வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை”

IX

அவள் அவனை சிறிது காலமே அறிந்திருந்தாள்; அவனை அதிகம் கவனித்ததுமில்லை. அவர்கள் முதலில் எப்போது அல்லது எங்கே சந்தித்தார்கள் என்பதையும் அவளுக்கு தெரியாது; நிச்சயதார்த்தத்திற்குப் பிறகுதான், சில நண்பர்கள் அழைத்துச் சென்ற ஒரு நடன விழாவில் தான் அவர்களை அறிமுகப்படுத்தியதாக அவர் கூறினார். அப்போது அவள் அவனை கவனிக்கவே இல்லை; அவனுடன் நடனமாடியிருந்தாலும் அது அவளின் நல்ல மனத்தினாலேயே—யாராவது கேட்டால் அவர்களுடன் நடனமாடுவதில் அவள் மகிழ்ச்சியடைந்தாள். இரண்டு நாள்களுக்கு பிறகு மற்றொரு நடன விழாவில் அவர் வந்து அவளிடம் பேசும்போது, அவள் அவரை அடையாளம் காணவில்லை. பின்னர், தானே சென்ற ஒவ்வொரு நடன விழாவிலும் அவர் இருப்பதை கவனித்தாள்.
“நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்களா, இப்போது வரை நான் உங்களுடன் குறைந்தது பன்னிரெண்டு முறை நடனமாடியிருக்கிறேன்; ஆகவே உங்கள் பெயரை சொல்ல வேண்டும்,” என்று அவள் சிரித்தபடி கூறினாள்.
அவர் தெளிவாகவே அதிர்ச்சியடைந்தார்.
“நீங்கள் உண்மையாகவே என் பெயரை அறியவில்லை என்கிறீர்களா? உங்களுக்குத் என்னை அறிமுகப்படுத்தினார்கள்.”
“ஆஹா, மக்கள் எப்போதும் முணுமுணுத்தே பேசுவார்கள். நீங்கள் என் பெயரையே சரியாக அறிந்திருக்க மாட்டீர்கள் என்று கூட நான் நினைக்கிறேன்.”
அவர் அவளை நோக்கி சிரித்தார். அவரது முகம் சீரியமும் சற்றே கடினமுமானதாக இருந்தது; ஆனால் அந்த சிரிப்பு மிகவும் இனிமையானது.
“நிச்சயமாக எனக்கு தெரியும்.” அவர் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார். “உங்களுக்கு ஆர்வம் இல்லையா?” என்று பின்னர் கேட்டார்.
“பொதுவாக பெண்களுக்கு இருக்கும் அளவுக்கு இருக்கிறது.”
“என் பெயரை வேறு யாரிடமாவது கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லையா?”
அவள் சிறிது சிரித்தாள்; அது அவளுக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என அவர் நினைப்பதற்கு காரணம் என்ன என்று அவள் எண்ணினாள். ஆனால் மகிழ்விக்க அவள் விரும்பினாள்; ஆகவே தனது மின்னும் சிரிப்புடன், காடுகளில் இருக்கும் மரங்களின் கீழ் துளிர்க்கும் நீர்த்துளிகள் போல ஒளிவீசும் அழகான கண்களால் அவனை நோக்கினாள்.
“சரி, உங்கள் பெயர் என்ன?”
“வால்டர் ஃபேன்.”
அவர் ஏன் நடன விழாக்களுக்கு வருகிறார் என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை; அவர் நன்றாக நடனமாடவும் தெரியாது, மேலும் அதிகமானவர்களையும் அறிந்திருந்ததாக தோன்றவில்லை. ஒரு கணம் அவர் தன்னை நேசிக்கிறாரோ என்று அவள் நினைத்தாள்; ஆனால் அதை அவள் உடனே தள்ளி வைத்தாள். தன்னைச் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு ஆணும் தன்னை நேசிக்கிறார்கள் என்று நினைக்கும் சில பெண்களை அவள் பார்த்திருந்தாள், அவர்களை அவள் எப்போதும் நகைச்சுவையாகவே கருதினாள். இருப்பினும், வால்டர் ஃபேனை அவள் கொஞ்சம் கூடுதல் கவனத்துடன் பார்க்கத் தொடங்கினாள்.
அவளை நேசித்திருந்த மற்ற இளைஞர்களைப் போல அவர் நடந்து கொள்ளவில்லை. பெரும்பாலோர் அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லி, அவளை முத்தமிட விரும்பினார்கள்; பலர் முத்தமிட்டும் இருந்தார்கள். ஆனால் வால்டர் ஃபேன் அவளைப் பற்றி பேசவே இல்லை; தன்னையும் குறித்தும் மிகக் குறைவாகவே பேசினார். அவர் சற்றே அமைதியானவர்; அது அவளுக்கு பிரச்சினையாக இல்லை, ஏனெனில் அவளுக்கு பேச நிறைய இருந்தது. அவள் நகைச்சுவையாக ஏதாவது சொன்னால் அவர் சிரிப்பதைப் பார்ப்பது அவளுக்கு மகிழ்ச்சியளித்தது. ஆனால் அவர் பேசும்போது அது சலிப்பூட்டும்தாக இருக்கவில்லை. அவர் வெட்கப்படுபவராகத் தோன்றினார். அவர் கிழக்கில் வசித்து, விடுமுறைக்காக வீட்டிற்கு வந்திருந்தார் என்பது தெரிந்தது.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகலில், அவர் சவுத் கென்சிங்டனில் உள்ள அவர்களின் வீட்டிற்கு வந்தார். அங்கே பன்னிரெண்டு பேர் இருந்தனர்; அவர் சற்றே சௌகரியமின்றி சில நேரம் அமர்ந்து, பின்னர் சென்றுவிட்டார். பின்னர் அவளுடைய தாய் அவர் யார் என்று கேட்டார்.
“எனக்கு தெரியவில்லை. அவரை இங்கே வரச் சொல்லியது நீங்கள் தானா?”
“ஆம், நான் அவரை பாட்ட்லீஸ் வீட்டில் சந்தித்தேன். பல நடன விழாக்களில் உன்னைப் பார்த்ததாக அவர் கூறினார். நான் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் வீட்டிலேயே இருப்பேன் என்று சொன்னேன்.”
“அவருடைய பெயர் ஃபேன்; கிழக்கில் ஏதோ ஒரு வேலையில் இருக்கிறார்.”
“ஆம், அவர் ஒரு மருத்துவர். அவர் உன்னை நேசிக்கிறாரா?”
“எனக்குத் தெரியவில்லை!”
“ஒரு இளைஞன் உன்னை நேசிக்கிறான் என்பதை இப்போது வரை நீ அறிந்து கொள்ள வேண்டாமா?”
“அவர் நேசித்தாலும் நான் அவரை திருமணம் செய்ய மாட்டேன்,” என்று கிட்டி லேசாகச் சொன்னாள்.
திருமதி கார்ஸ்டின் பதில் சொல்லவில்லை. அவளுடைய அமைதி அதிருப்தியால் நிறைந்திருந்தது. கிட்டி சிவந்தாள்; தன்னை எப்படியாவது திருமணம் செய்து விட்டு விட வேண்டும் என்பதற்காக, தாய் யாராக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று நினைக்கிறாள் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

வில்லியம் சமர்செட் மாம்/“பூசப்பட்ட திரை” – விருட்சம் நாளிதழ்