இருளை
இரு பெரிய விழிகளால்
விழுங்கிக்கொண்டு
முன்செல்கிறது பேருந்து.
பாவமாய்
திரும்பிப் பார்கிறேன்
இருள் அங்கேத்தான்
நிற்கிறது
இப்போது தனித்து
நிற்கும் இருள்
இரு கைகளை நீட்டிநிற்கும்
குழந்தையாய்
புலப்படுகிறது
வீடு வந்த பிறகும்
விழிகளில் விடுபடமறுக்கிறது
அந்த இருள்குழந்தை