நடை சாத்தும் வேளையில் கோவில் சன்னதியில் நின்ற இளைஞன் பெருமூச்சுடன் விநாயகரிடம் கேட்டான், “விநாயகரே, நீங்களோ பிரம்மச்சாரி… காதல், கல்யாணம் எல்லாம் பந்தம், சுமை என்று ஒதுங்கிவிட்டீர்களா? நான் நேசிக்கும் பெண்ணை மணந்து கொள்ள பயமாக இருக்கிறது.”
கற்சிலையிலிருந்து இதமான பளிச் குரல் கேட்டது, “அப்படியல்ல அன்பனே… காதல் என்பது வெறும் கவர்ச்சியல்ல; இரு வேறு இயல்புகள் ஒன்றாகக் கலக்கும் பக்குவம். என் யானை முகமும் மனித உடலும் முரண்பாடாகத் தோன்றினாலும் ஒன்றிணைந்து முழுமையாவதைப் போல, திருமணமும் இருவரின் குறைகளை நிறைகளாக்கும் விந்தை.”
”அப்படியானால் அச்சமில்லாமல் இணைய வழி என்ன விநாயகரே?”
”ஒருவரை ஒருவர் மாற்ற முயலாமல், உள்ளபடி ஏற்றுக்கொள்வதே உண்மையான பந்தம். நிபந்தனையற்ற அன்பில் அச்சத்திற்கு இடமில்லை, பயத்தை விரட்டி அவளைக் கரம் பிடி.”
விநாயகரின் திருக்கரத்து அட்சதை தன் மேல் விழுந்தது போன்ற ஓர் உணர்வு எழ, தெளிந்த புன்னகையோடு அவன் சன்னதியை விட்டு வெளியேறினான்.