வேதவள்ளி கொண்டாடிய விநாயகசதுர்த்தி/ஹரணி

  

பெருமழை பெய்து கழுவிவிட்ட இடம் போல வீடு ஆகிவிட்டது. வீடெங்கும் பொருள்கள் இறைந்துகிடந்தன. சின்ன பாலிதீன் கவரில் தொடங்கிப் பல்வேறு பொருள்கள் இவற்றோடு பரிசுப் பொருள்கள் கவர்கள் பிரித்து, கவர்கள் பிரிக்கப்படாமல்.. நிதானமாய் வீட்டை ஒழிக்க ஒரு வாரம் ஆகும். ரங்கராஜனும் வேதவள்ளியும் சேர்ந்து எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டார்கள். ஊரே கொண்டாடிப் பேசியது. மிகையான பேச்சல்ல விருப்பமான பேச்சாக அது இருந்தது. முன்பு மகள் கல்யாணத்தின்போதும் தனித்தனி மண்டபம் அசைவத்திற்கு என்று ஒன்று சைவத்திற்கு என்று ஒன்று. அசைவம் சாப்பிடுகிறவர்களே அசந்துபோகுமளவிற்கு சைவ சாப்பாடு. தனி ஆட்கள். தனி மண்டபம். மகள் கல்யாணத்திற்கு ஐந்து வகை அழைப்பிதழ்கள். ஒவ்வொரு அழைப்பிதழுடனும் ஒரு அகன்ற எவர்சில்வர் தட்டுடன். காரின் பின்சீட்டு முழுக்க சில்வர் தட்டுகள். மாப்பிள்ளை வீட்டார்கள் எங்களுக்கு பத்து பத்திரிக்கை மட்டும் கொடுங்கள் என்று கேட்டார்கள் தட்டு வேண்டும் என்பதை சொல்லாமல். எதிலும் குறை வந்துவிடக்கூடாது என்று ரங்கராஜனும் வேதவள்ளியும் நிச்சயத்தின்போதும் சரி திருமணத்தின்போதும் சரி ஒரு சொந்தம் விடாமல் தாங்களே நேரில் போய் அழைப்புவிடுத்தார்கள். 
அப்படித்தான் இப்போதும் மகன் திருமணத்தை முடித்திருக்கிறார்கள். பெண்ணும் மாப்பிள்ளையும் லண்டன் கிளம்பிப்போயிருக்கிறார்கள். ரங்கராஜன் தேனிலவு டிக்கட் எடுத்துக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். பிள்ளைகளைத்தான் பார்ப்பார் காசு பணத்தைப் பார்க்கமாட்டார். ஆனால் திறமாகச் சம்பாதிப்பார்.
இப்போது தீவில் விட்டவர்களைப்போல இருவரும் ஆகிவிட்டார்கள். பக்கத்துதெருவரை போயிருக்கிறாள் வேதவள்ளி. ரங்கராஜன் மட்டும் தனியே. தெருக்கதவைத் தாழிட்டார். உள்ளே கூடத்திற்கு வந்து விளக்கணைத்தார். சோபாவில் அமர்ந்து வாய்விட்டு அழுதார். நெடுநேரம் அழுதார்.  ரங்கராஜன் வாழ்வு ஒரு  துடைக்கப்பட்ட சிலேட்டுபோல. வாழ்க்கை முழுக்க நேர்மை, நேரம் தவறாமை, ஒழுக்கம், அடுத்தவரைப் புண்படுத்தாது நடத்தல், உதவுதல்,  தன்வேலையைக் கடினமாக செய்தல் இப்படியே வாழ்ந்து முடித்திருப்பவர். அவரின் உறவுகள் எத்தனையோ அவரைக் காயப்படுத்தியுள்ளன. அவற்றை எல்லாம் தாண்டித்தான் அவர் தன் வாழ்க்கையில் ஓடி வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். அவரின் உறவினர் பையன் ஒருவன் வயது சின்னவன். அவன் ஒரு முறை சொன்னான் “யாருக்காவது துக்க செய்தி என்றால் நான் நள்ளிரவில்தான் சொல்லுவேன்! அப்போதுதான் அவர்கள் தூங்கமுடியாமல் தவிப்பார்கள்!” என்று. ரங்கராஜன் சொல்லியிருக்கிறார்.. “உன்னுடைய வயது சிறியது. உன் எண்ணங்கள் பெரிதாக இருக்கவேண்டும்!. ஆனால் அடுத்தவரை மட்டந் தட்டுவதிலும் வக்கிர எண்ணங்களிலும் இருப்பதால், அதுவே உன்னை ஒருநாள் படுகுழியில் எழமுடியாத அளவுக்குத் தள்ளிவிடும்” என்று. ஆனாலும் அவன் திருந்தவில்லை. ஆனால் இப்பவும் ரங்கராஜன் வருத்தப்படுகிறார் அவனுக்கு நேரும்  துயரங்களுக்காக. 
  இதுதான் ரங்கராஜன்.  அவரின் எண்ணம்போலவே மகள் திருமணத்தை முடித்தார். நினைத்தபடியே அருமையான மாப்பிள்ளையும் அமைந்தார். இப்போது மகன் திருமணத்தையும் நன்றாக முடித்துவிட்டார். இதுவரை கொண்டுவந்த இறைவனை நினைத்துக் கொண்டார். அழுகை வந்துவிட்டது. அதுவும் அவரின் பேவரிட் கடவுள் விநாயகர். விநாயகரின் பல்வேறு படங்களைக் கொண்ட பெரிய ஆல்பம் வைத்திருக்கிறார். விநாயகரைத் தவிர யாரையும் கும்பிடமாட்டார்.
 எல்லாவற்றையும் சிறப்பாக செய்ய நோய் நொடியில்லாமல் வைத்த இறைவனை எண்ணித்தான் அழுதார்.
 அழுது முடிக்கவும் வேதவள்ளி உள்ளே வரக் கதவைத் தட்டவும் சரியாக இருந்தது.
 போய் திறந்தார்.
“என்ன பண்ணறீங்க? இருட்டுக்குள்ள விளக்குகூடப் போடாமல்?”

என்றாள்.
“ஒண்ணுமில்ல…! எல்லாத்தையும் நல்லபடியா என்னோட பிள்ளையார் முடிச்சிக் குடுத்திட்டார்!. அதான் நன்றி சொன்னேன்”.
“இருட்டுக்குள்ள உட்கார்ந்துட்டா.!. அழுதீங்களா?”
“எப்படித் தெரியும்?”
“ஒரு வருஷமில்ல.. முப்பத்தைந்து வருஷம் குப்பை கொட்டிட்டு வரேன் உங்களோட!”…
பேசாமல் இருந்தார் ரங்கராஜன்.
“நான் ஏற்கெனவே அழுதிட்டேன் ஒருபாட்டம் புள்ளயார்கிட்ட!”
என்றாள்.
ரங்கராஜன் மனதுக்குள் சந்தோஷம் வந்தது.
இருவரும் சேர்ந்து நன்றி செலுத்தியாகிவிட்டது.
“சரி எங்க போயிட்டு வரே?”
“பக்கத்துதெரு வசந்தி வீட்டுக்கு.”
“என்ன விசயம்?”
“அவ மகள் முழுகாம இருந்தா.! முன்கூட்டியே புள்ள பொறந்திடிச்சி..! அதான் ஆசுபத்திரிலயே ஒன்றரை மாசம் வச்சிருந்து இப்பத்தான் அழச்சிட்டு வந்தா..! ஒரு எட்டுப் போய் பாத்துட்டு பணம் வச்சிக் குடுத்திட்டு வந்துட்டேன்..”
“சரி.. இந்த சாமான்கள எப்ப ஒழிக்கறது..?”
“நம்ப புள்ள லண்டன்லேர்ந்து எப்ப வர்றான்?”
“அவன் வர பதினைந்து நாள் ஆகும்” என்றார்.
“அதுக்குள்ள ஒழிச்சிடலாம்..!” என்றாள்.
“அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”
“ஆமாம்.. அவன் வர்றதுக்குள்ள ஒழிச்சிடலாமான்னு கேள்வி கேப்பீங்க..! யார் என்ன பொருள் தந்தாங்கன்னு லிஸ்ட் எழுதுவீங்க..! அதத் தனித்தனியா அடுக்கி வச்சி மகன் கிட்ட காமிக்கணும்.. !”
வேதவள்ளி வெள்ளிந்தியானவள். அவளுக்கு உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசத் தெரியாது. ஆனால்வெளிப்படையாக எதையும் காட்டிவிடுவாள். அது சிரிப்பாக இருந்தாலும் சரி.. கோபமாக இருந்தாலும் சரி. என்றாலும் பிடிவாதக்காரி.. நினைத்ததை சாதிப்பதில் உறுதியாக இருப்பாள். யார் என்ன சொன்னாலும் அவர்களையும் தன் வழிக்குக் கொண்டு வந்துவிடுவாள்.. அதுதான் வேதவள்ளி.
மகன் விஷயத்திலும் அப்படித்தான்.. மகன் விருப்பத்தைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.. எப்படிப் பெண் வேண்டுமென்று.. அவனும் சொன்னான். அதில் ஒரு கடுகளவும் பிசகாது பார்த்துவிட்டாள். அதற்காக எத்தனை செலவுகள். எத்தனை வேண்டுதல்கள்? எத்தனை பூசைகள்? எத்தனை பரிகாரங்கள்? எத்தனைக் கோயில்கள்? எதற்கும் சளைக்கமாட்டாள்.
தினமும் அரளிப்பூப் பறிப்பாள். வெள்ளைப் பூக்கள் பறிப்பாள். நந்தியாவட்டை பறிப்பாள்.. முல்லை பறிப்பாள். எல்லாம் தோட்டத்தில் இருக்கின்றன. பூத்துக்குலுங்குகின்றன.
எல்லாவற்றையும் தனித்தனி மாலையாக சொன்ன அளவுகளில் ரங்கராஜன்தான் மாலை கட்டுவார்.
மகன்தான் அவன் கையால் மாலைகளைப் போடவேண்டும்.
அம்மனிடம் வேண்டுவாள்.. உனக்கு மாலை போடுகிறான் என் மகன். உன்னைப்போலவே அவனுக்கும் ஒரு நல்ல பெண்ணை அவன் விரும்பியபடி காண்பித்துவிடு.
அவளும் காண்பித்துவிட்டாள்.
கொரோனா காலம் என்றாலும் வேதவள்ளி ஐடியா செய்தாள். ஐந்து நாள் மண்டபம் பேசி முடித்தாள். ஐந்து தேதிகளில் பத்திரிக்கை அடித்தாள். ஒரு தேதியில் 100 பேர் என்று வைத்து ஒருவருக்கும் மற்றொருவருக்கும் 3 அடி இடைவெளி என்று இருக்கை அமைத்து மிகக் கவனமாக விருந்திட்டாள். முதல் மூன்று நாட்கள் அசைவம். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் சைவம். பார்த்தவர்கள் வியந்துபோனார்கள்.
எல்லாம் குறைவற நடந்துவிட்டது.
மறுநாள் எல்லாவற்றையும் ஒழுங்குபடுத்த ஆரம்பித்தார்கள்.
பூசை அறையில் முக்கியமான பரிசு பொருட்களை விலை அதிகமாக உள்ளதைக் கொண்டுபோய் வைத்தார் ரங்கராஜன். அப்போதுதான் கவனித்தார் அந்த களிமண் பிள்ளையாரை. விநாயகர் சதுர்த்திக்கு வாங்கியது. ஐந்தாம் நாள் ஆற்றில் கரைக்கவேண்டும். இன்றைக்கு பதினைந்து நாட்கள் ஆகிவிட்டன ஆனால் கரைக்கவில்லை.
“ வேதவள்ளி…என்னது இன்னமும் விநாயகரை ஆற்றில் விடாமல் வச்சிருக்கே?”
“விடணுங்க.. இப்போ வேண்டாம்!”.
“நியாயப்படி அஞ்சாம் நாள் விடணும்..! இன்னமும் விடாம எதுக்கு வச்சிருக்கே… பாவம்!”
“எனக்குத் தெரியுங்க.. இப்போ வேண்டாம்!”
“இல்லப்பா வேதவள்ளி.. கரைக்காம இருந்தா சரியா வராது”
“கரைக்கலாங்க.. ஆனா இப்போ வேண்டாம்..”
“என்னது இதுலபோய் இத்தனைப் பிடிவாதமா இருக்கே?”
“பிடிவாதம் இல்லங்க.. வேண்டுதல்!” என்றாள்.
“வேண்டுதலா?”
“ஆமாங்க.. பொதுவா விநாயகர் சதுர்த்தி கொண்டாடி ஐந்தாள் நாள் கரைக்கலன்னா.. எப்படா இந்த வீட்டை விட்டுக் கிளம்புவோமுன்னு விநாயர் துடிப்பாராம்..! அப்ப நாம எதாச்சும் வேண்டிக்கிட்டா.. சட்டுன்னு கொடுத்துட்டு தப்பிக்கப் பார்ப்பாராம். அப்படித்தான் நம்ப பொண்ணு கல்யாணத்திலேர்ந்து ஒரு சதுர்த்தி விநாயகரைக்கூட கரைக்காமப் பத்திரமாப் பொட்டியில வச்சிருக்கேன்.!. இப்போ மகன் கல்யாணமும் நினைச்சபடி நடந்தாதான் எல்லாத்தையும் கரைப்பேன்னு வேண்டிக்கிட்டேன்..” என்றாள் வேதவள்ளி.
“அடிப்பாவி.. அஞ்சு வருஷத்துப் புள்ளயாரைக் கரைக்காம வச்சிருக்கியா.!”.
“ஆமாம்..”
“எங்க வச்சிருக்கே?”
“நான் கல்யாணம் ஆகி வந்தப்ப எங்கப்பா ஒரு மரப்பெட்டி கொடுத்தாங்க.,. அதுக்குள்ள அடுக்கி வச்சிருக்கேன்!”
“சாமியறையில் அந்தப் பெட்டிக்குள்..!”
ஐந்து வருடப் பிள்ளையார்களும் களிமண் வெடிக்காமல் காத்திருந்தார்கள்.
“ என்ன வேதவள்ளி விசித்திரமா இருக்கு?”
“ஒத்த ஒத்தருக்கு ஒரு வேண்டுதல். நான் இப்படி.!”
“அதுக்காக கடவுளையே புடிச்சி வச்சி வரங்கேட்பியா?”
“அதிலென்ன தப்பு? புடிச்சவங்ககிட்டதான கேட்கமுடியும்?”
“சரி .. நம்ப பையன் கல்யாணம்தான் முடிஞ்சிடிச்சி.. நல்லபடியாவே முடிஞ்சிடுச்சி.. இனியே எல்லாத்தையும் கரைச்சிடவேண்டியதுதானே?”
“ இப்ப வேண்டாங்க?”
“அதான் ஏன்?”
“அஞ்சு வருஷமாப் புடிச்சி வச்சிருக்கேன்.. கேட்டத எல்லாம் கொடுத்திருக்காரு..! நமக்கு நன்மை செஞ்சவருக்கு நாம கெடுதல் பண்ணக்கூடாதுங்க.!”.
“என்ன வேதவள்ளி சொல்றே?”
“இப்ப புள்ளயாரை வெளியில எடுத்தா கொரோனா தொற்று புடிச்சிக்கும்.!. அநாதை மாதிரி ஆயிடுவாரு..புள்ளயாரு..! இதெல்லாம் ஒழியட்டும்.! நல்ல நாள்ல போய் நாமளே கரைச்சி அவருக்கு விடுதலை கொடுத்துடுவோம்.!”. என்றாள்.

31 பூக்குளம் புது நகர், கரந்தை, தஞ்சாவூர்.
பேச. 9442398953