அன்று மாலை ஒரு நிகழ்ச்சிக்காக வெளியே கிளம்பினாள் சுமித்ரா. கைகளில் அவளது மூன்று வயது மகன் ரிஷி. ரிஷியின் கலகலப்பான சிரிப்பும், அவனது மழலைச் சொற்களும் அந்த வீட்டின் அமைதியைக் கலைத்து மகிழ்ச்சியைப் பொழியச் செய்தன.
உள்ளே சமையலறையிலிருந்து
அருகில் வந்து நின்றாள் அவளது உறவினர் மீனா.
சுமித்ரா மீனாவிடம், “நான் சீக்கிரம் வந்துவிடுகிறேன். இவனைப் பார்த்துக்கொள்,” என்றாள்.
சுமித்ராவிற்கு ரிஷி பெற்ற மகன் என்றால், மீனாவுக்கு அவன் உயிரினும் மேலான செல்லப் பிள்ளை.
மீனா அவனைப் பார்த்துத் தன் விரலை அவனது கன்னத்தில் வைத்து செல்லமாகச் சிரித்தாள். ரிஷியோ, சுமித்ராவின் கழுத்தைக்கட்டிக்கொண்டு, மீனாவிடம் விளையாடத் தொடங்கினான்.
மீனா, “அண்ணி, அவன் குறும்பைப் பாருங்க!” என்றாள்.
சுமித்ரா புன்னகையுடன், “அவன் உன்கிட்ட வரும்போதுதான் மீனா இந்தக் குறும்பெல்லாம்,” என்றாள்.
ரிஷி தன் சிறு கரங்களால் மீனாவின் புடவைத் தலைப்பைப் பிடித்து இழுத்தான். இருவரும் அவனைப் பார்த்து சிரித்தனர்.
அந்தச் சிறிய குடும்பத்தில், ரத்த பந்தத்தையும் தாண்டி பாசமே பிரதானமாக இருந்தது.
ஒரு குழந்தைக்கு இரு அன்னையரின் அரவணைப்பு கிடைக்கும்போது, அந்தக் குழந்தையின் உலகம் அதைவிடப் பாதுகாப்பானதாகவும் அழகாகவும் மாறிப்போகிறது என்பதை அந்த தருணம் அவர்களுக்கு உணர்த்தியது.
பெங்களூரு
சிறுகதை 123 சொற்கள்