மாலையில் கமலா தன் கழுத்து மணியைக் காணாமல் பதறினாள். அவளது தங்கை விமலா விரலை வாயில் வைத்து, “அக்கா, வேலைக்காரி பொன்னிதான் எடுத்திருப்பாளோ?” எனச் சந்தேகத்தோடு கேட்டாள்.
அப்போது கமலாவின் மடியில் இருந்த சிறுவன் கவின், “அம்மா! மணி… பூனைக்குட்டி… பந்து விளையாட்டு!” என்று மழலையில் கூறிச் சிரித்தான்.
விமலா, “குழந்தைப் பேச்சை விட்டுவிட்டுப் பொன்னியிடம் விசாரிப்போம்,” என்றாள். ஆனால் கமலா பொறுமையுடன் கவின் காட்டிய தோட்டத்து மரத்தடிக்குச் சென்று பார்த்தாள். அங்கே கமலாவின் மணி மாலையை ஒரு பூனைக்குட்டி உருட்டி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது.
விமலா தன் அவசர முடிவை எண்ணி வெட்கித் தலைகுனிந்தாள். கமலா புன்னகையுடன், “ஆதாரமில்லாமல் யாரையும் சந்தேகிக்கக் கூடாது. அதேபோல் குழந்தைகளின் மழலைச் சொல்லிலும் உண்மை இருக்கும், அதைப் புறக்கணிக்கக் கூடாது,” என்று விமலாவுக்குப் பாடம் புகட்டினாள். இருவரும் கவினை அணைத்துக் கொண்டனர்.