முனைவர் சிவகாமசுந்தரி நாகமணி/சிவந்த குங்குமத்தின் கதை

காலம் மறந்த கோவில் ஒன்றில் கல்லாய் அமர்ந்திருந்தான் விநாயகன்.
யாரும் வராத, பூசை இல்லாத கருவறை அது.
சுவரெல்லாம் செதில் செதிலாய் உதிர்ந்து கிடந்தது.
ஒரு நாள் ஒரு சிறுமி வந்தாள், கையில் கொஞ்சம் குங்குமத்துடன்.
“யாரும் உனக்குப் பொட்டு வைக்கலையா?” என்று கேட்டாள்.
தன் பிஞ்சு விரலால் அவன் நெற்றியில் ஒரு திலகம் இட்டாள்.
அந்த ஒற்றைச் சிவப்பு தான் அவன் நூறு வருடத் தனிமையை உடைத்தது.
கல்லாக இருந்த அவன் கண்களில் உயிர் வந்தது.
சிவப்பு பின்னணி என்பது வெறும் வண்ணம் அல்ல, அவள் பக்தியின் நெருப்பு.
வெள்ளை கோடுகள் அவன் மீது விழுந்த காலத்தின் தூசி.
தன் தும்பிக்கையை மடித்து, அவள் தந்த மஞ்சள் பூக்களை பத்திரமாகப் பிடித்துக் கொண்டான்.
ஒரு கையைத் தூக்கி “பயப்படாதே” என்று ஆசீர்வதித்தான்.
சிறுமி சிரித்தாள், “இனி தினமும் வருவேன்” என்றாள்.
அன்று முதல் அந்த கல் கோவில் உயிர் பெற்றது.
குங்குமத்தின் சிவப்பு சுவர் முழுவதும் பரவியது.
கடவுளுக்கு பக்தன் தேவையில்லை, பக்தனுக்குத் தான் கடவுள் தேவை என்பது பொய்யானது.
இருவருக்கும் ஒருவர் தேவை.
ஒரு பொட்டுக் குங்குமம் கூட போதும், கல்லுக்குள் கடவுளை எழுப்ப.
இன்றும் அவன் காத்திருக்கிறான், அடுத்த பக்தியின் தொடுதலுக்காக.
நெற்றியில் சிவப்போடு, கையில் அருளோடு.