வினோத் மற்றும் சுமதியின் வீட்டின் ஜன்னல்கள் எப்போதும் சாத்தப்பட்டே இருக்கும். வெளியே சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காக அல்ல; உள்ளே நடக்கும் சண்டைச் சத்தங்கள் வெளியே தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக. இருவருக்கும் இடையே இருந்த அன்பை ‘ஈகோ’ எனும் போர்வை மெல்ல மெல்ல கண்ணுக்கு புலப்படாத சுவர் போல மூடியிருந்தது. அந்த வீட்டில் மௌனம் என்பது அமைதி அல்ல, அது ஒரு போர்க்களம்.
இந்த இறுக்கமான சூழலில்தான் யாழினி பிறந்தாள். தன் மழலை மொழியோடு வளரத் தொடங்கினாள்.
யாழினி மெல்ல மெல்ல பேசத் தொடங்கியபோது, அந்த வீட்டில் நிலவிய இருள் விலகத் தொடங்கியது. அமைதி கலைய ஆரம்பித்தது. ஒரு நாள் மாலை, வழக்கம்போல பழைய கசப்புகளைப் பேசி வினோதும் சுமதியும் குரலை உயர்த்தியபோது, அந்த சின்னஞ்சிறு தேவதை இடையில் புகுந்தாள்.
வினோதின் விரல்களைத் தன் பிஞ்சுக்கைகளால் பற்றிக்கொண்டு, கலங்கிய கண்களுடன் இருந்த சுமதியைச் சுட்டிக்காட்டி, “அப்பா… அம்மா பாவம்… கோபம் சண்டை வேணாம், சாரி சொல்லு!” என்று மழலை மாறாமல் அவள் சொன்னபோது, காலமே உறைந்து போனது. அதுவரை ‘சாரி’ என்ற வார்த்தை அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் ஒலித்ததே இல்லை. மகளின் அந்த ஒற்றை வாக்கியம் வினோதின் பிடிவாதத்தை அப்படியே கரைத்துவிட்டது.
அவளது மழலை அங்கேயே நின்றுவிடவில்லை. இருவரும் பேசாமல் இருக்கும் நேரங்களில், வினோதின் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்து, “அப்பா, அம்மா கிட்ட பேசலனா எனக்கு அழுகை வரும்… நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசினாதான் நான் சாப்பிடுவேன்!” என்று பிடிவாதம் பிடிப்பாள். சுமதி அழும்போது ஓடிச்சென்று அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டு, “அம்மா, குட்டிப் பாப்பா நான் அழ மாட்டேன்ல… நீ ஏன் அழுற? அப்பாக்கு ஒரு கிஸ் குடு, சரியாயிடும்” என்பாள்.
அதன்பின் யாழினியே அவர்களுக்கு இடையில் ஒரு பாலமாக மாறினாள். “அப்பாக்கு காபி குடுமா, பாவம் டயர்டு!”
“அம்மாக்கு பூ வாங்கிட்டு வாப்பா… அம்மா அழகா இருப்பாங்க!”
“நம்ம மூணு பேரும் ஒன்னா தூங்குவோமா? அப்பதான் எனக்குப் பயம் வராது!” என்று அவ்வப்போது முத்து போல உதிர்த்தாள்.
அவள் கோத்துவிட்ட இந்த எளிய வார்த்தைகள், இருவருக்கும் இடையே இருந்த கசப்பு எனும் இரும்புச் சுவரை மெல்ல மெல்ல இடித்தன.
தொட்டதெல்லாம் குற்றமாகத் தெரிந்த இடத்தில், இப்போது யாழினியின் பேச்சால் அன்பு மட்டுமே நிறைந்திருந்தது. “அப்பா-அம்மா-யாழினி… ஹேப்பி பேமிலி!” என்று அவள் கைதட்டி குதிக்கும்போது, வினோத்தும் சுமதியும் முதன்முறையாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து உண்மையான காதலுடன் புன்னகைத்துக் கொண்டனர்.
அவர்கள் இருவருக்கும் புரிந்தது ஒன்றுதான்—ஆயிரம் விவாதங்கள் தீர்க்காத பிணக்குகளை, ஒரு மழலையின் சிறு சொல் நொடியில் தீர்த்து வைத்தது. யாழினியின் சிரிப்புச் சத்தம் அந்தத் தெருவிற்கே ஒரு இனிய மருந்தாக மாறியது. அந்த வீட்டின் ஜன்னல்கள் இப்போது எப்போதும் திறந்தே இருக்கின்றன.
உண்மையில் நடந்த கதை போல் உள்ளது. ஈகோ இல்லாமல் இருக்க வேண்டும்