ஒரு கிராமத்தின் பழமையான குறுகிய சந்துகளில் காலைப் பனி மெல்ல விலகிக் கொண்டிருந்தது. தலையில் வண்ணம் தீட்டப்பட்ட துர்க்கை மற்றும் பரிவாரச் சிலைகள் நிறைந்த கனமான மூங்கில் கூடையைச் சுமந்துகொண்டு வேகமாய் நடந்தாள் சுமித்ரா.
இடுப்பில் அவளது நான்கு வயது மகள் ஆராதனா, கையில் ஒரு சிறிய வெள்ளித் திரிசூலத்தைப் பிடித்தபடி சுற்றியுள்ள உலகை வியப்புடன் பார்த்தாள்.
களிமண்ணில் உயிர்ப்பான சிலைகளைச் செய்யும் சுமித்ராவின் கணவன் திடீரென நோய்வாய்ப்பட்டு முடங்கிப்போனதால், குடும்பத்தின் முழுப் பொறுப்பும் பாரமும் அவள் தோள்களில் மட்டுமே விழுந்தது.
பூஜை விழா நெருங்கிவிட்டதால், கண்ணீர் சிந்தவோ ஓய்வெடுக்கவோ அவளுக்கு நேரமில்லை.
தெருவோரக் கடைகளைக் கடந்தபோது, வழியில் நின்ற மக்கள் அவளை மிகுந்த வியப்புடன் பார்த்தனர். தலையில் பத்து கைகளுடன் கம்பீரமாய் நிற்கும் களிமண் தெய்வம் ஒருபுறம்; இடுப்பில் தன் உயிரான மகளைத் தாங்கி, தன் குடும்பத்தைக் காக்கத் தன்னந்தனியாய் உழைக்கும் நிஜத் தெய்வம் மறுபுறம்.
”அம்மா, எனக்கும் உன்னைப்போல பெரிய சக்தி இருக்குதானே?” என்று ஆராதனா தன் கையில் இருந்த திரிசூலத்தை வானத்தை நோக்கி உயர்த்திக் காட்டினாள்.
சுமித்ரா வாஞ்சையுடன் புன்னகைத்தாள். எந்தத் தடைகளையும் சுலபமாக வெல்லும் நிஜமான சக்தி அவளது அயராத உழைப்பிலும் தளராத தன்னம்பிக்கையிலுமே சுடராய் ஒளிர்ந்தது.