நம் தாய்மொழி தமிழ், இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழும் ஒரு மொழி. இந்த நீண்ட பயணத்தில், இலக்கியம் பல வடிவங்களை எடுத்துள்ளது; பல கருத்துகளைப் பேசியுள்ளது. ஆனால், சென்ற நூற்றாண்டில் நடந்த ஒரு மாற்றம் மிக முக்கியமானது. அதுதான், நாம் காலம் காலமாகப் போற்றிய மரபிலக்கியத்தில் இருந்து, இன்று விவாதிக்கப்படும் பின்நவீனத்துவ இலக்கியத்திற்கு நடந்திருக்கும் இலக்கியப் பயணம்.
இந்த இரண்டு இலக்கிய வடிவங்களின் அடிப்படைகள் என்ன, அவை எதைப் பேசின, எப்படிப் பேசின, ஏன் மாறின?
மரபிலக்கியம் (Marabu Ilakkiyam) என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கணக் கட்டுக்கோப்புடன், யாப்பு விதிகளுடன் எழுதப்பட்ட இலக்கியம். பெரும்பாலும் சங்கம் முதல் பக்தி காலம் வரை உருவான படைப்புகளை இதில் அடக்கலாம்.
- மரபு எப்போதும் ஒரு பெரும் கதையாடலை (Grand Narrative) முன்னெடுத்தது. அது அறம், ஒழுக்கம், வீரம், காதல், பக்தி, தியாகம் என ஏதாவது ஒரு உறுதியான கொள்கையை மையமாகக் கொண்டிருக்கும்.
- இதில் எழுதப்பட்ட அனைத்தும், வெண்பா, ஆசிரியப்பா, கலிப்பா என கடுமையான யாப்பு விதிகளுக்குள் அடங்கியிருக்கும். எதுகை, மோனை அவசியம்.
- காவியங்களில் வரும் பாத்திரங்கள் (ராமன், கண்ணகி, சீவகன்) மிக உயர்ந்தவர்களாக, கடவுள் தன்மை பொருந்தியவர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுவார்கள். அவர்களுக்குத் தவறு நடக்கவே நடக்காது.
- மரபு, எல்லா காலத்திற்கும் எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொருந்தும் ஒரே ஒரு உண்மையை (தர்மத்தை) நிலைநாட்ட முயன்றது.
- இவை அனைத்தும் ஒழுங்கையும், உன்னதத்தையும், உறுதியையும் பேசிய இலக்கியங்கள்.
19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் பாரதியார், புதுமைப்பித்தன் போன்றவர்கள் மரபை உடைத்து, உரைநடைக்கும், பேச்சுமொழிக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுத்து நவீன இலக்கியத்தை உருவாக்கினர். இது முதல் மாற்றம்.
பின்நவீனத்துவம் என்பது 20-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், நவீனத்துவத்தின்மீது ஏற்பட்ட ஒரு விமர்சனம் மற்றும் எதிர்வினையே ஆகும். இது தமிழில் 1980-களுக்குப் பிறகு வலுவடைந்தது. - “உலகத்துக்கு ஒரே ஒரு உண்மை இல்லை; எல்லாமே அவரவர் பார்வைதான்” என்று சொல்கிறது. அறம், வீரம் போன்ற உயர்ந்த கொள்கைகள் எல்லாமே ஏதோ ஒரு அதிகார மையத்தால் திணிக்கப்பட்டவை என கேள்வி கேட்கிறது.
- இதில் யாரும் மையப் பாத்திரம் அல்ல; ஒரு சாதாரண மனிதனின், விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்வே இலக்கியத்துக்கு முக்கியம் என்கிறது. அதிகாரமற்ற, ஏழ்மையான, புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களின் குரல் ஓங்கி ஒலிக்கிறது.
- கதை ஒரு நேர்கோட்டில் செல்லாது. கதை வடிவங்கள் சிதறியிருக்கலாம். கதைக்குள் வேறு ஒரு கதை, அல்லது கதைசொல்லியே தன்னை விமர்சிப்பது, மெட்டா புனைவு (Meta-fiction) போன்ற உத்திகள் பயன்படுத்தப்படும்.
- சமூகத்தையும், அமைப்புகளையும், ஏன் தன்னையேகூட கேலி செய்யும், கேள்வி கேட்கும் போக்கு இதில் அதிகம்.
- பின்நவீனத்துவ எழுத்தாளர்கள் பெரும்பாலும் அன்றாட, சாதாரண மனிதர்களின் பேச்சை இலக்கியத்தில் கொண்டு வந்தனர்.
மரபிலக்கியம், ஒரு கோயில் கட்டியது; அந்தக் கோயிலுக்குள் அனைவரும் ஒரே தெய்வத்தை வழிபட வேண்டும் என்றது.
பின்நவீனத்துவம், அந்தக் கோயிலின் சுவரில் ஏறி நின்று, “இந்தக் கோயில் யாருடையது? இதில் இருக்கும் கடவுள் உண்மைதானா?” என்று கேள்வி கேட்கிறது.
பின் நவீனத்துவத்தின் பலம் அதில் போதனைகள் இல்லை, இன்றைய தலைமுறைகளுக்கு வாழ்க்கை யை அதன் போக்கில் சுட்டி காட்டு கின்றது.
இன்றைய தேவை ஒரு right blend, சில எழுத்தாளர்கள் அந்த புரிதலுடன் இன்றும் எழுதுக்கிறார்கள்.
இலக்கியம் என்பது ஒரு தேக்கம் அல்ல, அது ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதி. இந்த நதி மரபு என்ற மலையில் பிறந்து, நவீனத்துவம் என்ற சமவெளியைக் கடந்து, இன்று பின்நவீனத்துவம் என்ற பன்முக மாக விரிகிறது .
நாம் எழுதும் போது நாம் எதை பின்பற்றி எழுதுகிறோம் என்கிறதெளிவு இருந்தால் புதிதாய் எழுத வருபவர்களும் ,இன்றைய எழுத்துகளை பார்த்து மிரண்டு இன்றைய மொழி பிரயோகத்தை பார்த்து எழுதாமல் தயங்கி இருப்பவர்கள் எழுத வேண்டும்.
இந்த பதிவு ஒரு கதை சொல்லியாக 3000 கதைகள் சொன்ன பின் அதற்காக கதை தேடலில் ஈடுபடும் பொழுது நான் படித்த புத்தகங்களில் இருந்து புரிந்து கொண்டது .
நான் ஒரு கதைசொல்லி. கதைகளைத் தேடி, அதைச் சுவைபடச் சொல்வதே என் வேலை. ஆனால், இன்று நான் பார்க்கும் காட்சி மனதிற்குச் சற்று பாரமாக இருக்கிறது.
சந்தையில் “ஆடியன்சுக்கு’ (Audience) ஒரு பெரிய வெற்றிடம் (Vacuum)” நிலவுவதை நான் உணர்கிறேன். நாம் எவ்வளவு மெனக்கெட்டு ஒரு கதையைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை உழைத்துப் பகிரந்தாலும், அது அழுத்தமாக, சுவாரஸ்யமாக இல்லாவிட்டால், மக்கள் காதுகொடுத்துக் கேட்பதில்லை
மக்கள் எதிர்பார்ப்பது “வாழ்க்கை அவ்வளவு மோசமானதல்ல” என்ற ஆறுதல் கிடைப்பது.
கதைசொல்லி என்ற முறையில், நாம் இந்தக் கோரிக்கையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கதை என்பது வெறுமனே ஒரு செய்தியைச் சொல்வது மட்டுமல்ல, அது ஒரு பயணமும், சிகிச்சையும் கூட.
அழுத்தமான கதைகளை, சமூகத்தின் யதார்த்தங்களை நாம் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால், அந்த யதார்த்தத்தைக் கடந்து செல்லும் வீரியத்தையும், ஒரு சிறு நம்பிக்கை வெளிச்சத்தையும் காட்ட வேண்டியது நம் கடமை.
நாமும் காலத்துக்கு ஏற்ப மாற வேண்டும். ஆனால், நம் கதையின் மையத்தில், மனிதாபிமானத்தையும், நம்பிக்கையையும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்க வேண்டும். இதுதான் இன்றைக்கு நம் வாசகர்களுக்கு நாம் தர வேண்டிய உண்மையான செல்வம்!