முதல் அத்தியாயம்
நல்ல சொத்தும் செல்வமும் கொண்டிருக்கும் திருமணமாகாத ஓர் ஆண், நிச்சயமாக ஒரு மனைவியைத் தேடிக்கொண்டிருப்பான் என்பது உலகம் முழுவதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உண்மையாகும்.
அத்தகைய ஒரு மனிதன், புதிதாக ஓர் ஊருக்கு வந்து குடியேறும்போது அவனுடைய உணர்வுகள் என்ன, அவனுடைய எண்ணங்கள் என்ன என்பது யாருக்கும் தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால், இந்த உண்மை அந்த ஊரில் வாழும் குடும்பங்களின் மனங்களில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது. அதனால், அவன் அங்குள்ள குடும்பங்களில் ஏதாவது ஒன்றின் மகளுக்குச் சொந்தமானவன் என்றே கருதப்படுகிறான்.
“அன்புள்ள திரு. பென்னட் அவர்களே!” என்று ஒருநாள் அவருடைய மனைவி அவரிடம் கூறினாள். “நெதர்ஃபீல்ட் பார்க் வீடு கடைசியாக வாடகைக்கு விடப்பட்டுவிட்டது என்ற செய்தியைக் கேள்விப்பட்டீர்களா?”
திரு. பென்னட், அப்படியொரு செய்தியைத் தாம் கேள்விப்படவில்லை என்று பதிலளித்தார்.
“ஆனால், அது உண்மைதான்!” என்று அவர் மனைவி தொடர்ந்து கூறினாள். “திருமதி லாங் இப்போதுதான் இங்கே வந்திருந்தார். அவர் அதைப் பற்றிய எல்லா விவரங்களையும் என்னிடம் சொன்னார்.”
திரு. பென்னட் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.
“அந்த வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருப்பவர் யார் என்று தெரிந்துகொள்ள உங்களுக்கு விருப்பமில்லையா?” என்று பொறுமையிழந்தவளாக அவருடைய மனைவி கேட்டாள்.
“அதை என்னிடம் சொல்லத்தான் நீ விரும்புகிறாய். அதைக் கேட்பதில் எனக்கு எந்த ஆட்சேபணையும் இல்லை.”
அவர் அளித்த அந்தப் பதில், அவளுக்குப் போதுமான அழைப்பாக இருந்தது.
“அப்படியா, அன்பரே! நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், வடக்கு இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த பெரும் செல்வந்தரான ஓர் இளைஞர் நெதர்ஃபீல்ட் வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருக்கிறார் என்று திருமதி லாங் சொன்னார். அந்த இடத்தைப் பார்ப்பதற்காகத் திங்கள்கிழமையன்று நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய சாரட் வண்டியில் அவர் இங்கே வந்திருக்கிறார். அந்த இடம் அவருக்கு மிகவும் பிடித்துப்போனதால், உடனடியாகத் திரு. மோரிஸுடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டாராம். மைக்கேல்மஸ் பண்டிகைக்கு முன்னரே அவர் அந்த வீட்டில் குடியேறிவிடுவார். அடுத்த வார இறுதிக்குள் அவருடைய பணியாட்களில் சிலர் அங்கே வந்து தங்கிவிடுவார்களாம்.”
“அவருடைய பெயர் என்ன?”
“பிங்லி.”
“அவர் திருமணமானவரா அல்லது இன்னும் திருமணமாகாதவரா?”
“அடடா! அவர் திருமணமாகாதவர், அன்பரே! நிச்சயமாகச் சொல்கிறேன். நான்காயிரம் அல்லது ஐயாயிரம் பவுண்டுகள் ஆண்டு வருமானம் கொண்ட பெரும் செல்வந்தர். நம் பெண்களுக்குக் கிடைத்த எவ்வளவு அருமையான வாய்ப்பு இது!”
“அதனால் என்ன? அது நம் பெண்களை எப்படிப் பாதிக்கும்?”
“அன்புள்ள திரு. பென்னட் அவர்களே!” என்று அவருடைய மனைவி பதிலளித்தாள். “நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு சலிப்பூட்டும் விதமாக நடந்துகொள்கிறீர்கள்? நம் பெண்களில் ஒருவரை அவர் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்றுதான் நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரிய வேண்டாமா?”
“அதற்காகத்தான் அவர் இங்கே குடியேறியிருக்கிறாரா?”
“அப்படியெல்லாம் இல்லை. அவர்களில் ஒருவரை அவர் காதலிக்கக்கூடும் என்பது மிகவும் சாத்தியமான விஷயம். அதனால், அவர் இங்கே வந்தவுடன் நீங்கள் அவரைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும்.”
“அது அவருடைய நோக்கமாக இருக்கலாம் என்று நான் சொல்லவில்லை. நீங்களும் பெண்களும் அவரைப் பார்க்கச் செல்லலாம். அல்லது, நீங்கள் அவர்களைத் தனியாக அனுப்பிவிடலாம். ஒருவேளை அதுதான் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும். ஏனென்றால், அவர்களில் யாருக்கும் குறைவில்லாத அழகுடையவர் நீங்கள். எனவே, திரு. பிங்லிக்கு உங்கள் மீதே அதிக விருப்பம் ஏற்பட்டுவிடலாம்!”
“அன்பரே, என்னைப் புகழ்கிறீர்கள்! நான் அழகான பெண்களில் ஒருத்தி என்பதை மறுக்கவில்லை. ஆனால், என்னை ஏதோ அபூர்வ அழகி என்று நான் ஒருபோதும் சொல்லிக்கொண்டதில்லை. ஐந்து வளர்ந்த மகள்களைப் பெற்றுவிட்ட ஒரு பெண், தன்னுடைய அழகைப் பற்றிச் சிந்திப்பதைக் கைவிட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.”
“அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளில், ஒரு பெண் தன்னுடைய அழகைப் பற்றிச் சிந்திப்பதற்கு அதிகம் ஒன்றும் மிச்சமிருப்பதில்லை.”
“ஆனால், அன்பரே, திரு. பிங்லி இந்தப் பகுதிக்கு வந்ததும் நீங்கள் நிச்சயமாக அவரைப் போய்ப் பார்க்க வேண்டும்.”
“அதற்கு நான் உத்தரவாதம் அளிக்க முடியாது என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.”
“ஆனால், உங்கள் மகள்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர்களில் ஒருவருக்குக் கிடைக்கக்கூடிய எத்தனை அருமையான வாழ்க்கை அமைப்பாக அது இருக்கும்! சர் வில்லியமும் லேடி லூகாஸும் இந்தக் காரணத்திற்காக மட்டுமே அவரைப் பார்க்கச் செல்ல முடிவு செய்திருக்கிறார்கள். பொதுவாக, அவர்கள் புதிதாகக் குடியேறுபவர்களைச் சென்று பார்ப்பதில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். உண்மையில், நீங்கள் போய்த்தான் ஆக வேண்டும். நீங்கள் செல்லாவிட்டால், நம்மால் அவரைப் போய்ப் பார்க்க முடியாமல் போய்விடும்.”
“நீங்கள் அளவுக்கு அதிகமாகக் கவலைப்படுகிறீர்கள். திரு. பிங்லி உங்களைப் பார்ப்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவார் என்றே நான் நினைக்கிறேன். மேலும், நம் பெண்களில் அவர் யாரைத் தேர்ந்தெடுத்துத் திருமணம் செய்துகொண்டாலும் எனக்கு முழுச் சம்மதம் என்பதைத் தெரிவிக்கும் ஒரு கடிதத்தை உங்களிடம் கொடுத்து அனுப்புகிறேன். இருந்தாலும், என் குட்டி லிஸ்ஸிக்காக மட்டும் ஒரு நல்ல வார்த்தை சொல்லிவிடுகிறேன்!”
“அப்படியெல்லாம் நீங்கள் எதுவும் செய்ய வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன். மற்ற பெண்களைவிட லிஸ்ஸி சிறந்தவள் என்று சொல்லிவிட முடியாது. ஜேனைப் போல அவள் பாதி அழகுகூட இல்லை; லிடியாவைப் போல அவள் பாதி கலகலப்பானவள்கூட இல்லை. ஆனால், நீங்கள் எப்போதும் அவளுக்குத்தான் முன்னுரிமை கொடுக்கிறீர்கள்.”
“அவர்களில் யாருக்கும் சொல்லிக்கொள்ளும்படியாகப் பெரிய சிறப்புகள் எதுவும் இல்லை,” என்று அவர் பதிலளித்தார். “ஆனால், அவளுடைய சகோதரிகளைவிட லிஸ்ஸிக்கு அறிவுக்கூர்மை சற்றுக் கூடுதலாக இருக்கிறது.”
“அவர்கள் எல்லோருமே மற்ற பெண்களைப் போலவே முட்டாள்களாகவும் அறியாமை நிறைந்தவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.”
“திரு. பென்னட், உங்கள் சொந்தக் குழந்தைகளையே இப்படிக் குறை கூறுவது எப்படி உங்களுக்குச் சரியாக இருக்கிறது?”
“உங்கள் குழந்தைகளிடம் இப்படியா நடந்துகொள்வது? என்னை எரிச்சலூட்டுவதில் உங்களுக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி! என் பரிதாபத்துக்குரிய நரம்புகளின் உணர்வுகளைப் பற்றி உங்களுக்குக் கொஞ்சம்கூட இரக்கமில்லையே!”
“நீங்கள் என்னைப் பற்றித் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறீர்கள், அன்பே. உங்கள் நரம்புகளுக்கு நான் மிகுந்த மரியாதை வைத்திருக்கிறேன். அவை எனது பழைய நண்பர்கள். குறைந்தது இருபது ஆண்டுகளாக, அவற்றைப் பற்றி நீங்கள் மிகுந்த அக்கறையுடன் பேசுவதை நான் கேட்டுக்கொண்டுதானே இருக்கிறேன்!”
“ஆ! நான் எவ்வளவு துன்பப்படுகிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது!”
“ஆனால், இந்தத் துன்பத்திலிருந்து நீங்கள் விரைவில் மீண்டு வருவீர்கள் என்று நம்புகிறேன். ஆண்டுக்கு நான்காயிரம் பவுண்டுகள் வருமானம் கொண்ட பல இளைஞர்கள் இந்தப் பகுதிக்கு வந்து குடியேறுவதைப் பார்க்கும் வாய்ப்பும் உங்களுக்குக் கிடைக்கட்டும்.”
“அப்படிப்பட்ட இருபது இளைஞர்கள் வந்தால்கூட நமக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை. ஏனென்றால், நீங்கள் அவர்களைப் போய்ப் பார்க்கப் போவதில்லையே!”
“என்னை நம்புங்கள், அன்பே! அப்படிப்பட்ட இருபது பேர் வந்தால், அவர்கள் அனைவரையும் நான் போய்ப் பார்ப்பேன்.”
திரு. பென்னட்டின் குணம் ஒரு விசித்திரமான கலவையாக இருந்தது. கூர்மையான அறிவு, நையாண்டி கலந்த நகைச்சுவை, ஒதுங்கியிருக்கும் இயல்பு, திடீர் மனமாற்றங்கள் எனப் பல்வேறு குணங்கள் அவரிடம் கலந்திருந்தன. இருபத்து மூன்று ஆண்டுகளாக அவருடன் வாழ்ந்த அனுபவம்கூட அவருடைய மனைவிக்கு அவருடைய உண்மையான குணத்தைப் புரிந்துகொள்ளப் போதுமானதாக இருக்கவில்லை.
ஆனால், அவருடைய மனைவியின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வது அவ்வளவு கடினமானதாக இல்லை. அவர் குறைந்த அறிவுத்திறனும், மிகக் குறைந்த பொது அறிவும், நிலையற்ற மனநிலையும் கொண்ட ஒரு பெண்ணாக இருந்தார். ஏதாவது மனக்குறை ஏற்பட்டால், தனக்கு நரம்புத் தளர்ச்சி இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்வார்.
அவருடைய வாழ்க்கையின் முக்கிய நோக்கம், தன்னுடைய மகள்களுக்குத் திருமணம் செய்துவைப்பதாக இருந்தது. அந்தக் கவலைகளிலிருந்து அவருக்கு ஆறுதல் அளித்தவை, மற்றவர்களின் வீடுகளுக்குச் சென்று வருவதும், ஊர் வம்புகளையும் புதிய செய்திகளையும் தெரிந்துகொள்வதும்தான்.