தமிழாக்கம் : அழகியசிங்கர்
- இது எனது உலகிற்கு எழுதிய கடிதம்
இது தான் என் கடிதம் இந்த உலகிற்கு –
என்னை ஒருபோதும் நாடாதவளுக்கு,
இயற்கை இனிது உரைத்த செய்தியையே,
கருணை கலந்த மகத்துவத்துடன்!
அவளது ஓதி எனக்குப் பொறுப்பாகிய செய்தி,
எனக்குத் தெரியாத கரங்களில் ஒப்படைக்கப்பட்டது.
அவளுக்கு நான் காட்டிய அன்புக்காக,
இனிய சகஜன்மர்களே –
என்னை மென்மையாகவே மதிக்க வேண்டுகிறேன்!
- நான் யாரும் இல்லை! நீ யாரு?
நீயும் யாரும் இல்லையா?
அப்படி என்றால் நாமிருவரும்
ஒன்றாகிவிட்டோம் – சொல்லாதே!
அவர்கள் நம்மைப் புறக்கணித்துவிடுவார்கள்,
தெரியுமா?
யாராவது ஆக இருப்பது எவ்வளவு சலிப்பானது!
நன்றாகக் கரகரக்கும் தவளை போல,
தனது பெயரை நாள் முழுவதும்
புகழும் குழியிடம் சொல்லிக்கொண்டு இருப்பது!
- வெற்றி இனிமையாகத் தோன்றும்
வெற்றி பெறாதவர்களுக்கு மட்டுமே.
ஒரு தேனைக் குறிக்கோள் என உணர,
அதிக துன்ப அனுபவம் தேவைப்படும்.
இன்றே கொடியை கைப்பற்றிய
அரண்மனை வீரர்களில் ஒருவரும்
வெற்றியின் அர்த்தத்தை,
அவ்வளவு தெளிவாக விளக்க முடியாது.
ஓர் தோற்றுவனாக, இறந்துகொண்டிருக்கும்
ஒருவனது தடைசெய்யப்பட்ட செவியில்,
தொலைவில் ஒலிக்கும் வெற்றியின் இசை
வேதனையுடனும், தெளிவுடனும் எட்டுகிறது.
- ஒரு காயமடைந்த மான் தான்
உயரமாக குதிக்கிறது
ஒரு காயமடைந்த மான் தான்
அதிகமாக குதிக்குமாம்,
வேட்டையாடி சொல்வதை நான் கேட்டேன் –
இது மரணத்தின் பரவசமாம்,
பின்னர் புல்வெளி அமைதியாகும்.
அடிபட்ட பாறை தண்ணீர் கொட்டும்,
அழுத்தப்பட்ட எஃகு திரும்ப எழும்:
காயமடைந்த இடத்தில் தான்
கன்னம் சிகப்பு காட்டும்!
மகிழ்ச்சி என்பது வேதனையின் கவசம்,
அது இதயத்தை மறைக்க உதவும்,
யாரும் ரத்தத்தை கண்டு
“நீ காயமடைந்துள்ளாய்” எனக் கூறக் கூடாதென!
jz4xsn