ஜெயலட்சுமி கே/வெளிச்சம்

திடீரெனப் பெய்த அடைமழை, மாலதி தன் வீட்டில் வந்து சேரும் அவசரத்தை அதிகப்படுத்தியது. நகரத்தின் மின்சாரம் மொத்தமாகத் துண்டிக்கப்பட, இருள் பேய் உருவம் எடுத்தது போல் சுற்றிலும் சூழ்ந்தது. தெரு விளக்குகள் அணைந்து, அக்கம் பக்கத்து வீடுகளின் நடமாட்டமும் சத்தமும் அடங்கிப் போயின. கையில் வைத்திருந்த பழைய குடை காற்றிலும் மழையிலும் திணறியது.
மாலதிக்கு இதயம் படபடக்கத் தொடங்கியது. அவளுக்குப் பொதுவாய் இருண்ட இடங்களைக் கண்டால் ஒரு நடுக்கம் வந்துவிடும். அதிலும் தனியாக இருக்கும் இந்த நேரத்தில், அவளது அச்சம் இன்னும் வலுத்தது. வீட்டிற்குச் செல்லும் குறுக்குத் தெருவில், அவளது காலடிச் சத்தம் மட்டுமே அந்த அமைதியைக் கிழித்தது.
“ஐயோ! என் கைப்பை எங்கே?” பதட்டத்துடன் கையைத் தடவினாள். தனது கைப்பை பக்கத்திலிருந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் அவசரமாய் மறந்து வைத்துவிட்டது இப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது. வீட்டிற்குப் போய்விட்டு வந்து எடுக்கலாம் என்றால், அது தொலைந்து போனால் பெரும் இழப்பு. அதில் முக்கியமான மருத்துவ ஆவணங்கள் இருந்தன.
இருளுக்கும் மழைக்கும் பயந்து நடுங்கியபடியே, மாலதி மீண்டும் மெதுவாகப் பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கித் திரும்பினாள். இருண்ட தெருவில் அவளது கண்களுக்கு எதுவும் பிடிபடவில்லை.
அப்போது, அவளுக்கு எதிரே ஒரு நிழல் மெல்ல அசைந்தது. மாலதியின் உயிர் பயத்தில் உறைந்தது. அவளை நெருங்கி வந்த அந்த உருவம், ஒரு முதியவர். அவரது கையில் ஒரு பழைய பேட்டரி விளக்கு இருந்தது.
“அம்மா… நீயும் இந்த இருட்டில் என்னைத் தேடித் திரும்புகிறாயா?” மெல்லிய குரலில் கேட்டார் அவர்.
மாலதி தயக்கத்துடன், “ஐயா, எனது கைப்பையை பஸ் ஸ்டாப்பில் வைத்துவிட்டேன். அதை எடுக்கத்தான் வந்தேன். வெளிச்சம் இல்லாததால் எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை,” என்றாள்.
அந்த முதியவர் ஒரு கணம் மாலதியைப் பார்த்தார். அவரது கண்களில் எந்தவிதமான சந்தேகமோ, பதட்டமோ இல்லை. “வருத்தப்படாதேம்மா. நான்தான் இந்தத் தெருவில் உள்ள வீடுகளுக்குத் தினசரி பால் கொண்டு வருபவன். லைட் போனதும், இங்கே யார் இருந்தாலும் பயப்படுவார்களே என்று இந்த விளக்கைக் கொண்டு வந்தேன்.”
அந்த முதியவர் மாலதிக்கு முன் நடந்து, பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கிச் சென்றார். அவர் தன்னிடமிருந்த விளக்கின் ஒளியை சுற்றுப்புறத்தில் பாய்ச்சி, தேட உதவினார்.
ஓரிரு நிமிடங்களில், பழைய மரப் பெஞ்சின் அடியில் ஈரமற்ற நிலையில் மாலதியின் கைப்பை கிடைத்தது.
மாலதியின் கண்களில் நீர் துளிர்த்தது. பயத்தினால் வந்த அழுகை அல்ல அது, மனநிறைவில் ஏற்பட்ட நன்றி உணர்வு. “ஐயா, உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. இந்த இருட்டில் நீங்கள் உதவிக்கு வரவில்லை என்றால்…”
“இது உதவி இல்லையம்மா,” முதியவர் மென்மையாகச் சிரித்தார். “சிறு வெளிச்சம் இல்லாதபோது, அடுத்தவருக்குச் சிறு வெளிச்சத்தைக் கொடுப்பது நம் கடமை. அவ்வளவுதான்.”
அந்தச் சிறிய பேட்டரி விளக்கின் ஒளியில், மாலதிக்கு அந்த முதியவர் ஒரு கடவுளின் தூதுவர் போலத் தெரிந்தார். நன்றி சொல்லிவிட்டு, மாலதி தன் வீடு நோக்கி நம்பிக்கையுடன் நடந்தாள். அந்த இருள் இப்போது அவளுக்குப் பயம் தரவில்லை. யாரோ ஒருவர் தனியாக இல்லை என்பதை உணர்த்திய அந்தச் சிறு உதவி, அவளுக்கு ஒரு பெரிய தைரியத்தைக் கொடுத்திருந்தது.

திருவனந்தபுரம்