அந்தச் சேமிப்புக் கிடங்கில் கால் வைக்க முடியத அளவு வாசல்வரை புத்தகங்கள் ஆக்ரமித்து இருந்தன.
கோடீஸ்வரர் நாகராஜனிடம் ஒரு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட அரிய புத்தகங்கள் இருந்தன. உலகின் பழமையான சுவடிகள் முதல் அழிந்த மொழிகளின் நூல்கள்வரை அவரிடம் இருந்தன.
ஒருநாள் கட்டிடக்கலை வல்லுநரான கரிகாலனை அழைத்து, “வீட்டிற்குள் நுழைபவரெல்லாம் மூக்கில் விரல் வைக்கும் அளவு இந்தப் புத்தங்கள் அடுக்கப்பட, இதற்கான அறையைப் பிரம்மாண்டாமாக. கலைநயத்துடன் வடிவமைத்துக்கொடு. ” என்றார்.
ஆச்சரியப்பட்ட கரிகாலன், “இவ்வளவு புத்தகங்களையும் படித்துவிட்டீர்களா சார்..?” என்றார்.
நாகராஜன் பெருமிதம் பொங்க, சிறிது ஏளனத்துடன் “படிக்கவா? வாங்குவதோடு சரி! ஒரு புத்தகத்தைக்கூட நான் தொட்டதே இல்லை. யாரிடமும் இல்லாத இந்தச் சேகரிப்பை பார்த்து இங்கு வருபவர் பொறாமைப் பட வேண்டும், அது போதும். !” என்றார்.
கரிகாலனின் மனம் வேதனையால் துடித்தது. மனித குலத்தின் பொக்கிஷங்களைச் சுயநலத்திற்காகச் சிறை வைத்திருப்பதை எண்ணிப் புழுங்கினான்.
“மேல.. தகதகன்னு ‘அறிவுப்பொக்கிஷம்’ ன்னு ஜொலிக்கிற மாதிரி எழுத்து பொறிச்ச்சிடுங்க” என்றார் நாகராஜன்.
அமைதியாக அவரிடம் கரிகாலன் சொன்னார், “பார்வையாளர்களை மிரள வைக்கும் நூலகத்தை நான் வடிவமைக்கிறேன். ஆனால், வாசிக்கப்படாத புத்தகங்கள் அறிவின் பொக்கிஷங்கள் அல்ல சார்; இது வெறும் கைகள் தீண்டாத.. மனதை வருடாத.. புத்தகங்களின் இடுகாடு!”
நாகராஜன் அதிர்ந்துபோய் நின்றார்.
140 words