(ராபர்ட் ஃப்ராஸ்ட் எழுதியது)
என் துக்கம், என் கூடவே இருக்கும்போது,
இந்த இருண்ட பருவ மழைக் காளையைக்
அழகாகவே கருதுகிறாள்;
வாடிய மரங்களையும், வெறிச்சலாகிய பசுமை நிலங்களையும்
அவள் நேசிக்கிறாள்.
அவளது மகிழ்ச்சி எனைத் தங்கவிடாது;
அவள் பேசுவாள், நான் கேட்டே இருக்க விரும்புகிறேன்;
பறவைகள் பறந்து போனதற்கு
அவள் மகிழ்ச்சியடைவாள்.
அவளது எளிமையான சாம்பல் நிற ஆடையும்
மூடிக்கொள்ளும் பனிப்பொழியால் வெள்ளியாக மின்னுகிறது.
வெறிச்சலான மரங்கள், அழிந்துபோன மண்,
மெதுவான வானம் —
இதனை அவள் உண்மையிலேயே அழகாகப் பார்க்கிறாள்.
அவற்றை நான் பார்ப்பதில்லை என்று எண்ணி,
அவள் என்மீது சினமடைகிறாள்.
நேற்றே நான் அறிந்ததல்ல
இந்த வாடிய நவம்பர் நாட்களின் அழகு;
பனி வருவதற்கு முன்பாகவே,
அதை அவளுக்கு சொல்ல முயன்றும்,
அவளது பாராட்டுகளால் அவை மேலும் சிறக்கின்றன.
தமிழில் சிறு விளக்கம் (Analysis):
இந்த கவிதையில் “துக்கம்” என்பது ஒரு நரம்பியல் உணர்வு அல்லாமல், ஒரு மனித ரூபத்தில் வர்ணிக்கப்படுகிறது — பாவனைக்கேற்ப ஒரு பெண்மணி போல். கவிஞர் அவளை விருந்தினியாக காண்கிறார், அவர் வாழ்க்கையில் அடிக்கடி வருகிறாரென.
அவளால், வாடிய மரங்கள், இருண்ட வானம், மழைநனைந்த நிலங்கள் போன்றவை அழகாக தெரிகின்றன. மற்றவர்கள் வெறுப்பதற்கேற்ப சோகமாகக் கருதும் அந்தச் சோகம், கவிஞருக்கே அழகாக தோன்றுகிறது, அவளது பார்வையின் வழியாக.
அது அவனைச் சிந்திக்க வைக்கும், அழகையும் சோகத்தையும் இணைத்து பார்ப்பதற்கான ஒரு புதிய பார்வையை வழங்குகிறது.
விரும்பினால், இந்தக் கவிதையின் பாடம் படிப்புக்கு ஏற்ற உரையாக்கம் அல்லது ஆங்கிலத்துடன் வரி-தொகை ஒப்பீடு செய்யவும் முடியும். சொல்வீர்களா?