அன்டன் செகாவ்/ஒரு மருத்துவரின் வருகை

கான்ஸ்டன்ஸ் கார்னெட் மொழிபெயர்ப்பு

பேராசிரியருக்கு லயாலிகோவ் தொழிற்சாலையிலிருந்து ஒரு தந்தி வந்தது. முடிந்தவரை விரைவாக அங்கு வருமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது. தொழிற்சாலையின் உரிமையாளரான மேடம் லயாலிகோவின் மகள் ஒருத்தி உடல்நலமின்றி இருப்பதாகவும், அந்த நீண்டதும் தெளிவற்றதுமான தந்தியிலிருந்து புரிந்துகொள்ள முடிந்தது அவ்வளவுதான்.
ஆனால் பேராசிரியர் தாமே அங்கு செல்லவில்லை; அதற்குப் பதிலாகத் தமது உதவியாளரான கொரோல்யோவை அனுப்பினார்.
அந்த இடம் மாஸ்கோவிலிருந்து இரண்டு ரயில் நிலையங்கள் தொலைவில் இருந்தது; நிலையத்திலிருந்து மேலும் மூன்று மைல் தூரம் வண்டியில் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கொரோல்யோவை அழைத்துச் செல்வதற்காக மூன்று குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ஒரு குதிரைவண்டி நிலையத்திற்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தது. வண்டிக்காரன் மயிலிறகு பொருத்திய தொப்பி அணிந்திருந்தான். அவனிடம் கேட்கப்படும் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் ஒரு சிப்பாயைப் போல உரத்த குரலில், “இல்லை, ஐயா!” “நிச்சயமாக, ஐயா!” என்று பதிலளித்தான்.
அது சனிக்கிழமை மாலை. சூரியன் மறைந்துகொண்டிருந்தது. தொழிற்சாலையில் வேலை செய்தவர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகத் தொழிற்சாலையிலிருந்து நிலையத்தை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தனர்; கொரோல்யோவ் பயணம் செய்துகொண்டிருந்த குதிரைவண்டியைக் கண்டதும் அவர்கள் தலைவணங்கினர்.
அந்த மாலைப் பொழுதும், வழியிலிருந்த பண்ணை வீடுகளும், மாளிகை வீடுகளும், பிர்ச் மரங்களும், சுற்றிலும் நிலவிய அமைதியான சூழலும் கொரோல்யோவை மிகவும் கவர்ந்தன. வயல்களும் காடுகளும் சூரியனும், விடுமுறைக்கு முந்தைய மாலையில் ஓய்வெடுக்கவும், ஒருவேளை பிரார்த்தனை செய்யவும் தயாராகிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தொழிலாளர்களைப் போலவே தோன்றின.
கொரோல்யோவ் மாஸ்கோவிலேயே பிறந்து வளர்ந்தவன். கிராமப்புறங்களைப் பற்றி அவனுக்கு அதிகம் தெரியாது. தொழிற்சாலைகள் பற்றியும் அவன் ஒருபோதும் ஆர்வம் காட்டியதில்லை; எந்தத் தொழிற்சாலைக்குள்ளும் சென்றதுமில்லை. ஆனால் தொழிற்சாலைகளைப் பற்றி அவன் படித்திருந்தான்; தொழிற்சாலை உரிமையாளர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்றிருந்தான்; அவர்களுடன் பேசியிருந்தான்.
ஆகவே, தொலைவிலோ அருகிலோ ஒரு தொழிற்சாலையைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், வெளியில் அது எவ்வளவு அமைதியாகவும் சாந்தமாகவும் இருக்கிறது என்று அவன் நினைப்பான். ஆனால் அதன் உள்ளே தொழிற்சாலை உரிமையாளர்களின் பக்கத்தில் ஊடுருவ முடியாத அறியாமையும் மந்தமான சுயநலமும், தொழிலாளர்களின் பக்கத்தில் சலிப்பூட்டும் ஆரோக்கியமற்ற கடின உழைப்பும், சண்டைகளும், பூச்சிகளும், வோட்காவும் நிச்சயம் இருக்கும் என்று அவன் கருதினான்.
இப்போது அந்தத் தொழிலாளர்கள் பயத்துடனும் மரியாதையுடனும் குதிரைவண்டிக்கு வழிவிட்டனர். அவர்களுடைய முகங்களிலும், தொப்பிகளிலும், நடையிலும் உடல்சுத்தமின்மை, குடிப்பழக்கம், நரம்புத் தளர்ச்சி, குழப்பம் ஆகியவற்றை அவன் கண்டான்.
அவர்கள் தொழிற்சாலையின் வாயிலுக்குள் நுழைந்தனர். இருபுறங்களிலும் தொழிலாளர்கள் வசிக்கும் சிறிய வீடுகள், பெண்களின் முகங்கள், வேலிகளில் விரிக்கப்பட்டிருந்த போர்வைகள் மற்றும் துணிகள் ஆகியவை அவன் கண்களில் பட்டன.
“ஜாக்கிரதை!” என்று வண்டிக்காரன் கத்தினான்; ஆனால் குதிரைகளை நிறுத்தவில்லை.
அது புல் எதுவுமில்லாத ஒரு பரந்த முற்றம். அங்கே ஒன்றுக்கொன்று சிறிது இடைவெளியில் ஐந்து பிரம்மாண்டமான கட்டிடத் தொகுதிகள் நின்றன. அவற்றின் உயரமான புகைப்போக்கிகள் வானத்தை நோக்கி எழுந்திருந்தன. கிடங்குகளும் தொழிலாளர் தங்குமிடங்களும் இருந்தன. எல்லாவற்றின் மீதும் தூசியால் படிந்ததுபோல ஒரு சாம்பல் நிறப் பொடிப்படலம் காணப்பட்டது.
பாலைவனத்தில் காணப்படும் சோலைகளைப் போல, இங்கும் அங்கும் பரிதாபகரமான சிறிய தோட்டங்கள் இருந்தன. மேலாளர்களும் எழுத்தர்களும் வசிக்கும் வீடுகளின் பச்சை மற்றும் சிவப்பு நிறக் கூரைகள் அவற்றுக்கிடையே தெரிந்தன.
திடீரென்று வண்டிக்காரன் குதிரைகளை இழுத்து நிறுத்தினான். புதிதாகச் சாம்பல் நிறத்தில் பூசப்பட்டிருந்த ஒரு வீட்டின் முன் குதிரைவண்டி நின்றது. அங்கே ஒரு பூந்தோட்டம் இருந்தது. தூசியால் மூடப்பட்டிருந்த ஒரு இளஞ்சிவப்பு மலர்ச்செடி அங்கே வளர்ந்திருந்தது. முன்வாசலுக்குச் செல்லும் மஞ்சள் நிறப் படிக்கட்டுகளில் புதிதாகப் பூசப்பட்ட வண்ணத்தின் கடுமையான வாசனை வீசியது.
“தயவுசெய்து உள்ளே வாருங்கள், டாக்டர்,” என்று நுழைவுப் பாதையிலும் வாசலிலும் பெண்களின் குரல்கள் கேட்டன. அதே நேரத்தில் பெருமூச்சுகளும் கிசுகிசுப்புகளும் அவன் காதில் விழுந்தன.
“உள்ளே வாருங்கள், தயவுசெய்து… உங்களுக்காக எவ்வளவு நேரமாகக் காத்திருக்கிறோம்… நாங்கள் மிகவும் சிரமத்தில் இருக்கிறோம். இதோ, இந்த வழியாக வாருங்கள்.”
மேடம் லயாலிகோவா கருப்பு பட்டுத் துணியால் செய்யப்பட்ட, நவநாகரிகமான கைச்சட்டைகளைக் கொண்ட ஆடையை அணிந்திருந்த, பருமனான வயதான பெண்மணி ஒருவர் மருத்துவரைப் பதற்றத்துடன் பார்த்தாள். ஆனால் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தால், அவள் எளிமையான, கல்வியறிவற்ற பெண் என்பது தெரிந்தது. மருத்துவரிடம் கைகுலுக்குவதற்காகக் கையை நீட்டக்கூட அவளால் முடியவில்லை; அவளுக்குத் துணிவில்லை.
அவளருகில் குட்டையான தலைமுடியும், மூக்கில் பிடித்துக்கொள்ளும் சிறிய கண்ணாடியும் அணிந்திருந்த ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள். பல வண்ணங்கள் கொண்ட மேலாடையை அணிந்திருந்த அவள் மிகவும் ஒல்லியாகவும், வயது முதிர்ந்தவளாகவும் இருந்தாள். வேலைக்காரர்கள் அவளை கிறிஸ்தினா திமித்ரியேவ்னா என்று அழைத்தனர். அவள் வீட்டின் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொல்லும் ஆசிரியை — கவர்னஸ் — என்று கொரோல்யோவ் ஊகித்துக்கொண்டான்.
அந்த வீட்டிலேயே அதிகக் கல்வியறிவு பெற்றவர் அவள்தான் என்பதால், மருத்துவரை வரவேற்று அவருக்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்யும் பொறுப்பு அவளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆகவே, அவள் உடனடியாக மிகவும் அவசரமாக நோய்க்கான காரணங்களை விளக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால் அவள் சொன்னவை பெரும்பாலும் முக்கியமற்றதும் அலுப்பூட்டுவதுமான விவரங்களாக இருந்தன; யாருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை, என்ன நோய் என்பதைக் கூட அவள் சொல்லவில்லை.
மருத்துவரும் கவர்னஸும் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். வீட்டின் தலைவி கதவருகில் அசைவின்றி நின்றுகொண்டு காத்திருந்தாள்.
அவர்களுடைய உரையாடலிலிருந்து, நோயாளி மேடம் லயாலிகோவாவின் ஒரே மகளும் வாரிசுமான லிசா என்ற இருபது வயது இளம்பெண் என்பதை கொரோல்யோவ் தெரிந்துகொண்டான். அவள் நீண்ட காலமாக நோயுற்றிருந்தாள்; பல்வேறு மருத்துவர்களிடம் சிகிச்சை பெற்றிருந்தாள். முந்தைய இரவு அவளுக்கு விடியற்காலை வரை மிகக் கடுமையான இதயப் படபடப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. அந்த வீட்டில் யாராலும் தூங்க முடியவில்லை; அவள் இறந்துவிடக்கூடும் என்று அனைவரும் அஞ்சியிருந்தனர்.
“சொல்லப்போனால், சிறு வயதிலிருந்தே அவளுக்கு உடல்நிலை சரியில்லை,” என்று கிறிஸ்தினா திமித்ரியேவ்னா ஒரு பாடல் போன்ற ஏற்ற இறக்கமுள்ள குரலில் கூறினாள். அவள் தொடர்ந்து தன் உதடுகளை கையால் துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள். “இது நரம்புக் கோளாறு என்று மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். அவள் சிறுமியாக இருந்தபோது ஸ்க்ரோஃபுலா என்ற நோய் இருந்தது. மருத்துவர்கள் அந்த நோயை உள்ளே தள்ளிவிட்டார்கள். அதனால் அதுவும் இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.”
அவர்கள் நோயாளியைப் பார்க்கச் சென்றனர்.
முழுமையாக வளர்ந்திருந்த, பெரிய உடலும் உயரமான தோற்றமும் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண், தன் தாயைப் போலவே அழகற்றவளாக இருந்தாள். அதே சிறிய கண்கள்; முகத்தின் கீழ்ப்பகுதி அளவுக்கு அதிகமாக அகலமாக இருந்தது. தலைமுடி கலைந்து கிடக்க, கழுத்துவரை போர்த்திக்கொண்டு படுத்திருந்தாள்.
முதல் கணத்திலேயே கொரோல்யோவுக்கு அவள் ஒரு பரிதாபத்திற்குரிய, ஆதரவற்ற உயிரினமாகத் தோன்றினாள். தர்மம் காட்டுவதுபோல இங்கே அவளுக்கு அடைக்கலமும் பராமரிப்பும் அளிக்கப்பட்டிருப்பதாக அவன் நினைத்தான். இந்தப் பெண்ணைத்தான் அந்த ஐந்து பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்களின் வாரிசு என்று அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.
“நான் உங்களைப் பார்க்க வந்திருக்கும் மருத்துவர்,” என்றான் கொரோல்யோவ். “மாலை வணக்கம்.”
அவன் தன் பெயரைச் சொல்லிவிட்டு அவளுடைய கையைப் பற்றிக் குலுக்கினான். அது பெரியதாகவும், குளிர்ச்சியாகவும், அழகற்றதாகவும் இருந்தது.
அவள் எழுந்து உட்கார்ந்தாள். மருத்துவர்களைப் பார்க்கப் பழகியவளாகத் தோன்றிய அவள், தன் தோள்களும் மார்பும் வெளியில் தெரிந்துகொண்டிருந்தபோதிலும், அதைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல் மருத்துவர் பரிசோதிக்கத் தன்னை அனுமதித்தாள்.
“எனக்கு இதயப் படபடப்பு இருக்கிறது,” என்றாள் அவள். “நேற்றிரவு முழுவதும் அது எவ்வளவு பயங்கரமாக இருந்தது தெரியுமா… பயத்திலேயே நான் கிட்டத்தட்ட இறந்துவிட்டேன்! எனக்கு ஏதாவது மருந்து கொடுங்கள்.”
“கொடுப்பேன், கொடுப்பேன். நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம்.”
கொரோல்யோவ் அவளைப் பரிசோதித்துவிட்டு தோள்களைக் குலுக்கினான்.
“இதயம் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது,” என்றான் அவன். “எல்லாமே திருப்திகரமாக இயங்குகிறது; எந்தக் கோளாறும் இல்லை. உங்கள் நரம்புகள் கொஞ்சம் விளையாடியிருக்கின்றன, அவ்வளவுதான். இது மிகவும் சாதாரணமான விஷயம். இப்போது அந்தத் தாக்கம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். படுத்துக்கொண்டு தூங்குங்கள்.”
அந்த நேரத்தில் படுக்கையறைக்குள் ஒரு விளக்கு கொண்டுவரப்பட்டது.
நோயாளி அந்த வெளிச்சத்தைப் பார்த்துக் கண்களைச் சுருக்கிக்கொண்டாள். பின்னர் திடீரென்று தன் தலையில் கைகளை வைத்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள்.
அப்போது, ஆதரவற்றதும் அழகற்றதுமான அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய கொரோல்யோவின் முதல் எண்ணம் முற்றிலும் மறைந்துவிட்டது. அவளுடைய சிறிய கண்களையோ, முகத்தின் கீழ்ப்பகுதியின் கனமான அமைப்பையோ அவன் கவனிக்கவே இல்லை.
அவளுடைய முகத்தில் மென்மையானதும் துன்பம் நிறைந்ததுமான ஓர் உணர்வைக் கண்டான். அதே நேரத்தில் அது அறிவும் கனிவும் நிறைந்ததாக இருந்தது. அவள் முழுவதும் நளினமானவளாகவும், பெண்மைத்தன்மை கொண்டவளாகவும், எளிமையானவளாகவும் அவனுக்குத் தோன்றினாள்.
அவளை மருந்துகளாலோ அறிவுரைகளாலோ அல்ல; சாதாரணமான அன்பான வார்த்தைகளால் ஆறுதல்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆவல் அவனுக்குள் எழுந்தது.
அவளுடைய தாய் தன் கைகளை மகளின் தலையைச் சுற்றிப் போட்டு அவளை அணைத்துக்கொண்டாள்.
அந்த வயதான பெண்ணின் முகத்தில் எத்தகைய விரக்தி! எத்தகைய துயரம்!
அவள் — அந்தத் தாய் — தன் மகளைப் பெற்றெடுத்து வளர்த்திருந்தாள். அவளுக்காக எதையும் விட்டுவைக்கவில்லை. தன் வாழ்நாள் முழுவதையும் மகளுக்குப் பிரெஞ்சு மொழி, நடனம், இசை ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொடுப்பதற்காக அர்ப்பணித்திருந்தாள். அவளுக்காகப் பன்னிரண்டு ஆசிரியர்களை நியமித்திருந்தாள். சிறந்த மருத்துவர்களை அணுகியிருந்தாள். ஒரு கவர்னஸையும் வைத்திருந்தாள்.
ஆனால் இப்போது இந்தக் கண்ணீருக்கான காரணம் என்னவென்று அவளால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஏன் இவ்வளவு துயரமும் வேதனையும் இருக்கிறது என்பதும் அவளுக்குப் புரியவில்லை. அவள் குழப்பமடைந்திருந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் குற்றவுணர்வும், பதற்றமும், விரக்தியும் கலந்திருந்தன. மிகவும் முக்கியமான ஏதோ ஒன்றைத் தான் செய்யத் தவறிவிட்டதுபோலவும், ஏதோ ஒன்றைச் செய்யாமல் விட்டுவிட்டதுபோலவும், யாரையோ அழைத்து வர வேண்டியிருந்தும் அவரை அழைக்கத் தவறிவிட்டதுபோலவும் அவளுக்குத் தோன்றியது.
ஆனால் யாரை அழைக்க வேண்டும் என்பதுதான் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
“லிசாங்கா, நீ மீண்டும் அழுகிறாயே… மீண்டும்,” என்று அவள் கூறி, தன் மகளை அணைத்துக்கொண்டாள். “என் செல்லமே, என் கண்ணே, என் குழந்தையே, என்ன நடந்தது என்று என்னிடம் சொல்! என்னைக் கொஞ்சம் நினைத்துப் பார்! சொல்.”
இருவரும் மனம் உடைந்து அழுதனர். கொரோல்யோவ் படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து லிசாவின் கையைப் பற்றிக்கொண்டான்.
“சரி, அழுவதை நிறுத்துங்கள்; அழுவதால் எந்தப் பயனும் இல்லை,” என்று அவன் கனிவாகக் கூறினான். “உலகத்தில் இந்த அளவுக்குக் கண்ணீர் சிந்தத் தகுந்த விஷயம் எதுவுமே இல்லை. வாருங்கள், நாம் அழ வேண்டாம்; அதனால் எந்த நன்மையும் இல்லை…”
ஆனால் அவன் மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்:
“இவளுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டிய நேரம் வெகுகாலத்துக்கு முன்பே வந்துவிட்டது…”
“எங்கள் தொழிற்சாலை மருத்துவர் அவளுக்குக் ‘கலிப்ரோமேட்டி’ மருந்தைக் கொடுத்தார்,” என்று கவர்னஸ் கூறினாள். “ஆனால் அதை எடுத்துக்கொண்டால் அவளுடைய நிலை இன்னும் மோசமாகிறது என்பதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். இதயத்திற்காக ஏதாவது கொடுக்க வேண்டுமென்றால், அது சொட்டு மருந்தாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்… அதன் பெயர் எனக்கு மறந்துவிட்டது… கன்வலேரியா, இல்லையா?”
அதற்குப் பிறகு பலவிதமான விவரங்கள் தொடர்ந்து வந்தன. மருத்துவர் பேசுவதற்குக்கூட அவள் இடம் கொடுக்கவில்லை; அவனுடைய பேச்சை இடையிடையே நிறுத்திக்கொண்டே இருந்தாள். அந்த வீட்டில் அதிகம் படித்த பெண் என்ற முறையில், மருத்துவருடன் உரையாடலைத் தொடர்ந்து நடத்துவது தன் கடமை என்று அவள் நினைத்துக்கொண்டிருப்பது போல, அவளுடைய முகத்தில் ஒரு வற்புறுத்தலான முயற்சியின் வெளிப்பாடு காணப்பட்டது. அதுவும் மருத்துவத்தைப் பற்றிய விஷயங்களைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் பேசக்கூடாது என்பதுபோல இருந்தது.
கொரோல்யோவுக்கு மிகவும் அலுப்பாக இருந்தது.
“எனக்கு விசேஷமான எந்த நோயும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை,” என்று படுக்கையறையிலிருந்து வெளியே வரும்போது தாயிடம் கூறினான். “உங்கள் மகளைத் தொழிற்சாலை மருத்துவர் கவனித்து வருகிறார் என்றால், அவரே தொடர்ந்து சிகிச்சை அளிக்கட்டும். இதுவரை அளிக்கப்பட்ட சிகிச்சை முற்றிலும் சரியாகத்தான் இருக்கிறது. எனவே உங்கள் மருத்துவரை மாற்றுவதற்கு எந்தக் காரணமும் எனக்குத் தெரியவில்லை. எதற்காக மாற்ற வேண்டும்? இது மிகவும் சாதாரணமான உடல்நலக் கோளாறுதான்; தீவிரமான பிரச்சினை எதுவும் இல்லை.”
அவன் கையுறைகளை அணிந்துகொண்டபடி நிதானமாகப் பேசினான். மேடம் லயாலிகோவா அசையாமல் நின்றுகொண்டு, கண்ணீரால் நிறைந்த கண்களால் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“பத்து மணிக்குப் புறப்படும் ரயிலைப் பிடிக்க எனக்கு அரை மணி நேரம்தான் இருக்கிறது,” என்றான் அவன். “நான் தாமதமாகவில்லை என்று நம்புகிறேன்.”
“நீங்கள் இங்கே தங்க முடியாதா?” என்று அவள் கேட்டாள். மீண்டும் அவளுடைய கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. “உங்களைத் தொந்தரவு செய்வதற்காக எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. ஆனால் நீங்கள் இவ்வளவு தயவு செய்து… கடவுளுக்காக,” என்று கதவை நோக்கிப் பார்த்தபடி மெதுவான குரலில் தொடர்ந்தாள், “இன்றிரவு எங்களுடன் தங்குங்கள்! அவள்தான் எனக்கு எல்லாம்… எனக்கு இருக்கும் ஒரே மகள்… நேற்றிரவு அவள் என்னை எவ்வளவு பயமுறுத்திவிட்டாள் தெரியுமா; அந்தப் பயத்திலிருந்து என்னால் இன்னும் மீள முடியவில்லை… தயவுசெய்து போகாதீர்கள்!”
மாஸ்கோவில் தனக்கு ஏராளமான வேலைகள் இருப்பதாகவும், தன் குடும்பத்தினர் தன்னை வீட்டில் எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாகவும் அவளிடம் சொல்ல அவன் விரும்பினான். எந்தத் தேவையும் இல்லாமல் ஒரு அந்நிய வீட்டில் மாலை முழுவதையும் இரவையும் கழிப்பது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆனால் அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்தான்; ஒரு பெருமூச்சு விட்டான்; எந்த வார்த்தையும் பேசாமல் தன் கையுறைகளைக் கழற்றத் தொடங்கினான்.
அவனுக்காக வரவேற்பறையிலும் உணவருந்தும் அறையிலும் இருந்த எல்லா விளக்குகளும் மெழுகுவர்த்திகளும் ஏற்றப்பட்டன.
அவன் பியானோவின் அருகில் உட்கார்ந்து இசைத்தாள்களைப் புரட்டிப் பார்த்தான். பின்னர் சுவர்களில் தொங்கியிருந்த ஓவியங்களையும் உருவப்படங்களையும் பார்த்தான்.
தங்கச் சட்டங்களில் வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த எண்ணெய் ஓவியங்கள் கிரிமியாவின் காட்சிகளாக இருந்தன — ஒரு கப்பலுடன் கூடிய கொந்தளிப்பான கடல் காட்சி, கையில் மதுக்கோப்பையுடன் ஒரு கத்தோலிக்கத் துறவி போன்றவை. அவை அனைத்தும் மந்தமான, வழுவழுப்பான, திறமைக்குச் சிறிதும் சுவடில்லாத ஓவியங்களாக இருந்தன.
அந்த உருவப்படங்களில் அழகான முகம் ஒன்றுகூட இல்லை. அகன்ற கன்ன எலும்புகளும் ஆச்சரியத்தில் விரிந்திருப்பதுபோன்ற கண்களும் மட்டுமே காணப்பட்டன.
லிசாவின் தந்தையான லயாலிகோவுக்கு தாழ்ந்த நெற்றியும், தன்னைப் பற்றி மிகுந்த திருப்தியுடன் இருப்பது போன்ற முகபாவனையும் இருந்தன. அவனுடைய பருமனான, சாதாரண மனிதனின் உடலமைப்பில் சீருடை ஒரு சாக்குப்பையைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அவனுடைய மார்பில் ஒரு பதக்கமும் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் சின்னமும் இருந்தன.
பண்பாட்டறிவு அல்லது நாகரிகத்தின் அடையாளம் மிகக் குறைவாகவே தெரிந்தது. வீட்டில் இருந்த ஆடம்பரமும் அர்த்தமற்றதாகவும் ஒழுங்கற்றதாகவும் இருந்தது; அந்தச் சீருடை அவனுக்குப் பொருந்தாததுபோலவே அந்த ஆடம்பரமும் வீட்டிற்குப் பொருந்தவில்லை.
தரையின் பளபளப்பான மெருகேற்றம் அவனை எரிச்சலூட்டியது. சரவிளக்கில் இருந்த ஒளிவிளக்குகளும் அவனுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தின. ஏதோ ஒரு காரணத்தால், பதக்கத்தை கழுத்தில் தொங்கவிட்டுக்கொண்டு குளியல் இல்லத்திற்குச் செல்வது வழக்கமாக இருந்த ஒரு வணிகரைப் பற்றிய கதை அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது…
நுழைவுப் பகுதியில் யாரோ கிசுகிசுத்துப் பேசுவது அவன் காதில் விழுந்தது; யாரோ ஒருவர் மெதுவாகக் குறட்டை விட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
திடீரென்று வீட்டிற்கு வெளியிலிருந்து, கொரோல்யோவ் இதுவரை கேட்டிராத, அவனால் புரிந்துகொள்ளவும் முடியாத, கரடுமுரடான, திடீரென்று ஒலிக்கும் உலோகச் சத்தங்கள் கேட்டன. அந்தச் சத்தங்கள் அவனுடைய உள்ளத்தில் விசித்திரமான, விரும்பத்தகாத எதிரொலிகளை எழுப்பின.
“இந்த வீட்டில் வசிப்பதற்காகத் தங்க என்னை எதுவுமே சம்மதிக்க வைக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்…” என்று அவன் மனதுக்குள் எண்ணிக்கொண்டு, மீண்டும் இசைப் புத்தகங்களைப் புரட்டத் தொடங்கினான்.
“டாக்டர், தயவுசெய்து இரவு உணவுக்கு வாருங்கள்!” என்று கவர்னஸ் மெதுவான குரலில் அவனை அழைத்தாள்.
அவன் இரவு உணவுக்குச் சென்றான்.
மேசை பெரியதாக இருந்தது; அதில் ஏராளமான உணவு வகைகளும் பலவிதமான மதுபானங்களும் பரிமாறப்பட்டிருந்தன. ஆனால் இரவு உணவுக்கு இருவர் மட்டுமே இருந்தனர் — அவனும் கிறிஸ்தினா திமித்ரியேவ்னாவும்.
அவள் மதெய்ரா மதுவைக் குடித்தாள், வேகமாகச் சாப்பிட்டாள்; பின்னர் மூக்குக்கண்ணாடியின் வழியாக அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே பேசினாள்:
“எங்கள் தொழிலாளர்கள் மிகவும் திருப்தியாக இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு குளிர்காலத்திலும் தொழிற்சாலையில் நாடக நிகழ்ச்சிகள் நடத்துகிறோம்; தொழிலாளர்களே அதில் நடித்துக்கொள்கிறார்கள். மாய விளக்கைக் கொண்டு சொற்பொழிவுகளும் நடத்துகிறோம். அருமையான தேநீர் அறை இருக்கிறது; அவர்களுக்குத் தேவையான எல்லாமே இருக்கிறது.
“அவர்கள் எங்களிடம் மிகவும் பாசமாக இருக்கிறார்கள். லிசாங்காவின் உடல்நிலை மோசமாகிவிட்டது என்று அவர்கள் கேள்விப்பட்டபோது, அவளுக்காகத் தேவாலயத்தில் சிறப்புப் பிரார்த்தனைப் பாடல் சேவை ஒன்றை நடத்தினார்கள். அவர்களுக்குக் கல்வி இல்லாவிட்டாலும், அவர்களுக்கும் உணர்வுகள் இருக்கின்றன.”
“இந்த வீட்டில் ஓர் ஆண்கூட இல்லாதது போலத் தெரிகிறதே,” என்றான் கொரோல்யோவ்.
“ஒருவர்கூட இல்லை. பியோத்திர் நிகானோரிச் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டார்; எங்களைத் தனியாக விட்டுச் சென்றார். இப்போது நாங்கள் மூன்று பேர்தான். கோடைக்காலத்தில் இங்கே வசிக்கிறோம்; குளிர்காலத்தில் மாஸ்கோவில், பொலியாங்காவில் வசிக்கிறோம். பதினொரு ஆண்டுகளாக இவர்களுடன் குடும்பத்தில் ஒருவரைப் போலவே வாழ்ந்து வருகிறேன்.”
இரவு உணவாக ஸ்டெர்லெட் மீன், கோழி இறைச்சி உருண்டைகள், சுண்டவைத்த பழவகைகள் ஆகியவை பரிமாறப்பட்டன. மதுபானங்கள் விலை உயர்ந்த பிரெஞ்சு வகைகளைச் சேர்ந்தவை.
“டாக்டர், தயவுசெய்து தயக்கமின்றி சாப்பிடுங்கள்,” என்று கிறிஸ்தினா திமித்ரியேவ்னா கூறினாள். அவள் சாப்பிட்டுக்கொண்டே, தன் முஷ்டியால் வாயைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள். இங்கு வாழும் வாழ்க்கை அவளுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமாக இருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. “இன்னும் கொஞ்சம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
இரவு உணவுக்குப் பிறகு மருத்துவருக்காகத் தயாரிக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு அவனை அழைத்துச் சென்றனர். அங்கே அவனுக்காகப் படுக்கையும் தயார் செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவனுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.
அறை காற்றோட்டமின்றி புழுக்கமாக இருந்தது; வண்ணப்பூச்சின் வாசனையும் வீசியது. அவன் மேலங்கியை அணிந்துகொண்டு வெளியே சென்றான்.
வெளிக்காற்று குளிர்ச்சியாக இருந்தது. ஏற்கெனவே விடியற்காலையின் மெல்லிய ஒளி தென்படத் தொடங்கியிருந்தது. உயரமான புகைப்போக்கிகளுடன் கூடிய அந்த ஐந்து கட்டிடங்களும், தொழிலாளர் தங்குமிடங்களும், கிடங்குகளும் ஈரமான காற்றின் பின்னணியில் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
அன்று விடுமுறை என்பதால் தொழிற்சாலையில் வேலை நடைபெறவில்லை. ஜன்னல்கள் இருளில் மூழ்கியிருந்தன. ஒரே ஒரு கட்டிடத்தில் மட்டும் உலை எரிந்துகொண்டிருந்தது. இரண்டு ஜன்னல்கள் செந்நிறமாக ஒளிர்ந்தன; அவ்வப்போது புகையுடன் நெருப்பும் புகைப்போக்கியின் வழியாக வெளியேறியது.
முற்றத்திற்கு வெகு தொலைவில், தவளைகள் கத்தும் சத்தமும், இரவுப் பறவைகளான நைட்டிங்கேல்களின் இனிய பாடலும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.
தொழிற்சாலைக் கட்டிடங்களையும், தொழிலாளர்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்த தங்குமிடங்களையும் பார்த்தபோது, ஒரு தொழிற்சாலையைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும் தனக்குள் தோன்றும் அதே எண்ணம் மீண்டும் கொரோல்யோவுக்கு வந்தது.
தொழிலாளர்களுக்காக நாடக நிகழ்ச்சிகள் நடத்தலாம்; மாய விளக்குக் காட்சிகள் காட்டலாம்; தொழிற்சாலை மருத்துவர்களை நியமிக்கலாம்; இன்னும் பலவிதமான சீர்திருத்தங்களைச் செய்யலாம். ஆனால் அன்றைய தினம் நிலையத்திலிருந்து இங்கு வரும் வழியில் அவன் சந்தித்த தொழிலாளர்கள், தன் சிறுவயதில் — இந்த நாடக நிகழ்ச்சிகளும் சீர்திருத்தங்களும் வருவதற்கு முன்பு — தான் அறிந்திருந்த தொழிலாளர்களிடமிருந்து எந்த விதத்திலும் வேறுபட்டவர்களாகத் தோன்றவில்லை.
நீண்டகால நோய்களின் மூலக் காரணங்களைச் சரியாகக் கண்டறிவதில் பழகிய மருத்துவரான அவனுக்கு, அந்த நோய்களின் காரணம் புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவும் குணப்படுத்த முடியாததாகவும் இருந்தால், அவை எவ்வளவு குழப்பமானவையாகத் தோன்றுமோ, அதுபோலவே தொழிற்சாலைகளும் அவனுக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்றாகத் தோன்றின. அவற்றின் காரணமும் தெளிவற்றதாகவும், அகற்ற முடியாததாகவும் இருந்தது.
தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கையில் செய்யப்பட்டிருந்த எல்லா சீர்திருத்தங்களையும் அவன் தேவையற்றவை என்று கருதவில்லை; ஆனால் குணப்படுத்த முடியாத நோய்களுக்குச் செய்யப்படும் சிகிச்சைக்கு அவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தான்.
“இதில் ஏதோ புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்று இருக்கிறது, நிச்சயமாக…” என்று செந்நிறமாக ஒளிர்ந்த ஜன்னல்களைப் பார்த்தபடி அவன் நினைத்தான்.
“ஆயிரத்து ஐந்நூறு அல்லது இரண்டாயிரம் தொழிலாளர்கள், ஆரோக்கியமற்ற சூழலில் ஓய்வின்றி வேலை செய்கிறார்கள். தரமற்ற பருத்தித் துணிகளை உற்பத்தி செய்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட பட்டினியின் விளிம்பில் வாழ்கிறார்கள். இந்தக் கொடுங்கனவிலிருந்து அவர்கள் எப்போதாவது அரிதாக மதுக்கடைக்குச் செல்லும்போதுதான் சிறிது நேரம் விழித்துக்கொள்கிறார்கள்.
“நூறு பேர் மேற்பார்வையாளர்களாக இருக்கிறார்கள். அந்த நூறு பேரின் முழு வாழ்க்கையும் அபராதம் விதிப்பதிலும், திட்டுவதிலும், அநியாயம் செய்வதிலும் கழிகிறது.
“அவர்களுக்கெல்லாம் மேலாக, ‘உரிமையாளர்கள்’ என்று அழைக்கப்படும் இரண்டு அல்லது மூன்று பேர் மட்டும் லாபத்தை அனுபவிக்கிறார்கள். அவர்களோ வேலை செய்வதே இல்லை; அந்தப் பரிதாபகரமான பருத்தித் துணியையே வெறுக்கிறார்கள்.
“ஆனால் அந்த லாபம் எவ்வளவு? அதை அவர்கள் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறார்கள்?
“மேடம் லயாலிகோவும் அவளுடைய மகளும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை — அவர்களைப் பார்ப்பதே ஒருவரைத் துயரப்படுத்துகிறது. இங்கு தன் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கும் ஒரே நபர் கிறிஸ்தினா திமித்ரியேவ்னாதான்; மூக்குக்கண்ணாடி அணிந்திருக்கும், நடுத்தர வயதைக் கடந்த, அறிவற்ற திருமணமாகாத பெண்.
“அப்படியானால், இந்த ஐந்து பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்களும் இயங்குவதற்கும், தரமற்ற பருத்தித் துணிகள் கிழக்கு நாடுகளின் சந்தைகளில் விற்கப்படுவதற்கும் ஒரே காரணம், கிறிஸ்தினா திமித்ரியேவ்னா ஸ்டெர்லெட் மீனைச் சாப்பிட்டு மதெய்ரா மதுவைக் குடிப்பதற்காகத்தான் போலிருக்கிறது.”
திடீரென்று முன்பு இரவு உணவுக்கு முன்னால் கொரோல்யோவ் கேட்ட அதே விசித்திரமான சத்தம் மீண்டும் கேட்டது.
ஒரு கட்டிடத்தின் அருகே யாரோ ஒரு பெரிய உலோகத் தகட்டில் அடித்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு ஒலியை எழுப்பிவிட்டு, உடனே அந்த உலோகத்தின் அதிர்வை நிறுத்திவிடுவார். அதனால் “டெயர்… டெயர்… டெயர்…” என்பதைப் போன்ற குறுகிய, திடீரென்று எழும், ஒத்திசைவற்ற சத்தங்கள் கேட்டன.
பின்னர் அரை நிமிடம் முழு அமைதி நிலவியது.
அதற்குப் பிறகு மற்றொரு கட்டிடத்திலிருந்து அதேபோன்ற திடீரென்ற, விரும்பத்தகாத, ஆனால் இன்னும் தாழ்ந்த குரல்போன்ற ஒலிகள் கேட்டன:
“ட்ரின்… ட்ரின்… ட்ரின்…”
பதினொரு முறை.
அது மணியைக் குறிக்கும் வகையில் காவலாளி உலோகத்தை அடித்துக்கொண்டிருப்பது என்பது தெளிவாக இருந்தது.
மூன்றாவது கட்டிடத்தின் அருகே அவன் கேட்டது:
“ஜுக்… ஜுக்… ஜுக்…”
இவ்வாறே எல்லாக் கட்டிடங்களின் அருகிலும் அந்தச் சத்தங்கள் கேட்டன. பின்னர் தொழிலாளர் தங்குமிடங்களுக்குப் பின்னாலும், தொழிற்சாலை வாயில்களுக்கு அப்பாலும் அவை ஒலித்தன.
அந்த இரவின் ஆழ்ந்த அமைதியில், அந்தச் சத்தங்கள் செந்நிறக் கண்களைக் கொண்ட ஒரு பயங்கரமான அரக்கன் பேசுவதைப் போலத் தோன்றின.
அந்த அரக்கனே பிசாசாக இருக்கலாம் — தொழிற்சாலை உரிமையாளர்களையும் தொழிலாளர்களையும் ஒரேபோல் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொண்டு, இருவரையும் ஏமாற்றிக்கொண்டிருக்கும் பிசாசு.
கொரோல்யோவ் தொழிற்சாலை முற்றத்திலிருந்து வெளியேறி, திறந்த வெளிப்புற கிராமப்புறத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
“யார் அங்கே?” என்று வாயிலருகே யாரோ ஒருவர் திடீரென்று கடுமையான குரலில் அவனை அழைத்தார்.
“சிறைச்சாலையில் இருப்பதைப் போலவே இருக்கிறது,” என்று நினைத்துக்கொண்டான்; பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.
இங்கே நைட்டிங்கேல் பறவைகளின் குரலும் தவளைகளின் சத்தமும் இன்னும் தெளிவாகக் கேட்டன. இது மே மாத இரவு என்பதை உணர முடிந்தது. ரயில் நிலையத்திலிருந்து ஒரு ரயிலின் ஓசை கேட்டது; எங்கோ தொலைவில் தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த சேவல்கள் கூவிக்கொண்டிருந்தன. இருந்தபோதிலும், இரவு அமைதியாகவே இருந்தது; உலகமே அமைதியாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தது.
தொழிற்சாலையிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு வயலில், ஒரு வீட்டின் கட்டுமானத்திற்கான எலும்புக்கூடும், கட்டுமானப் பொருட்களின் குவியல்களும் தென்பட்டன.
கொரோல்யோவ் மரப்பலகைகளின் மீது உட்கார்ந்து மீண்டும் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.
“இங்கே மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகத் தோன்றும் ஒரே நபர் கவர்னஸ்தான்; தொழிற்சாலைத் தொழிலாளர்கள் அவளுடைய திருப்திக்காக வேலை செய்கிறார்கள். ஆனால் அது வெளித்தோற்றம் மட்டுமே. அவள் வெறும் முகமூடி போன்றவள். உண்மையில், இவை அனைத்தும் யாருக்காகச் செய்யப்படுகின்றன என்றால், அது பிசாசுக்காகத்தான்.”
அவன் நம்பாத அந்தப் பிசாசைப் பற்றி சிந்தித்துக்கொண்டே, நெருப்பு ஒளி மின்னிக்கொண்டிருந்த அந்த இரண்டு ஜன்னல்களையும் சுற்றிப் பார்த்தான். அந்தச் செந்நிறக் கண்களிலிருந்து பிசாசே தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது—வலிமையானவர்களுக்கும் பலவீனமானவர்களுக்கும் இடையிலான இந்தப் பரஸ்பர உறவை உருவாக்கிய அந்த அறியப்படாத சக்தி; ஒருபோதும் சரிசெய்ய முடியாத அந்தக் கொடூரமான தவறு.
வலிமையானவன், பலவீனமானவன் வாழ்வதைத் தடுக்க வேண்டும்—இயற்கையின் விதி அப்படித்தான் இருந்தது. ஆனால் செய்தித்தாள் கட்டுரையிலோ பள்ளிப் புத்தகத்திலோ மட்டுமே அது புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாகவும் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதாகவும் இருந்தது.
அன்றாட வாழ்க்கையின் குழப்பமான கலவையில், மனித உறவுகள் பின்னப்பட்டிருக்கும் எண்ணற்ற அற்ப விஷயங்களின் சிக்கலில், அது இனி ஒரு விதியாக இல்லாமல், தர்க்கத்திற்கே முரணான ஒரு அபத்தமாக மாறிவிடுகிறது. ஏனெனில் வலிமையானவர்களும் பலவீனமானவர்களும் தங்களுக்கிடையிலான உறவுகளுக்கு சமமாகப் பலியாகிறார்கள்; வாழ்க்கைக்கு வெளியே, மனிதனுக்கு அப்பால் நிற்கும், திசை காட்டும் ஓர் அறியப்படாத சக்திக்குத் தாங்களாகவே விருப்பமின்றி அடிபணிகிறார்கள்.
மரப்பலகைகளின் மீது உட்கார்ந்தபடி கொரோல்யோவ் இப்படித்தான் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான். சிறிது சிறிதாக, அந்த அறியப்படாத, மர்மமான சக்தி உண்மையிலேயே தன் அருகில் இருந்து தன்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்ற உணர்வு அவனை ஆட்கொண்டது.
இதற்கிடையில் கிழக்குத் திசை வெளுத்துக்கொண்டிருந்தது; நேரம் வேகமாகக் கடந்து சென்றது. சுற்றிலும் எங்கும் ஒரு மனித உயிர்கூட இல்லாமல், எல்லாமே இறந்துபோயிருந்தது போலத் தோன்றியபோது, விடியற்காலையின் சாம்பல் நிறப் பின்னணியில் அந்த ஐந்து கட்டிடங்களும் அவற்றின் புகைப்போக்கிகளும் பகல் நேரத்தில் இருப்பதைப் போல இல்லாமல் ஒரு வித்தியாசமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தன.
அவற்றின் உள்ளே நீராவி இயந்திரங்கள், மின்சாரம், தொலைபேசிகள் ஆகியவை இருப்பதையே முற்றிலும் மறந்துவிட்டு, ஏரியின் மீது கட்டப்பட்ட குடியிருப்புகளைப் பற்றியும், கற்காலத்தைப் பற்றியும் நினைக்கத் தோன்றியது; ஒரு முரட்டுத்தனமான, உணர்வற்ற சக்தியின் இருப்பை உணர முடிந்தது…
மீண்டும் அந்த ஓசை கேட்டது:
“டெயர்… டெயர்… டெயர்… டெயர்…”
பன்னிரண்டு முறை.
பின்னர் அரை நிமிடம் அமைதி நிலவியது. அதன்பின் முற்றத்தின் மறுமுனையில் ஓசை எழுந்தது:
“ட்ரின்… ட்ரின்… ட்ரின்…”
“மிகவும் அருவருப்பான ஓசை,” என்று கொரோல்யோவ் நினைத்தான்.
மூன்றாவது இடத்திலிருந்து திடீரென்று, எரிச்சலுடன் ஒலிப்பது போலக் கூர்மையாக,
“ஜுக்… ஜுக்…”
என்று சத்தம் கேட்டது.
“ஜுக்… ஜுக்…”
பன்னிரண்டு மணி அடிக்க நான்கு நிமிடங்கள் எடுத்துக்கொண்டது. பின்னர் அமைதி நிலவியது; மறுபடியும் எல்லாமே இறந்துபோயிருந்தது போலத் தோன்றியது.
கொரோல்யோவ் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே உட்கார்ந்திருந்தான். பின்னர் வீட்டுக்குச் சென்றான். ஆனால் அங்கும் வெகுநேரம் விழித்துக்கொண்டே இருந்தான். பக்கத்து அறைகளில் கிசுகிசுப்பான குரல்கள் கேட்டன; இழுத்துக்கொண்டு நடக்கும் செருப்புகளின் சத்தமும், வெறுங்கால்களின் நடையோசையும் கேட்டன.
“அவளுக்கு மீண்டும் ஒரு தாக்குதல் ஏற்பட்டுவிட்டதா?” என்று கொரோல்யோவ் நினைத்தான்.
நோயாளியைப் பார்க்க அவன் வெளியே வந்தான். அதற்குள் அறைகளில் நன்றாக வெளிச்சம் வந்துவிட்டது. காலை நேரப் பனிமூட்டத்தைத் துளைத்துக்கொண்டு வந்த மங்கலான சூரிய ஒளி, வரவேற்பறையின் தரையிலும் சுவரிலும் நடுங்கியபடி விழுந்துகொண்டிருந்தது.
லிசாவின் அறைக்கதவு திறந்திருந்தது. அவள் தனது படுக்கைக்கு அருகில் இருந்த தாழ்ந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். தலைமுடி விரிந்திருந்தது; மேலங்கி அணிந்து, அதன் மீது ஒரு சால்வையைச் சுற்றியிருந்தாள். ஜன்னல்களின் திரைகள் இறக்கப்பட்டிருந்தன.
“எப்படி உணர்கிறீர்கள்?” என்று கொரோல்யோவ் கேட்டான்.
“நன்றாக இருக்கிறேன், நன்றி.”
அவன் அவளுடைய நாடித்துடிப்பைப் பார்த்தான். பின்னர் நெற்றியில் விழுந்திருந்த அவளுடைய தலைமுடியைச் சரிசெய்தான்.
“உங்களுக்கு தூக்கம் வரவில்லை,” என்றான். “வெளியே வானிலை மிகவும் அழகாக இருக்கிறது. வசந்த காலம். நைட்டிங்கேல் பறவைகள் பாடிக்கொண்டிருக்கின்றன; நீங்கள் மட்டும் இருட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு ஏதோ ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.”
அவள் அவன் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டு, அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவளுடைய கண்களில் சோகமும் அறிவுக்கூர்மையும் தெரிந்தன. அவள் அவனிடம் ஏதோ சொல்ல விரும்புகிறாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
“இது உங்களுக்கு அடிக்கடி நடக்கிறதா?” என்று அவன் கேட்டான்.
அவள் உதடுகளை அசைத்து பதிலளித்தாள்:
“அடிக்கடி. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு இரவும் நான் மிகவும் துயரமாக உணர்கிறேன்.”
அந்த நேரத்தில் முற்றத்தில் இருந்த காவலாளி இரண்டு மணி அடிக்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் கேட்டார்கள்:
“டெயர்… டெயர்…”
அவள் நடுங்கினாள்.
“அந்தத் தட்டும் சத்தங்கள் உங்களைத் தொந்தரவு செய்கின்றனவா?” என்று அவன் கேட்டான்.
“எனக்குத் தெரியவில்லை. இங்கே இருக்கும் எல்லாமே என்னைத் தொந்தரவு செய்கிறது,” என்று அவள் பதிலளித்துவிட்டு சிறிது நேரம் யோசித்தாள். “எல்லாமே என்னைத் தொந்தரவு செய்கிறது. உங்கள் குரலில் பரிவு இருப்பதை நான் உணர்கிறேன். உங்களைப் பார்த்தவுடனேயே, இதையெல்லாம் உங்களிடம் சொல்லிவிடலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது.”
“சொல்லுங்கள், தயவுசெய்து.”
“என் கருத்தை உங்களிடம் சொல்ல விரும்புகிறேன். எனக்கு எந்த நோயும் இல்லை என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் நான் களைத்துப்போயும் பயந்தும் இருக்கிறேன்; ஏனெனில் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது, வேறு விதமாக இருக்க முடியாது. உதாரணமாக, மிகவும் ஆரோக்கியமான ஒருவருடைய ஜன்னலுக்குக் கீழே ஒரு கொள்ளைக்காரன் நடமாடிக்கொண்டிருந்தால்கூட, அவரால் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியாது.
“எனக்கு எப்போதும் மருத்துவச் சிகிச்சை அளித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்,” என்று அவள் தொடர்ந்தாள். தனது முழங்கால்களைப் பார்த்தபடி, வெட்கத்துடன் புன்னகைத்தாள். “நிச்சயமாக, அதற்காக நான் மிகவும் நன்றியுள்ளவள். இந்தச் சிகிச்சை எனக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது என்பதையும் நான் மறுக்கவில்லை. ஆனால் நான் ஒரு மருத்துவரிடம் பேச விரும்பவில்லை; என்னை நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரிடம் பேச விரும்புகிறேன். அவர் என்னைப் புரிந்துகொண்டு, நான் சொல்வது சரியா தவறா என்பதை எனக்கு எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்.”
“உங்களுக்கு நண்பர்கள் யாரும் இல்லையா?” என்று கொரோல்யோவ் கேட்டான்.
“நான் தனிமையாக இருக்கிறேன். எனக்கு ஒரு தாய் இருக்கிறார்; நான் அவரை நேசிக்கிறேன். ஆனாலும், அதே சமயம், நான் தனிமையாகத்தான் இருக்கிறேன். இப்படித்தான் நடக்கிறது…
“தனிமையானவர்கள் நிறையப் படிப்பார்கள்; ஆனால் குறைவாகப் பேசுவார்கள், குறைவாகக் கேட்பார்கள். அவர்களுடைய வாழ்க்கை மர்மமானதாக இருக்கும். அவர்கள் மறைஞானிகளைப் போல ஆகிவிடுவார்கள்; பல சமயங்களில் பிசாசு இல்லாத இடத்தில்கூட பிசாசைக் காண்பார்கள். லெர்மொன்தோவின் ‘தமாரா’வும் தனிமையாக இருந்தாள்; அவளும் பிசாசைக் கண்டாள்.”
“நீங்கள் நிறையப் படிப்பீர்களா?”
“ஆம். பாருங்கள், காலையிலிருந்து இரவு வரை என்னுடைய நேரம் முழுவதும் எனக்குச் சொந்தமானது. பகலில் படிப்பேன்; இரவில் என் தலை வெறுமையாகிவிடுகிறது. எண்ணங்களுக்குப் பதிலாக அதற்குள் நிழல்கள் இருக்கின்றன.”
“இரவில் நீங்கள் ஏதாவது பார்க்கிறீர்களா?” என்று கொரோல்யோவ் கேட்டான்.
“இல்லை. ஆனால் உணர்கிறேன்…”
அவள் மீண்டும் புன்னகைத்தாள். மருத்துவரை நோக்கித் தனது கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தாள். மிகவும் சோகமாகவும், அதே சமயம் மிகவும் அறிவார்ந்தவளாகவும் அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவள் தன்னை நம்புகிறாள் என்றும், தன்னிடம் மனம் திறந்து பேச விரும்புகிறாள் என்றும், தான் நினைப்பதையே அவளும் நினைக்கிறாள் என்றும் அவனுக்குத் தோன்றியது.
ஆனால் அவள் அமைதியாக இருந்தாள்; ஒருவேளை அவன் ஏதாவது பேசுவதற்காகக் காத்திருந்திருக்கலாம்.
அவளிடம் என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவளிடம் ஐந்து கட்டிடங்களும் ஒரு மில்லியன் ரூபிளும் இருந்தால்—அவற்றை எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாகக் கைவிட்டு, இரவில் தன்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பிசாசைவிட்டு விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்பது அவனுக்குத் தெளிவாக இருந்தது. அவளும் அதையே நினைக்கிறாள் என்பதும் அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. தான் நம்பக்கூடிய ஒருவர் வந்து அதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் அவள் காத்திருக்கிறாள்.
ஆனால் அதை எப்படிச் சொல்வது என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
எப்படி?
மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவரிடம், அவர் எந்தக் குற்றத்திற்காகத் தண்டிக்கப்பட்டார் என்று கேட்பதற்கே நாம் தயங்குகிறோம். அதுபோலவே, மிகவும் பணக்காரர்களிடம், அவர்கள் ஏன் இவ்வளவு பணத்தை விரும்புகிறார்கள், தங்களுடைய செல்வத்தை ஏன் இவ்வளவு மோசமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள், அந்தச் செல்வமே தங்களுடைய துயரத்திற்குக் காரணம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தாலும் ஏன் அதை விட்டுவிடுவதில்லை என்று கேட்பதும் சங்கடமாக இருக்கிறது.
அவர்களே அந்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினாலும், உரையாடல் பொதுவாக வெட்கத்திற்குரியதாகவும், சங்கடமானதாகவும், நீண்டதாகவும் ஆகிவிடுகிறது.
“இதை எப்படிச் சொல்வது?” என்று கொரோல்யோவ் யோசித்தான். “உண்மையிலேயே இதைப் பற்றி பேச வேண்டுமா?”
அவன் சொல்ல நினைத்ததை நேரடியாகச் சொல்லாமல், சுற்றிவளைத்துச் சொன்னான்:
“ஒரு தொழிற்சாலையின் உரிமையாளராகவும், பெரும் செல்வத்திற்கு வாரிசாகவும் இருக்கும் உங்கள் நிலையில் நீங்கள் திருப்தியற்றவராக இருக்கிறீர்கள்; அந்தச் செல்வத்தின் மீது உங்களுக்கு உரிமை இருக்கிறது என்பதையே நீங்கள் நம்பவில்லை; இப்போது அதனால் உங்களால் தூங்கக்கூட முடியவில்லை.
“நீங்கள் திருப்தியடைந்து, நிம்மதியாகத் தூங்கி, எல்லாமே திருப்திகரமாக இருக்கிறது என்று நினைப்பதைவிட இது, நிச்சயமாக, மேலானது. உங்களுடைய தூக்கமின்மை பாராட்டுக்குரியது; எப்படியிருந்தாலும், அது ஒரு நல்ல அறிகுறி.
“உங்களுக்கும் எனக்கும் இடையே இப்போது நடைபெறும் இப்படிப்பட்ட உரையாடல், உண்மையில், நம்முடைய பெற்றோரின் காலத்தில் நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாக இருந்திருக்கும். இரவு நேரங்களில் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கவில்லை; நிம்மதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் நாங்கள்—நம்முடைய தலைமுறை—சரியாகத் தூங்குவதில்லை; அமைதியின்றி இருக்கிறோம்; ஆனால் நிறையப் பேசுகிறோம். நாம் சரியாக இருக்கிறோமா, இல்லையா என்பதை எப்போதும் தீர்மானிக்க முயன்றுகொண்டிருக்கிறோம்.
“நம்முடைய பிள்ளைகளுக்கோ பேரப்பிள்ளைகளுக்கோ, ‘அவர்கள் சரியாக இருக்கிறார்களா, இல்லையா?’ என்ற அந்தக் கேள்வி ஏற்கெனவே தீர்ந்திருக்கும். நம்மைவிட அவர்களுக்கு விஷயங்கள் தெளிவாக இருக்கும். இன்னும் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வாழ்க்கை நன்றாக இருக்கும். ஆனால், அதுவரை நாம் உயிரோடு இருக்கமாட்டோம் என்பதுதான் வருத்தம். அந்தக் காலத்தைச் சிறிது எட்டிப் பார்த்தாவது அறிந்துகொள்ள முடிந்தால் எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்!”
“நம்முடைய பிள்ளைகளும் பேரப்பிள்ளைகளும் என்ன செய்வார்கள்?” என்று லிசா கேட்டாள்.
“எனக்குத் தெரியாது… அவர்கள் இவை எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு எங்காவது சென்றுவிடுவார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.”
“எங்கே செல்வார்கள்?”
“எங்கேயா?… அவர்கள் விரும்பிய இடத்திற்குத்தான்,” என்று கொரோல்யோவ் கூறிவிட்டு சிரித்தான். “நல்ல அறிவும் புத்திசாலித்தனமும் கொண்ட ஒருவர் செல்லக்கூடிய இடங்கள் ஏராளம் இருக்கின்றன.”
அவன் தனது கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.
“ஆனால் சூரியன் உதித்துவிட்டதே,” என்றான். “நீங்கள் இப்போது தூங்க வேண்டிய நேரம். உடைகளைக் கழற்றிவிட்டு நன்றாகத் தூங்குங்கள். உங்களைச் சந்தித்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி,” என்று கூறிக்கொண்டே அவளுடைய கையைப் பற்றிக் குலுக்கினான். “நீங்கள் நல்லவரும் சுவாரஸ்யமானவருமான ஒரு பெண். இனிய இரவு!”
அவன் தனது அறைக்குச் சென்று படுத்துக்கொண்டான்.
காலையில், குதிரைவண்டி தயாராகக் கொண்டு வரப்பட்டபோது, அவனை வழியனுப்புவதற்காக அவர்கள் அனைவரும் படிக்கட்டுகளுக்கு வந்தனர்.
லிசா வெளிறிப்போயும் களைத்துப்போயும் காணப்பட்டாள். விழாக்காலத்திற்காக அணிந்ததுபோல் வெள்ளை நிற ஆடை அணிந்திருந்தாள்; தலைமுடியில் ஒரு பூவும் இருந்தது. நேற்றைப் போலவே அவள் அவனைச் சோகத்துடனும் அறிவுக்கூர்மையுடனும் பார்த்தாள்; புன்னகைத்தாள், பேசினாள். ஆனால் அவளுடைய முகபாவனை, ஏதோ ஒரு முக்கியமான, விசேஷமான விஷயத்தை அவனிடம்—அவனிடம் மட்டும்—சொல்ல விரும்புவதைப் போல இருந்தது.
வானம்பாடிப் பறவைகளின் இனிய கீச்சொலியும், தேவாலய மணிகளின் ஓசையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. தொழிற்சாலைக் கட்டிடங்களின் ஜன்னல்கள் மகிழ்ச்சியுடன் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.
கொரோல்யோவ் முதலில் முற்றத்தின் வழியாகவும், பின்னர் ரயில் நிலையத்திற்குச் செல்லும் சாலையிலும் குதிரைவண்டியில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, தொழிலாளர்களைப் பற்றியோ, ஏரியின் மீது கட்டப்பட்ட குடியிருப்புகளைப் பற்றியோ, பிசாசைப் பற்றியோ அவன் நினைக்கவில்லை.
அதற்கு மாறாக, ஒருவேளை வெகு தொலைவில் இல்லாத ஒரு காலத்தில், அந்த அமைதியான ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையைப் போலவே வாழ்க்கையும் ஒளிமயமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கும் என்ற எண்ணத்தைப் பற்றியே அவன் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான்.
மேலும், இப்படிப்பட்ட வசந்தகாலக் காலைப்பொழுதில், நல்ல குதிரைவண்டியில் மூன்று குதிரைகள் இழுத்துச் செல்ல, சூரிய ஒளியில் குளித்துக்கொண்டு பயணம் செய்வது எவ்வளவு இனிமையானது என்றும் அவன் எண்ணிக்கொண்டிருந்தான்.