முனைவர் சிவகாமசுந்தரி நாகமணி/”சாம்பல் மனிதன்”

அவன் ஒரு ஓவியன் அல்ல, ஓவியமாகவே மாறிப்போனவன்.
சிறு வயதில் சாமி படம் வரைவான், இப்போதெல்லாம் வரைவதில்லை.
உடல் முழுக்கச் சாம்பல் நிறம், கண்களில் மட்டும் சிவப்பு.
கையில் இருப்பது சுருட்டு அல்ல, அவனது எரிந்து போன கனவுகள்.
நெற்றியில் உள்ள குங்குமம், அவன் இன்னும் வாழ்கிறான் என்பதற்கு சாட்சி.
ஒரு விரலை மேலே காட்டுகிறான், ஏன் தெரியுமா?
ஊரார் கேட்டபோது அவன் சொன்னான், “அங்கே யாருமில்லை என்று காட்டுகிறேன்”.
“நான் இத்தனை நாள் மேலே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன், யாரும் வரவில்லை”.
கடவுளைத் தேடி தேடி, கடைசியில் புகையில் கண்டான்.
அந்த புகை கலையும் போது தான் உண்மை தெரிந்தது.
கடவுள் மேலே இல்லை, உள்ளே இருக்கிறார் என்று.
ஆனால் உள்ளே பார்க்க அவனுக்கு பயம்.
அதனால் தான் வெளியே புகை விடுகிறான்.
மாலை ஆனால் சுடுகாட்டு பக்கம் போய் அமர்ந்து கொள்வான்.
பிணங்கள் எரியும் சாம்பலை எடுத்துக் கையில் பூசிக் கொள்வான்.
“நாமெல்லாம் இதுதான்” என்று சிரிப்பான்.
ஒரு நாள் ஒரு சிறுவன் கேட்டான், “சாமி, நீ யாரு?”
அவன் புகையை ஊதி விட்டு சொன்னான், “நான் தான் நீ, வளர்ந்த பிறகு”.
சிறுவன் பயந்து ஓடிவிட்டான்.
அவன் மட்டும் இன்னும் அந்த ஒரு விரலுடன், வானத்தைக் கேள்வி கேட்டபடி நிற்கிறான்.