அறை முழுக்க அமைதி.
மேசை மீது விரிக்கப்பட்டிருந்தது, ஒரு பழைய ஸ்கெட்ச் புத்தகம்.
அவன் விரல்கள் நடுங்க, ஒவ்வொரு பக்கமாக புரட்டினான்.
அங்கே அவள்—ஒரு காலத்தில் அவனுடன் பேசி, சிரித்து, காதலித்தவள்.
விபத்தில் இறந்தபிறகு, தற்போது வெறும் நினைவாக மட்டுமே உயிர் வாழ்கிறாள்.
அவளது உருவப் படத்தின் மீது அவன் வரைந்த நிறுத்தாத பென்சில் கோடுகள், அவளை உயிர்பெற்று வரச் சொல்லும் அழைப்பாக இருந்தன.
அவனை அவள் பார்க்கவில்லை; அவள் அவனை உணரவும் இல்லை.
அவன் கண்ணீர் துளிகள் நிறைந்த விழிகளோடு அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவள் வெறும் கோட்டு ஓவியமாக நின்று கொண்டிருந்தாள்.
**