அன்டன் செகாவ் – மூன்று வருடங்கள்

ரோஸ் புரோகோஃபியேவா மொழிபெயர்ப்பு

II

அது ஒளிமயமான, பண்டிகை உணர்வு நிறைந்த ஒரு காலை. சுமார் பத்து மணியளவில், பழுப்பு நிற உடை அணிந்து, தலைமுடியை நேர்த்தியாக வாரிக்கொண்டிருந்த நினா ஃபியோதரோவ்னாவை வரவேற்பறைக்கு அழைத்து வந்தார்கள்.
அவள் அறைக்குள் சிறிது நேரம் நடந்துவிட்டு, திறந்திருந்த ஜன்னலருகில் நின்றாள். அவளுடைய அகன்ற, குழந்தைத்தனமான புன்னகை முகத்தில் மலர்ந்திருந்தது. அவளைப் பார்த்தவுடன், உள்ளூரைச் சேர்ந்த ஒரு ஓவியன்-குடிப்பதில் விருப்பமுள்ளவன்-ஒருமுறை அவளுடைய முகம் ஒரு புனிதத் திருவுருவப் படத்தைப் போன்றது என்று கூறியதும், ரஷ்யாவின் ‘ஷ்ரோவ்டைட்’ பண்டிகையைச் சித்தரிக்கும் ஓவியத்திற்காக அவளை மாடலாக அமரச் செய்ய விரும்பியதும் நினைவுக்கு வந்தது.
அன்று காலை எல்லோருமே-குழந்தைகள், வேலைக்காரர்கள், அவளுடைய சகோதரன் அலெக்செய், மேலும்…
அவளும்கூடத் திடீரென்று, தான் குணமடைந்து விடுவோம் என்ற முழு நம்பிக்கையைப் பெற்றாள். சிறுமிகள் தங்கள் மாமாவின் பின்னால் ஓடிக்கொண்டே, குதூகலமாகச் சிரித்தபடி இருந்தனர்; வீடு மீண்டும் உயிர்ப்புடன் காட்சியளித்தது.
அவளுடைய உடல்நலம் குறித்து விசாரிப்பதற்காக மக்கள் வந்தனர். அவர்கள் புனித அப்பங்களைக் கொண்டு வந்து, அன்று நகரிலிருந்த கிட்டத்தட்ட எல்லாக் தேவாலயங்களிலும் அவளுக்காகப் பிரார்த்தனைச் சேவைகள் நடைபெற்றதாகக் கூறினர். அவள் தன் தர்ம காரியங்களுக்காகப் பரவலாக அறியப்பட்டவள்; மக்கள் அவளை நேசித்தார்கள்.

அவள் தன் சகோதரன் அலெக்செயைப் போலவே தாராளமாகத் தர்மம் செய்தாள். கொடுப்பது புத்திசாலித்தனமானதா இல்லையா என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்காமல், அவனும் பணத்தைத் தாராளமாக வழங்குவான். நினா ஃபியோதரோவ்னா வசதியற்ற மாணவர்களின் கல்விக் கட்டணத்தைச் செலுத்துவாள்; வயதான பெண்களுக்கு தேநீர், சர்க்கரை, ஜாம் ஆகியவற்றைக் கொடுப்பாள்; ஏழ்மையான மணப்பெண்களுக்குத் திருமணத்திற்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்கித் தருவாள். அவளிடம் ஒரு செய்தித்தாள் வந்தால், முதலில் அவள் தேடுவது உதவி கோரும் வேண்டுகோளையோ, துன்பத்தில் இருக்கும் ஒருவர் வெளியிட்ட உதவி அறிவிப்பையோதான்.
இப்போதும் அவளுடைய கையில் சில குறிப்புச் சீட்டுகள் இருந்தன. அவற்றின் மூலம் ஏழை மக்கள் மளிகைக் கடையில் உணவுப் பொருட்களை கடனில் வாங்கியிருந்தனர்; அந்தச் சீட்டுகளை மளிகைக் கடைக்காரர் இப்போது பணம் செலுத்தும்படி அவளிடம் கொடுத்திருந்தான்.
“அடக் கடவுளே, இவ்வளவு பொருட்களையா வாங்கியிருக்கிறார்கள்! இவர்களுக்கு கொஞ்சம்கூட மனச்சாட்சி இல்லையா?” என்று அவள் சொன்னாள். அந்தச் சீட்டுகளில் தானே எழுதியிருந்த எழுத்துக்களைக்கூட அவளால் சரியாகப் படித்தறிய முடியவில்லை.
“எண்பத்திரண்டு ரூபிள்களா! நினைத்துப் பாருங்கள்! நான் இதற்குப் பணம் கொடுக்காமல் இருந்தால் என்ன ஆகும்?”
“நான் இன்று அவருக்குப் பணம் கொடுத்துவிடுகிறேன்,” என்றார் லாப்தேவ்.
“வேண்டாம், வேண்டாம், நீங்கள் கொடுக்கக் கூடாது,” என்று நினா ஃபியோதரோவ்னா பதற்றத்துடன் கூறினாள். “ஒவ்வொரு மாதமும் உங்களிடமிருந்தும் ஃபியோதரிடமிருந்தும் எனக்கு 250 ரூபிள்கள் கிடைப்பதே போதுமானது. கடவுள் உங்கள் இருவரையும் ஆசீர்வதிக்கட்டும்,” என்று வேலைக்காரர்கள் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக மெதுவாகச் சேர்த்துக் கூறினாள்.
“ஆனால் நானே மாதத்திற்கு இரண்டாயிரத்து ஐநூறு ரூபிள்கள் செலவு செய்கிறேன்!” என்றார் அவர். “மீண்டும் சொல்கிறேன், அன்பே, ஃபியோதரோ அல்லது நானோ பணம் செலவு செய்வதற்கு உனக்கு எவ்வளவு உரிமை இருக்கிறதோ, அதே அளவு உரிமை உனக்கும் இருக்கிறது. இதை ஒருமுறை எல்லாவற்றுக்கும் புரிந்துகொள். நாம் மூன்று பேர் இருக்கிறோம்; ஒவ்வொரு மூன்று கோபெக்குகளில் ஒரு கோபெக் உனக்குச் சொந்தமானது.”
ஆனால் நினா ஃபியோதரோவ்னாவால் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவளுடைய முகபாவனையைப் பார்த்தால், அவள் ஏதோ சிக்கலான கணக்குப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முயன்றுகொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது. பணம் தொடர்பான எந்த விஷயத்தையும் புரிந்துகொள்ள முடியாத அவளுடைய இந்த இயலாமை லாப்தேவை எப்போதும் வருத்தமடையச் செய்தது. மேலும், அவளுக்குச் சொந்தமாகவே சில கடன்கள் இருக்கக்கூடும் என்றும், அவற்றை ஒப்புக்கொள்ள அவள் வெட்கப்படுவதால் அவை அவளுக்கு மனவேதனையை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கலாம் என்றும் அவன் சந்தேகித்தான்.
அந்த நேரத்தில் படிக்கட்டில் காலடிச் சத்தமும், சிரமப்பட்டு மூச்சுவிடும் ஓசையும் கேட்டன. வழக்கம்போல அலங்கோலமாக இருந்த மருத்துவர்தான் வந்துகொண்டிருந்தார்.
“ரு-ரு-ரு,” என்று அவர் முணுமுணுத்தார். “ரு-ரு.”
அவரைச் சந்திப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காக லாப்தேவ் சாப்பாட்டு அறை வழியாக வெளியேறி, கீழே தனது அறைகளுக்குச் சென்றான். அந்த மருத்துவருடன் அவனால் அவ்வளவு நெருக்கமாகப் பழக முடியவில்லை; அதனால் அவன் வீட்டிற்கு அடிக்கடி சென்று வருவதும் இல்லை. அதுமட்டுமல்லாமல், பனௌரோவ் “கிழட்டு முட்டாள்” என்று அழைக்கும் அந்த மனிதனை அவனால் சகித்துக்கொள்ளவும் முடியவில்லை.
அதனால்தான் யூலியா செர்கேயெவ்னாவையும் அவன் மிகக் குறைவாகவே சந்தித்தான். இப்போது அவனுக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: அவளுடைய தந்தை வீட்டில் இல்லை; இப்போது யூலியா செர்கேயெவ்னாவிடம் அவளுடைய குடையை எடுத்துச் சென்றால், அவள் தனியாகத்தான் இருப்பாள். இந்த எண்ணம் அவன் இதயத்தை மகிழ்ச்சியில் துள்ளச் செய்தது.
அவன் அவசரப்பட வேண்டும், அவசரப்பட வேண்டும்! குடையை எடுத்துக்கொண்டு, உடல் முழுவதும் நடுங்கியபடி, அவன் பறந்தோடினான்…
காதலின் சிறகுகளில் அவளிடம் பறந்துசென்றான். வெளியே வெயில் கடுமையாக இருந்தது. மருத்துவர் பல ஆண்டுகளாகப் பழுதுபார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த, பாழடைந்த மூன்று பழைய பக்கக் கட்டிடங்களில் வசிக்கும் குழந்தைகள்-சுமார் இருபது சிறுவர்கள்-மருத்துவரின் பரந்த முற்றத்தில் களைகள், கொட்டுச் செடிகள் ஆகியவற்றுக்கு நடுவே பந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் உற்சாகமான கூக்குரல்கள் காற்றையே நிரப்பின.
முற்றத்தின் தொலைதூர மூலையில், தன்னுடைய தாழ்வாரத்திற்கு அருகில், யூலியா செர்கேயெவ்னா கைகளை முதுகுக்குப் பின்னால் கட்டியபடி நின்று, அந்த விளையாட்டைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“வணக்கம்!” என்று லாப்தேவ் அவளை நோக்கிக் கூவினான்.
அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். வழக்கமாகக் குளிர்ச்சியும் அலட்சியமும் நிறைந்ததாக இருக்கும் அவளுடைய முகம், அல்லது முந்தைய நாள் போல சோர்வாகக் காணப்படும் முகம், இப்போது அவளைச் சுற்றி விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவர்களின் முகங்களைப் போலவே உயிரோட்டமும் சிவந்த நிறமும் கொண்டதாக இருப்பதை அவன் கண்டான்.
“பாருங்கள், இப்படிப்பட்ட குதூகலமான விளையாட்டை மாஸ்கோவில் நீங்கள் ஒருபோதும் பார்க்க முடியாது,” என்று அவள் அவனைச் சந்திப்பதற்காக முன்னால் வந்தபடி கூறினாள். “ஆனால், அங்கே உள்ள முற்றங்கள் மிகவும் சிறியவை அல்லவா? ஓடி விளையாடுவதற்குக்கூட இடமிருக்காது. அப்பா இப்போதுதான் உங்கள் வீட்டிற்குப் போனார்,” என்று குழந்தைகளைத் திரும்பிப் பார்த்தபடி அவள் மேலும் கூறினாள்.
“எனக்குத் தெரியும். அவரைப் பார்க்க நான் வரவில்லை; உங்களைப் பார்க்கத்தான் வந்தேன்,” என்றான் லாப்தேவ்.
அவளுடைய இளமைத் தோற்றத்தை இப்போதுதான் கண்டறிந்ததில் அவன் மயங்கியிருந்தான். மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி அணிந்திருந்த அவளுடைய மெலிந்த வெண்மையான கழுத்தையும் அவன் ரசித்தான்.
“உங்களைப் பார்க்கத்தான் வந்தேன்,” என்று அவன் மீண்டும் கூறினான். “உங்களுடைய குடை. அதை உங்களிடம் கொண்டுவந்து கொடுக்கும்படி என் சகோதரி என்னிடம் சொன்னாள். நேற்று நீங்கள் அதை மறந்துவிட்டீர்கள்.”
குடையை வாங்கிக்கொள்ள அவள் கையை நீட்டினாள். ஆனால் திடீரென்று அவன் அதைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான்.
“தயவுசெய்து இதை என்னிடமே இருக்கவிடுங்கள்,” என்று அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டும் அவசரத்துடனும் கூறினான். முந்தைய மாலை தான் அனுபவித்திருந்த அந்த விசித்திரமான பேரானந்தத்திற்கு மீண்டும் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்துக்கொண்டான்…
அன்று மாலை அவன் குடையைத் திறந்தபோது ஏற்பட்ட அந்த உணர்வை நினைவுகூர்ந்து, அதை மிகவும் பத்திரமாக வைத்திருப்பேன். நம் நட்பின் நினைவாக அது என்னிடம் இருக்கும். இது எவ்வளவு அற்புதமானது!”
“நீங்கள் அதை வைத்துக்கொள்ளலாம்,” என்று அவள் சொல்லி, வெட்கத்தால் முகம் சிவந்தாள். “ஆனால் இதில் அற்புதம் என்று சொல்லும்படியாக ஒன்றுமே இல்லை.”
அவன் பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் கிடைக்காமல், சொல்லொணாத பேரானந்தத்துடன் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“அட, நான் ஏன் உங்களை இந்தக் கடும் வெயிலில் இங்கே நிற்க வைத்திருக்கிறேன்?” என்று சிறிது நேர அமைதிக்குப் பிறகு அவள் கூறி, சிரித்தாள். “உள்ளே வாருங்கள்.”
“நான் உங்களுக்குத் தொந்தரவாக இருக்கமாட்டேனா?”
அவர்கள் உள்ளே சென்றார்கள். யூலியா செர்கேயெவ்னா மேல்மாடிக்குச் சென்றாள்; அவள் அணிந்திருந்த வெள்ளை நிறப் பூக்கள் பதித்த உடை சரசரத்தது.
“என்னைத் தொந்தரவு செய்வது சாத்தியமே இல்லை,” என்று அவள் படிக்கட்டில் நின்றபடி பதிலளித்தாள். “ஏனென்றால் நான் எதுவுமே செய்வதில்லை. எனக்கு ஒவ்வொரு நாளும் காலை முதல் இரவு வரை விடுமுறைதான்.”
“அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை,” என்று அவளைப் பின்தொடர்ந்து மேலே சென்றபடி அவன் கூறினான். “நான் தினமும் உழைத்துக்கொண்டிருந்த மக்களிடையே வளர்ந்தவன். ஆண்களும் பெண்களும் எல்லோரும்.”
“ஆனால் செய்வதற்கு ஒன்றுமே இல்லையென்றால் என்ன செய்வது?” என்று அவள் கேட்டாள். “ஒருவர் தன் வாழ்க்கையை, உழைப்பு ஓர் அவசியமாக இருக்கும்படி அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும். உழைப்பில்லாமல் தூய்மையான, மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை சாத்தியமில்லை.”
அவன் மீண்டும் குடையைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். அப்போது, தனக்கே ஆச்சரியமாக, தன் குரலாகவே தன்னால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியாத அளவுக்கு மென்மையான குரலில் அவன் கூறியதைக் கேட்டான்:
“நீங்கள் என் மனைவியாக இருக்கச் சம்மதித்தால், என்னிடம் இருப்பதையெல்லாம் உங்களுக்குக் கொடுத்துவிடுவேன். எல்லாவற்றையும்… நீங்கள் கேட்டால் நான் செய்யாத தியாகம் என்று எதுவுமே இருக்காது.”
அவள் திடுக்கிட்டு, அச்சமும் வியப்பும் கலந்த பார்வையுடன் அவனை நோக்கினாள்.
“ஓ, வேண்டாம்!” என்று முகம் வெளிறியபடி அவள் கூறினாள். “அது சாத்தியமே இல்லை. நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன். என்னை மன்னியுங்கள்.”
அவள் தனது உடை சரசரக்க வேகமாகப் படிக்கட்டுகளில் ஏறிச் சென்று, கதவுக்குப் பின்னால் மறைந்துவிட்டாள்.
அவனுடைய மனநிலை, அவன் ஆன்மாவில் எரிந்துகொண்டிருந்த ஒரு விளக்கு திடீரென்று அணைந்துவிட்டதைப் போல, சட்டென்று மாறியது. தான் நிராகரிக்கப்பட்டுவிட்டான், தனக்குப் பிடிப்பு இல்லை, தான் அருவருப்பானவன்-கேவலமானவன்கூட-என்ற எண்ணம் அவனை அவமானத்திலும் வெட்கத்திலும் எரியச் செய்தது. அவன் அவசரமாக அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான்.
“‘என்னிடம் இருப்பதையெல்லாம் கொடுத்துவிடுவேன்’,” என்று வெயில் கொளுத்திக்கொண்டிருந்த பாதையில் வீட்டை நோக்கி நடந்தபடி அவன் தன்னைத்தானே கேலி செய்துகொண்டான். தன் காதலை வெளிப்படுத்தியபோது கூறிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. “‘எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிடுவேன்’-என்ன ஒரு வியாபாரியைப் போலப் பேசியிருக்கிறேன்! யாருக்குத்தான் உன்னுடைய ‘எல்லாமும்’ தேவை?”
அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அருவருப்பான முட்டாள்தனமாக இருந்தது. தினமும் உழைக்கும் மக்களிடையே தான் வளர்ந்ததாக ஏன் பொய் சொல்ல வேண்டும்? தூய்மையான, மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையைப் பற்றி ஏன் ஒழுக்கப்போதனை செய்ய வேண்டும்? அது முட்டாள்தனமானது, சுவாரஸ்யமற்றது, பொய்யானது-மாஸ்கோவின் போலித்தனமான பேச்சு, அவ்வளவுதான்.
ஆனால் சிறிது சிறிதாக அவனுடைய மனநிலை முழுமையான அலட்சியமாக மாறியது. தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பிறகு ஒரு குற்றவாளிக்கு ஏற்படும் மனநிலையைப் போல அது இருந்தது. இப்போது எல்லாம் முடிந்துவிட்டதற்காகவும், அந்தக் கொடூரமான நிச்சயமின்மை அகன்றுவிட்டதற்காகவும் அவன் கடவுளுக்கு நன்றி கூறினான்.
இப்போது எல்லாம் தெளிவாகிவிட்டது. அவனுக்கு இனி மகிழ்ச்சி இல்லை; நம்பிக்கைகள் இல்லை; கனவுகள் இல்லை; ஏக்கமும் இல்லை. அவனை வெறுப்பேற்றிய அந்தச் சலிப்பைத் தவிர்ப்பதற்காக, இனி மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியைப் பற்றியே தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்வான்.
அவனுக்குத் தெரியாமலேயே, முதுமை அவனை வந்து அடைந்துவிடும்…
வந்து சேர்ந்துவிடும்; அப்போது எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டியிருக்காது. இப்போது அவனுக்கு எதைப் பற்றியும் அக்கறை இல்லை; நடந்த முழு நிகழ்வையும் எந்தவித உணர்ச்சிக்கும் இடமின்றி அமைதியாகச் சிந்தித்துப் பார்க்க அவனால் முடிந்தது.
ஆயினும், அவனுடைய முகம், குறிப்பாகக் கண்களுக்குக் கீழ்ப்பகுதி, விசித்திரமான கனத்துடன் இருப்பதைப் போல உணர்ந்தான். அவனுடைய நெற்றி ரப்பரைப் போல இறுக்கமாக இழுக்கப்பட்டிருந்தது-கண்ணீர் எப்போது வேண்டுமானாலும் பொங்கி வழிந்துவிடும் நிலையில் இருப்பதைப் போல.
உடல் தளர்ந்து, பலவீனமாக, அவன் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டான். ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கிவிட்டான்.

அன்டன் செகாவ் – மூன்று வருடங்கள்

                                                                                                                                                                                   இன்னும் வரும்..