கதையின் சுருக்கம்.
தொடர்ச்சியாகப் பெய்த பெருமழையினாலும் வெள்ளத்தினாலும் ஒரு கிராமமே மூழ்குகிறது. ஊரில் நூலகராகப் பணியாற்றும் சந்தானம், தன் வீடு வெள்ளத்தில் மூழ்கத் தொடங்கியவுடன் தப்பிப் பிழைத்து, மலையின் உச்சியில் இருக்கும் ஒரு பழைய கிருஷ்ணர் கோயிலுக்கு வந்து சேர்கிறான். சளி, காய்ச்சல் மற்றும் களைப்புடன் வரும் அவன், அங்கிருந்த சாக்குகளைப் போர்த்திக்கொண்டு முப்பத்தாறு மணி நேரம் மயக்க நிலையில் தூங்குகிறன்.சந்தானம் கண்விழித்துப் பார்க்கும்போது, அங்கிருக்கும் திண்ணையில் ஒரு முதியவரைக் காண்கிறான். அந்தக் கிழவர் அவனுக்குச் சுடச்சுடக் கடுங்காப்பியும், பின்னர் மிளகு காரத்துடன் கூடிய சுவையான கஞ்சியும் தந்து உபசரிக்கிறார். அவர் பேசும் விசித்திரமான பேச்சுகளிலிருந்து, அவர் அந்தக் கோயிலிலேயே காலம் காலமாக வசிப்பவர் என்பதும், கோயிலின் தூண்களில் உள்ள சிற்பங்களுடன் ஆழ்ந்த பந்தம் கொண்டவர் என்பதும் தெரியவருகிறது.
பசியும் வேதனையும் கலந்த தன் மனநிலையை மாற்றிக்கொள்ள சந்தானம் அங்கிருந்த 64 தூண்களைக் கொண்ட மண்டபத்தின் சிற்பங்களை உற்றுநோக்கத் தொடங்குகிறான். திரிவிக்கிரமன், பூமிதேவியைத் தூக்கிச் செல்லும் வராக மூர்த்தி, காளிங்க நர்த்தனம் புரியும் கிருஷ்ணன், கஜலட்சுமி மற்றும் ரதி-மன்மதன் போன்ற தத்ரூபமான சிற்பங்கள் அவனைக் கவர்கின்றன.
முற்றுப்பெறாத சிற்பத்தின் மர்மம்: ஒரு குறுகலான இடுக்கில் இருக்கும் தூணின் நான்காவது பக்கத்தைப் பார்க்கும்போது, அங்கே ஒரு மனித உருவத்தின் சிற்பம் செதுக்கப்பட்டிருப்பதை சந்தானம் காண்கிறான். அந்தச் சிற்பத்தின் கால்களும், உடலும் பறப்பதைப் போல வளைந்து காற்றில் மிதக்கின்றன. ஆனால், அதன் வலது கை மட்டும் செதுக்கப்படாமல் அரைகுறையாக நின்றுபோயிருக்கிறது. அதே நேரத்தில், பச்சைத்துணியால் மூடப்பட்டிருக்கும் அந்தக் கிழவரின் வலது கையும் செயலிழந்து (சுகம் இல்லாமல்) இருப்பதை சந்தானம் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறான்.
கிழவர் ஒரு குருவியுடன் விசித்திரமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பதைச் சந்தானம் கேட்கிறான். கிழவர் குருவியிடம், “ஆமா, கையத்தான் செதுக்க முடியலையே, எங்கிருந்து பறக்க?” என்று வினவுகிறார். அந்தச் சிற்பி தன் கையை முழுமையாகச் செதுக்கி முடித்திருந்தால் இந்த மழையே நின்றிருக்குமோ என்று சந்தானம் எண்ணிக் கொண்டிருக்கும்போதே, கிழவர் அங்கிருந்து நகர்கிறார். மீண்டும் வானம் இருண்டு, அடுத்த கட்டப் பெருமழை பெய்யத் தொடங்குவதுடன் கதை நிறைவடைகிறது.
பெருந்தேவியின் “மழை நிற்கப்போவதில்லை” என்ற இந்தச் சிறுகதை, தமிழ் இலக்கிய சூழலில் நிலப்பரப்பு சார்ந்து, தொன்மம் மற்றும் மாய யதார்த்தவாதம் (Magical Realism) கலந்து எழுதப்பட்ட ஒரு சிறந்த படைப்பாகும்.
கதையின் களம்
பெருவெள்ளம் மற்றும் பேரிடரின் பின்னணியில் இக்கதை தொடங்குகிறது. சமகாலத்தில் நாம் எதிர்கொள்ளும் காலநிலை மாற்றத்தின் கோர முகத்தையும், அதன் விளைவாக ஏற்படும் பெருமழையையும், வெள்ளத்தில் உப்பி மிதக்கும் பிணங்களையும் மிக எதார்த்தமாகக் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார். இந்த இயற்கை சீற்றத்திலிருந்து தப்பிக்க, மலையுச்சியில் இருக்கும் ஒரு தனித்த கிருஷ்ணர் கோயிலுக்குச் சந்தானம் அடைக்கலம் தேடி வருகிறான். ஊழி நிலப்பரப்பிற்கும் (வெள்ளம்) ஆன்மீக/தொன்ம நிலப்பரப்பிற்கும் (மலைக்கோயில்) இடைப்பட்ட ஒரு புள்ளியில் கதை நகர்கிறது.
இக்கதையின் ஆகச்சிறந்த பலமே அதன் மாய யதார்த்தக் கூறுதான்.
சந்தானத்திற்குப் புகலிடம் தரும் கிழவர், சாதாரண மனிதரா அல்லது அந்தக் கோயிலின் சிற்பியா அல்லது கிருஷ்ணனின் வேறொரு வடிவமா என்ற மயக்கத்தைக் கதை நெடுக ஆசிரியர் தக்கவைத்துள்ளார். கதையின் இறுதியில், தூணில் செதுக்கப்பட்டுள்ள வலது கை இல்லாத சிற்பத்தைப் பற்றிச் சந்தானம் யோசிக்கும்போது, கிழவரின் வலது கையும் ஏதோ குறைபாட்டுடன் பச்சைப் துணியால் மூடப்பட்டிருப்பது வெளிப்படுகிறது. சிற்பமும் சிற்பியும் (அல்லது காலமும், பிரபஞ்சமூல சக்தியும்) ஒன்றிணையும் இடம் இது.
கலை மற்றும் காலத்தின் முழுமையின்மை
தூணின் நான்காவது பக்கத்தில் செதுக்கப்பட்டுள்ள பறக்கும் மனிதனின் சிற்பம் வலது கை இல்லாமல் முடிவுறாமல் நிற்கிறது. சிற்பிக்கு ஏதேனும் விபத்தோ அல்லது மரணமோ நேர்ந்திருக்கலாமெனச் சந்தானம் ஊகிக்கிறான்.
ஒருவேளை வலது கைச்சிற்ப வேலை முடிந்திருந்தால், அதைச் செதுக்கிய கை உளியால் ஒரு இடைக்கோடு போட்டு மழையை நிப்பாட்டியிருக்குமோ?
இந்த வரிகள் மிக ஆழமானவை. மனிதனின் கலையும் உழைப்பும் முழுமையடையும்போது தான் இயற்கையின் சீற்றத்தையோ அல்லது காலத்தின் விதியையோ கட்டுப்படுத்த முடியும் என்ற தத்துவத்தை இது உணர்த்துகிறது. அது முழுமையடையாததால், மழையும் நிற்கப்போவதில்லை.
தொன்மங்களின் மறுவாசிப்பு
வராக மூர்த்தி பூதேவியைத் தூக்கி நிறுத்தும் சிற்பத்தைக் கண்டு, “இந்தப் பெருவெள்ளத்தில் பூமி மூழ்கினால் நம்மையும் சேர்த்து வராகர் தூக்குவார்” என்ற சந்தானத்தின் நம்பிக்கை, பேரிடர் காலத்து மனிதனின் ஆன்மீகச் சார்பைக் காட்டுகிறது. அதேபோல், பாரதப் போரின் ரத்தக் கறையோடு தனித்து வந்து நின்ற கிருஷ்ணனின் கதை, மனித வாழ்வின் பேரழிவுகளையும் தனிமையையும் பிரதிபலிக்கிறது.
கதாபாத்திர வடிவமைப்பு
“சந்தானம்”ஒரு சாதாரண நூலகர். அவனது தனிமையும், பேரிடரின் பயமும், அதே நேரத்தில் அவனிடம் இருக்கும் கலை ரசனையும் (ரதி, மன்மதன், பகீரதன் தவச் சிற்பங்களை உற்று நோக்குவது) மிக இயல்பாக வடிக்கப்பட்டுள்ளது.
“கிழவர்”கதையின் ஆன்மா இவர்தான். இடது கைப்பழக்கம் உடையவர், குருவியோடு பேசுபவர், காலங்களைக் கடந்த ஞானம் கொண்டவர். இவரின் மந்தகாசமான புன்னகையும் உரையாடல்களும் கதைக்கு ஒரு தத்துவார்த்தப் பரிமாணத்தைத் தருகின்றன.
மொழிநடை மற்றும் விவரிப்பு
பெருந்தேவியின் மொழிநடை மிகவும் நிதானமானது, அதே சமயம் காட்சிகளைத் துல்லியமாக வாசகன் கண்முன் கடத்துகிறது.
வெள்ளத்தின் கோரத்தை நமக்கு அச்சமூட்டுகின்றன.
மறுபுறம், கோயிலின் சிற்பங்களை விவரிக்கும் கலைச்சொற்கள் (கரண்டக மகுடத்துடன் பூதேவி, யாளிகள், மகரங்கள்) கதையை உன்னத நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது..
பேரிடரையும் கலையையும் இணைத்த விதம் தனித்துவமானது.
இறுதி அத்தியாயத்தில் ஏற்படும் அந்த மாயாஜாலத் திருப்பம் (கையற்ற சிற்பம் – கிழவரின் கை) வாசகனுக்குள் நீடித்த சிந்தனையை ஏற்படுத்துகிறது.
“மழை நிற்கப்போவதில்லை” என்பது வெறும் இயற்கைச் சீற்றத்தைப் பற்றிய கதை அல்ல; அது மானுட வாழ்வின் நித்தியமான தேடல், கலைகளின் வழியே காலத்தை வெல்ல நினைக்கும் மனிதனின் ஆசை, மற்றும் இயற்கையின் முன் மனிதன் எவ்வளவு எளியவன் என்பதைப் பேசும் ஒரு தத்துவக் குறியீட்டுத் தளத்தைக் கொண்ட சிறந்த சிறுகதை. கதையின் தலைப்பு உணர்த்துவது போல, மனிதனின் அகப் போராட்டங்களும், இயற்கையின் விதிகளும் என்றும் “நிற்கப்போவதில்லை”.
சென்னை