மாலை வெயில் மெல்ல மங்கி, இருள் கசியத் தொடங்கிய கடற்கரை மணல்வெளியில், அலைகளின் ஓசையைவிட நந்தினியின் மூச்சுக்காற்று அதிகப் படபடப்போடு இருந்தது. சேரனின் கைகளை இறுகப் பற்றியவள், அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.
“பேசாதே சொல்லு… நம்ம கல்யாணம் நடக்குமா, நடக்காதா? எனக்கு ஏற்கனவே வீட்டில் தீவிரமாகப் பையன் பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. நீ வந்து பொண்ணு கேட்கறியா?”
சேரன் என்ன சொல்வதென்று அறியாமல் திகைத்தான். அவனது மௌனம், மூன்று ஆண்டு காதலை நொடியில் முறித்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் நந்தினியின் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. அவளது விரல்கள் அவன் பிடியிலிருந்து நழுவ முயன்றன.
சேரன் எதுவும் பேசவில்லை. அவள் சொன்னது போலவே ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல், தன் பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து மடிந்திருந்த ஒரு காகிதத்தையும் சிறிய வெல்வெட் பெட்டியையும் எடுத்து அவள் கைகளில் வைத்தான்.
நடுக்கத்துடன் அந்தக் காகிதத்தைப் பிரித்துப் பார்த்தாள் நந்தினி. அது சேரன் புதிதாகத் தொடங்கவிருந்த நிறுவனத்திற்கான வங்கிக் கடன் அனுமதி ஆவணம். “உன்னை நல்ல நிலைமையில் வச்சுக்கிற தகுதி வந்ததும் உங்க வீட்டில் வந்து நிக்கிறேன்” என்று அவன் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.
மௌனமாக அந்த வெல்வெட் பெட்டியைத் திறந்து, மெல்லிய மோதிரத்தை எடுத்து அவளது விரலில் அணிவித்தான் சேரன். பிறகு அவளது கண்ணீரைத் துடைத்து, தன் கைபேசியைத் திருப்பி அவளிடம் காட்டினான்.
திரையில், அவளது அப்பாவின் எண் டயல் ஆகிக்கொண்டிருந்தது.
அழைப்பு ஏற்கப்பட்டதும், தொண்டையைக் கனைத்து, தன் பதற்றத்தையும் நடுக்கத்தையும் அடக்கியபடி சேரன் பேசினான்:
“வணக்கம் சார்… நந்தினியோட ஃப்ரெண்ட் சேரன் பேசுறேன். உங்ககிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்… நாளைக்குக் காலையில என் குடும்பத்தோட நேரில் வந்து பார்க்கட்டுமா, சார்?”
மறுமுனையில் மௌனம் கலைந்து அனுமதி கிடைத்ததும், நந்தினியின் பயம் நீங்கி அவன் தோளில் சாய்ந்தாள். வார்த்தைகளைவிட அவனது செயலும் தைரியமும் காதலின் ஆழத்தை அழகாகச் சொல்லிவிட்டன.