கானகத்தின் அந்தி வெளிச்சத்தில் அசையாமல் நின்றிருந்தாள் இனியா. மனிதர்களின் கண்களுக்குப் பொட்டல் காடாய் விரிந்திருந்த அந்த இடம், அவளுக்கு ஒரு மாயக் கூடாரமாகத் தெரிந்தது.
அவளது தலைமீது ஒற்றைக் காலூன்றி மெல்லிய எடையோடு அமர்ந்திருந்தது காட்டின் மரகதப் பறவை. அதன் தலையிலிருந்த சிறு மகுடம் கம்பீரத்தை உணர்த்தியது. பறவையின் பார்வை வானில் மிதக்கும் பச்சை நிறக் கோளத்தை நோக்கி நிலைத்திருந்தது; அது பூமியின் தொலைந்துபோன பசுமையை நினைவூட்டியது.
இனியாவின் காலடியில், காய்ந்த மண்ணைப் பிளந்துகொண்டு இதய வடிவில் இரண்டு தளிர்கள் பூத்திருந்தன. செடிகளுக்குப் பேச நாவு இல்லை; ஆனால் அவளது விரிந்த அகக்கண்களுக்கு அவற்றின் மௌனத் துடிப்பு துல்லியமாகக் கேட்டது.
காற்றின் வழியே பறவை அவளது தலையில் மெல்லிய அசைவைத் தந்தது. “பூமியின் பாரத்தை நீ தலையில் சுமக்காதே, காலடியில் துளிர்க்கும் அன்பை மட்டும் கவனி” என்று அது சொல்வது போலிருந்தது.
உலகமே வறண்டாலும், நேசமுள்ள ஒரு சிறுமியின் காலடியில் இயற்கை ஒருபோதும் தோற்பதில்லை என்பதை உணர்ந்தவளாய், இனியா அங்கே வேரூன்றி நின்றாள்.
113 வார்த்தைகள்