நாள்தோறும் பேருந்தில் ஏறியவுடன்
மூன்று பேர் இருக்கையில் உடைமைகளை
பரப்பியபடி ஒற்றை ஆளாய் அமர்ந்திருக்கும் பெண்மணி
நகர்ந்து இடம் தரும் வரை…
நின்று கொண்டிருக்கின்றேன்..
என் தோள்பையின் கனத்தையும்
புன்னகையின் வீரியத்தையும்
என்றாவது ஒருநாள் உணர்த்தி விடமுடியுமென்ற
பெருநம்பிக்கையை கைப்பிடியாய் பற்றிக்கொண்டு….
அருமை.. அருமை
சிறப்பான கவிதை. மற்றவர் தன் குணத்தை மாற்றிக் கொள்ளாத போது , தான் ஏன் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் ? மானுடப் பண்புகள் மீதுள்ள அபார நம்பிக்கை , காத்திருக்கும் பொறுமையை த் தருகிறது. பொருட்களை நகர்த்தி , அமர கொஞ்சம் இடம் கொடுக்கக் கூடும் என்ற நம்பிக்கை ரொம்ப அவசியம் . அது இல்லாவிட்டால் , இந்த வாழ்வை , சலிப்பு , கோபம் இன்றி எப்படி கடப்பது ?