பழமையான அமைதியான ஒரு கிராமத்தில் ஒரு முதிய சிற்பி வாழ்ந்து வந்தார். தன் வாழ்நாளின் சிறந்த படைப்பாக, முழு முதற் கடவுளான விநாயகருக்கு ஒரு தெய்வீகச் சிலையை வடிக்க எண்ணினார். கரடுமுரடான கருங்கல்லைத் தேர்ந்தெடுத்து, இரவும் பகலும் உளிகொண்டு செதுக்கத் தொடங்கினார்.
ஒவ்வொரு உளி அடியிலும் தனது ஆழ்ந்த பக்தியை மட்டுமே குழைத்துச் செதுக்கினார். நாட்கள் நகர நகர, கல்லில் நளினமான வைர ஆபரணங்களும், மங்கலக் கிரீடமும், பேரருள் பொழியும் கனிவான திருக்கண்களும் மெல்ல உருப்பெற்றன.
இறுதியாக விநாயகரின் நெற்றியில் செந்தூரத் திலகமிட்டு முடித்தபோது, கருங்கல் சிலையிலிருந்து ஒரு பேரொளி வீசுவது போல் உணர்ந்தார். சிற்பியின் தளர்ந்த கைகள் தன்னிச்சையாகக் கூப்பின. அந்தப் பார்வை அவரது உள்ளத்துத் துயரங்களை நொடியில் போக்கி, எல்லையற்ற பேரமைதியைத் தந்தது.
”இது வெறும் சிலையல்ல, உயிரோட்டம் கொண்ட தெய்வ வடிவம்” என ஊர்மக்கள் போற்றி வணங்கினர். தூய பக்தியோடு உழைத்தால் எந்தக் கல்லிலும் தெய்வீகம் உயிர்பெறும் என்பதை அந்தச் சிற்பம் அனைவருக்கும் உணர்த்தியது.