கார்லோஸ் காஸ்தனெடா/“டான் ஜுவானின் போதனைகள்”

புதன்கிழமை, 6 செப்டம்பர் 1961

இன்று, மாலை நேரத்தில், நாம் மீண்டும் “பிசாசின் செடி” பற்றிய பேச்சுக்குத் திரும்பினோம்.
“அந்த செடியைப் பற்றி மீண்டும் தொடங்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று டான் ஹுவான் திடீரென சொன்னார்.
ஒரு மரியாதையான மௌனத்தின் பிறகு நான் கேட்டேன், “அந்த செடிகளை நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?”
“நான் தோண்டி எடுத்து வெட்டிய செடிகள் என்னுடையவை,” என்றார் அவர். “அவை என் சொந்த உடல்போல. அவற்றின் மூலம் உனக்கு ‘பிசாசின் செடியை’ அடக்குவது எப்படி என்று கற்பிப்பேன்.”
“அதை எப்படி செய்வீர்கள்?”
“இந்த பிசாசின் செடி பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு பகுதியும் வேறுபட்டது; ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி நோக்கும் பயன்பாடும் உண்டு.”
அவர் தனது இடது கையைத் திறந்து, தனது பெருவிரலின் நுனியிலிருந்து நான்காவது விரலின் நுனிவரை தரையில் அளந்தார்.
“இது என் பகுதி. நீ உன் கையால் உன் பகுதியை அளப்பாய். பிசாசின் செடியின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்க, முதலில் வேர் பகுதியின் முதல் பங்கை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் நான் உன்னை அவளிடம் கொண்டு வந்ததால், என் செடியின் வேரின் முதல் பகுதியை நீ எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அதை நான் உனக்காக அளந்திருக்கிறேன்; எனவே தொடக்கத்தில் நீ எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியது என் பகுதியே.”
அவர் வீட்டுக்குள் சென்று, ஒரு மூட்டையை எடுத்துவந்தார். அதைத் திறந்தார். அது ஆண் செடி என்பதை கவனித்தேன். அதில் ஒரு வேர் துண்டு மட்டுமே இருந்தது. ஆரம்பத்தில் இருந்த இரண்டு துண்டுகளில் மீதமிருந்த ஒன்றை எடுத்தார்; அதை என் முகத்துக்கு முன் காட்டினார்.
“இது உன் முதல் பகுதி,” என்றார். “நான் உனக்காக வெட்டியதே இது. அதை என் பகுதியைப் போல அளந்தேன்; இப்போது அதை உனக்கு கொடுக்கிறேன்.”
ஒரு கணம் அதை கேரட் போல மென்று சாப்பிட வேண்டியிருக்கும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவர் அதை ஒரு சிறிய வெள்ளை பருத்தி பையில் வைத்தார்.
அவர் வீட்டின் பின்புறம் சென்று தரையில் கால்களை மடக்கி அமர்ந்தார். ஒரு வட்டமான கல்லால் (மனோ) பையின் உள்ளே இருந்த வேரை அரைக்கத் தொடங்கினார். ஒரு தட்டையான கல்லை அம்மிக்கல் போலப் பயன்படுத்தினார். அவ்வப்போது அந்த இரு கற்களையும் கழுவி, தண்ணீரை ஒரு தட்டையான மரப் பாத்திரத்தில் சேமித்தார்.
அவர் அரைக்கும் போது புரியாத ஒரு மந்திரத்தை மெதுவாகவும் ஒரே ஓசையிலும் பாடினார். வேர் மிருதுவான கஞ்சி போல் ஆனதும் அதை மரப் பாத்திரத்தில் வைத்தார். மீண்டும் கற்களையும் அதே பாத்திரத்தில் வைத்து தண்ணீர் நிரப்பி, வீட்டின் பின்புற வேலிக்கருகில் இருந்த பன்றிக் கூண்டில் வைத்தார்.
“வேர் முழு இரவும் ஊற வேண்டும். அதை வீட்டுக்கு வெளியே வைத்திருக்க வேண்டும்; இரவுக் காற்று (எல் செரெனோ) அதைத் தொட்டாக வேண்டும். நாளை வெயிலான சூடான நாள் என்றால் அது நல்ல அறிகுறி,” என்றார்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை, 10 செப்டம்பர் 1961

வியாழக்கிழமை, 7 செப்டம்பர், மிகத் தெளிவான மற்றும் சூடான நாள். டான் ஹுவான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார். “பிசாசின் செடி உன்னை விரும்பியிருக்கலாம்,” என்று பலமுறை கூறினார்.
வேர் முழு இரவும் ஊறியிருந்தது. காலை 10 மணிக்கு நாம் வீட்டின் பின்புறம் சென்றோம். அவர் பாத்திரத்தை எடுத்தார், தரையில் வைத்து அமர்ந்தார். பையை பாத்திரத்தின் அடியில் தேய்த்து, தண்ணீருக்கு மேல் சற்று உயரத்தில் பிடித்து பிழிந்தார்; பின்னர் அதை தண்ணீரில் போட்டார். இதை மூன்று முறை செய்தார். பிறகு பையைத் தூக்கி எறிந்து, பாத்திரத்தை வெயிலில் வைத்தார்.
இரண்டு மணி நேரம் கழித்து மீண்டும் வந்தோம். அவர் கொதிக்கும் மஞ்சள் நிற தண்ணீர் கொண்ட ஒரு பாத்திரம் கொண்டு வந்தார். பாத்திரத்தின் மேல் தண்ணீரை கவனமாக ஊற்றி, அடியில் இருந்த அடர்ந்த கழிவை பாதுகாத்தார். அதன்மேல் கொதிக்கும் தண்ணீர் ஊற்றி மீண்டும் வெயிலில் வைத்தார்.
இதை மூன்று முறை செய்தார். இறுதியில் பாத்திரத்தை சாய்த்து வெயிலில் வைத்தார்.
இரவில் திரும்பி வந்தபோது, அடியில் ஒட்டிய பிசுபிசுப்பான பொருள் இருந்தது — அரைவேகவைத்த மாவைப் போல. சுமார் ஒரு தேக்கரண்டி அளவு.
அதை வீட்டுக்குள் கொண்டு சென்றார். கொதிக்கும் தண்ணீர் ஊற்றி, அது பால் போல மாறியது.
“இப்போது குடி!” என்றார்.
நான் யோசிக்காமல் முழுவதும் குடித்தேன். சற்று கசப்பாக இருந்தது. ஆனால் மிகத் தெளிவாக இருந்தது அதன் கடுமையான நாற்றம் — கரப்பான் பூச்சியைப் போல.
சில நொடிகளில் நான் வியர்க்கத் தொடங்கினேன். உடல் சூடானது; காதுகளுக்கு ரத்தம் பாய்ந்தது. கண்களுக்கு முன் சிவப்பு புள்ளி தெரிந்தது. வயிற்றில் வலி. பின்னர் குளிர்ச்சியும் வியர்வையும்.
“கருப்பு புள்ளிகள் தெரிகிறதா?” என்று அவர் கேட்டார்.
“எல்லாம் சிவப்பாகத் தெரிகிறது,” என்றேன்.
பயமா என்று கேட்டார். நான் ஆம் என்றேன்.
அவர் சிரித்தார். “நீ உண்மையில் பயப்படவில்லை,” என்றார்.
முழு இரவும் சிவப்பு உணர்வு தொடர்ந்தது. சிவப்பு கனவுகள் கண்டேன்.
சனிக்கிழமை மாலை 3 மணிக்கு விழித்தேன். இரண்டு நாட்கள் தூங்கியிருந்தேன். சிறிய தலைவலி, வயிற்றுப்போக்கு. ஆனால் வேறு பிரச்சினை இல்லை.
“நீ சிவப்பைக் கண்டாய். அதுவே முக்கியம்,” என்றார்.
“நான் கருப்பைக் கண்டிருந்தால்?”
“அது கெட்ட அறிகுறி. அந்த மனிதன் இந்த செடிக்குத் தகுதியில்லாதவன்.”
“சிவப்பைக் காண்பவர்களுக்கு?”
“அவர்கள் வாந்தி எடுக்கமாட்டார்கள். வேர் அவர்களுக்கு இன்ப உணர்வு தரும். அது அவர்கள் வலிமையானவர்கள் என்று அர்த்தம். ஆனால் பின்னர் அவர்கள் அந்த செடியின் அடிமைகளாகி விடுவார்கள்.”
“அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும்?”
“நான் வெட்டிய வேர் பகுதியின் மற்ற பாதியை நீ நட வேண்டும். அது வளர்ந்து விதை தர வேண்டும். பின்னர் தான் உண்மையான அடக்குதல் தொடங்கும்.”
“ஒவ்வொரு பகுதியும் ஒரே மாதிரியா?”
“இல்லை. ஒவ்வொன்றும் வேறு. ஒவ்வொன்றும் வேறு சக்தியை கற்பிக்கும்.”
நான் கேட்டேன்: “இந்த வேர் சக்திக்காக மட்டும்தானா?”
அவர் நீண்ட நேரம் என்னைப் பார்த்தார்.
“இந்த செடி சக்திக்காக மட்டுமே,” என்றார் உறுதியுடன். “வீரியம் தேடுபவர், சோர்வை தாங்க விரும்புபவர், ஒருவரைக் கொல்ல நினைப்பவர், காதல் விரும்பும் பெண் — அனைவரும் சக்தியையே தேடுகிறார்கள்.”
“உனக்கு அவளைப் பிடிக்கிறதா?”
“ஒரு விசித்திரமான வலிமை உணர்கிறேன்,” என்றேன். என் உடல் முழுவதும் உற்சாகம்.
அவர் அமைதியாகச் சொன்னார்:
“நான் அவளது சக்தியை விரும்பவில்லை. முன்பு சக்திக்கு காரணம் இருந்தது. இப்போது இல்லை. இந்தியர்கள் இப்போது அவளது சக்தியைத் தேடவில்லை. அவர்கள் இலைகள், மலர்களை வேறு விஷயங்களுக்கு பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் ஆழமான வேரில் இருக்கும் நிரந்தர சக்தியைத் தேடுவதில்லை.”
அவர் சோகமாக இருந்தார்.
“ஏன் பயன்படுத்தவில்லை?” என்றேன்.
“எதற்காக? இந்தியர்களை பயமுறுத்துவதற்கா?” என்று மெதுவாகச் சொன்னார்.
நான் அவரைப் பார்த்தேன். அவரிடம் ஆழ்ந்த இரக்கம் தோன்றியது.
“அது எல்லா அறிவைத் தேடுபவர்களின் விதி ஆக இருக்கலாம்,” என்றேன்.
“இருக்கலாம்,” என்று அவர் அமைதியாகச் சொன்னார்.

கார்லோஸ் காஸ்தனெடா/“டான் ஜுவானின் போதனைகள்” – விருட்சம் நாளிதழ்