், அநியாயங்களும் வெளிப்படும் விதத்தில் கதையைக் கொண்டு சென்றிருப்பது ஆசிரியரின் எழுத்துத் திறமை. இருந்தும் நாயகியின் பக்க நியாயமே அதிகமாக வெளிப்படுவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது.

கூண்டினுள் பட்சி . கதையின் தலைப்பு. அந்தப் பட்சி கூண்டுக்குள் இருக்க விரும்பி வந்த பட்சிதான். ஆனால் அதன் விருப்பம், கூண்டு தங்கக் கூண்டாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான்.

கதையில் அது வெளிப்படும் விதம் இப்படி .

இனி தானும் நிறைய நகைகள போட்டுக்கிட்டு புதுசு புதுசா சேலை கட்டிக்கிட்டு டிசைன் டிசைனா பர்தாக்கள போட்டுக்கிட்டு ஊருக்கு வரலாம்’ அப்போதே காதரின் சொத்துகள் எல்லாம் தனக்கு வந்துவிட்டதாக ஆசையும் பெருமையும் கொண்டாள் சகர்பானு. மறுபடியும் புதுப்பொண்ணாக காதரின் பங்களா வீட்டுக்குள் நுழையும்போது பட்டும் பீதாம்பரமுமாக மகாராணியாக அரியணையில் அமரப்போகும் சந்தோஷம் பொங்கி வழிய இந்த கனவும் ஆசையும் முன்னைவிட அதிகமானது.

அந்தப் பெண்ணின் ஆசை பேராசையோ என்று தோன்றினாலும், வயதான காலத்தில் ஒருவனை நம்பி வாழ்க்கைப் பட்டிருக்கும் ஒருத்திக்கு தன் சுய மரியாதைக்கும், சுயமான எதிர்காலத்திற்கும் ஒரு பொருளாதார பாதுகாப்பை விரும்புகின்ற அடிப்படை ஆசையும் அதற்குள் அடங்கி இருப்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. பக்கத்து வீட்டுத் தோழியிடம் அவள் கொட்டி தீர்க்கும் வார்த்தைகளில் இது வெளிப்படுகிறது .

‘பிடிகொடுத்தே பேசாத கணவரை, தன்னை மனைவியாக ஒரு மனுஷியாக மதிக்காம எப்பவும் முரண்டு பிடிச்சுக்கிட்டே இரிக்கும் மனுசனை எப்பிடி நம்புறது? பொண்டாட்டியா கூட படுக்கணுமாம். ஆனா சொத்த மட்டும் கேக்கக்கூடாதாம். சொத்தில் பங்கு இல்லயாம்! இதென்ன அநியாயம்? இதுக்கா இந்தாள நா ரெண்டாம் கெட்டு கெட்டுனேன். கொஞ்சம் அனுசரிச்சுப்போங்கனு ஃபாத்திமா ஈஸியா சொல்லிருச்சு. எவ்வளவுதா அனுசரிக்கிறதாம்? ‘ இந்த வார்த்தைகளில் அவளின் வேதனையையும் நமக்கு விளங்க வைக்கிறார் ஆசிரியர்.

‘இந்த வீடு என்னோட இரண்டு பெண்களுத்தான். இதில் உனக்கு பங்கில்லை என்றும் தன் ஆசையைப் பூர்த்தி செய்வதற்கும் சமையலுக்கும்தான் சகர்பானுவை கட்டியதாக வெளிப்படையாகவே சொல்லிவிட்டார்.இதில் அந்த நாயகனின் ஆணாதிக்க மனப்பான்மை வெளிப்படுவதும் தெரிகிறது.

முடிவில்
கணவருக்கு சாயா தயாரிக்க ஆரம்பித்தாள். யாரோ அவளைப் பார்த்து கெக்கொலி போட்டு சிரிப்பதைப்போல உணர்ந்து திரும்பிப் பார்த்தாள். அறை வெறுமையாக இருந்தது. கணவர்தான் சிரிக்கிறாரோ.
அவள் மனம் கொந்தளிப்பதைப் போல தேநீர் கொதித்து கொதித்து ஆவியாகிக்கொண்டிருந்தது.

என்ற முடிவில் அந்தப் பெண்ணின் மேல் நமக்குப் பரிவு ஏற்படுவதை உணர முடிகிறது.

கூண்டுக்குள் வந்து சேர்ந்த பட்சிக்கு, வசதி படைத்த அந்த கூண்டுக்காரன் , தங்கக் கூண்டு செய்து தருவதில் தவறில்லை என்றே தெரிகிறது . அவள் படுக்கையில் பங்கு கேட்கும் அவனிடம், அவன் சொத்தில் பங்கு கேட்கும் அவள் நியாயம் புரிகிறது