அல்பெர்டோ மொராவியா/எனக்கு நேரமில்லை

இத்தாலிய மொழியிலிருந்து ஆங்கஸ் டேவிட்சன் அவர்களால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது

.
வெளியே புறப்பட வேண்டிய நேரம் நெருங்கிவிட்டது. ஆனால், நான் இன்னும் என் வீட்டாடையிலேயே இருக்கிறேன். என் சுற்றிலும் குவிந்து கிடக்கும் பயணப் பெட்டிகள், திறந்தே கிடக்கும் அலமாரிகள், வெளியே எடுத்துப் போடப்பட்ட பொருட்களுடன் இருக்கும் இழுப்பறைகள், எடுத்துப் பார்த்துப் பிடிக்காமல் ஒதுக்கப்பட்ட ஆடைகளால் நிரம்பிய நாற்காலிகள் என்று ஒரே குழப்பமாக இருக்கிறது.
வழக்கம்போல, நேரம் குறைந்து கொண்டே வருகிறது என்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அதே நேரத்தில், எல்லாவற்றையும் உரிய நேரத்திற்குள் நிச்சயமாக முடித்துவிடுவேன் என்பதும் எனக்கு நன்றாகத் தெரியும் – எவ்வளவு எரிச்சலூட்டும் முரண்பாடு இது!
ஆனால், உண்மையிலேயே நான் செய்ய வேண்டிய ஆயிரம் காரியங்கள் இருக்கின்றன: குளிக்க வேண்டும், முக ஒப்பனை செய்துகொள்ள வேண்டும், தலைமுடியைச் சரிசெய்ய வேண்டும், பயணத்திற்கான ஆடையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். கடைசியாக, என்னைக் காதலிக்கும் பென்னோ என்ற இளம் வயதும் மிகவும் அழகானவனுமான ஜெர்மானிய இளைஞனுக்குத் தொலைபேசி செய்து, என்னை மறந்துவிடுமாறும், மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு எங்களுக்கிடையே இருந்த உறவை அவனுக்குக் கிடைத்த ஒரு அதிர்ஷ்டமான அனுபவமாக மட்டுமே கருதிக்கொள்ளுமாறும் சொல்ல வேண்டும்.
குறிப்பாக ஒரு விஷயத்தை அவனிடம் நான் சொல்லியே ஆக வேண்டும்: எனக்கு நேரமில்லை. காதலிப்பதற்கும் நேரம் தேவை. ஆனால், மூச்சுவிடுவதற்குக்கூட நேரமில்லை என்று சொல்லும் அளவுக்கு பரபரப்பாக இருக்கும் எனக்கு, காதலிப்பதற்கான நேரத்தை நான் எங்கே தேடிக் கண்டுபிடிப்பது?
நாற்பது வயதைக் கடந்துவிட்ட நிலையில், உலகிலேயே நன்றாக ஆடை அணியும் பெண்களில் ஏழாவது சிறந்த பெண் என்று என்னைப் பற்றி ஃபேஷன் பத்திரிகைகள் குறிப்பிடும் பொறுப்பும் எனக்கு இருக்கிறது. ஆகவே, முன்கூட்டியே திட்டமிடக்கூடிய – இன்னும் துல்லியமாகச் சொன்னால், குறிப்பிட்ட தேதியில் நடத்தி முடிக்கக்கூடிய – விஷயங்களுக்கு மட்டுமே எனக்கு நேரம் இருக்கிறது.
அழைப்புகள், பயணங்கள், வரவேற்பு நிகழ்ச்சிகள், சஃபாரிப் பயணங்கள், நடன விருந்துகள், விளையாட்டு, கடல் பயணங்கள் என்று இன்னும் எத்தனையோ நிகழ்ச்சிகள் இருக்கின்றன.
ஆனால், உண்மையாகச் சொன்னால், காதலிப்பதற்கு எனக்கு நேரமே இல்லை. ஏனெனில், காதல் என்பது முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட ஒரு நிகழ்ச்சி நிரலை ஏற்றுக்கொள்ளாது.
ஒருவர் தன்னுடைய நிகழ்ச்சிக் குறிப்புப் புத்தகத்தில் இவ்வாறு எழுதுவதை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடிகிறதா?
“டிசம்பர் 12 – ஜனவரி…”
20ஆம் தேதி: காதலா?
காதல்? காதலுக்கு நேரம் இருப்பவர்களுக்குத்தான் காதல். அதாவது, காலத்துக்கு வெளியே வாழ்பவர்களுக்கு. ஒரு பத்திரிகை நிருபர் என்னிடம், என் வாழ்க்கையில் காதல் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருக்கிறதா என்று கேட்டபோது, நான் என்ன பதில் சொன்னேன் தெரியுமா?
என்னுடைய புகழ்பெற்ற, புத்திசாலித்தனமான புன்னகையுடன் நான் சொன்னேன்:
“நான் விமானங்களில்தான் வாழ்கிறேன். விமானங்களிலேயே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது காதலைப் பற்றி நான் எப்படி நினைக்க முடியும்? காதலை ஒரே இடத்தில் நிலையாக இருப்பவர்களிடமே விட்டுவிடுவோம்.”
எனவே, இன்னும் விரிக்கப்படாத படுக்கையின் மீது, நான் உட்கார்ந்தேன். அருகில், குடிக்கக்கூட எனக்கு இன்னும் நேரம் கிடைக்காத தேநீர் இருந்த தட்டு கிடந்தது. உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் வந்த முகவரிகளால் நிரம்பியிருந்த என்னுடைய பெரிய முகவரிப் புத்தகத்தை எடுத்தேன். அதில் பென்னோவின் பெயரைத் தேடி, என் விரலை அந்தப் பட்டியலில் கீழ்நோக்கி நகர்த்தினேன். தொலைபேசி ரிசீவரை எடுக்கப்போகும் நேரத்தில் திடீரென்று நின்றுவிட்டேன்.
என் பணிப்பெண் தோன்றி, “உங்கள் சகோதரி” என்று அறிவித்தாள்.
அதற்குப் பிறகு உடனடியாகவே, என் இரட்டைப் பிறவி சகோதரி சூசன்னா அறைக்குள் நுழைந்தாள். அவள் இனிமையான ஏற்ற இறக்கமுள்ள குரலில், “ஹலோ, மரியான்னா” என்று என்னை வரவேற்றாள்.
இரட்டைப் பிறவி சகோதரிகள் ஒருவித உடல்ரீதியான ஒற்றுமையால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டிருப்பார்கள் என்று சொல்வார்கள். அவர்களில் ஒருவர் நோய்வாய்ப்பட்டால், அதன் பாதிப்பை மற்றொருவரும் உணர்வாராம். அபத்தம்.
சூசன்னா எனக்கு முற்றிலும் அந்நியமானவள் என்று சொல்லும் அளவுக்கு நான் செல்லமாட்டேன்; ஆனால் உண்மையில், ஏறக்குறைய அப்படித்தான் இருக்கிறாள்.
நாங்கள் இரட்டையர்கள் என்பது நிச்சயமாக வெளிப்படையாகத் தெரியும்: எங்களிருவருக்கும் ஒரே மாதிரியான மிகப் பெரிய நீலக் கண்கள், ஒரே மாதிரியான பொன்னிற முடி, அதே கூர்மையான மூக்கு, அதே பெரிய சிவந்த வாய். ஆனால் அதற்குமேல் எங்களுக்குள் எந்த ஒற்றுமையும் இல்லை.
நான் மிகவும் பதற்றமானவள், நரம்புத் தளர்ச்சியுள்ளவள், சற்றுப் பைத்தியக்காரத்தனமானவள். ஆனால் சூசன்னாவோ அமைதியானவள், மந்தமானவள், எதற்கும் அதிகமாக உணர்ச்சி காட்டாதவள்.
என்னுடைய முக்கியமான குணம் அளவுக்கு மீறிய வேகம்; சூசன்னாவுடையதோ எரிச்சலூட்டும் அளவுக்கான மெதுவான தன்மை.
இந்த குண வேறுபாடுகளிலிருந்துதான், காலப்போக்கில் – எதிர்பார்க்கக்கூடியதுபோல – எங்களுடைய வாழ்க்கைப் பாதைகளிலும் வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டன.
ஆரம்பத்திலிருந்தே நான் பணக்காரியாக வேண்டும் என்று விரும்பினேன்; அதில் நான் வெற்றி பெற்றுவிட்டேன். அதற்காக, வயதான ஒருவரைச் சாதகமான திருமண ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் மிக விரைவிலேயே என்னை விதவையாக விட்டுச் சென்றார்.
சூசன்னாவுக்கு எதுவுமே வேண்டியதாக இல்லை. அவள் அப்படியே வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டே போனாள்; உண்மையில், எந்தவிதமான சாதனையையும் அவள் அடையவில்லை.
எப்படியிருந்தாலும், அவள் அங்கே இருந்தாள்; அதுவே…
அவளைப் பார்த்தாலே அவளுடைய நிலைமை தெளிவாகத் தெரிந்தது: வடிவமற்ற ஒரு ஸ்வெட்டர், நிறம் மங்கிப்போன கால்சட்டை, தேய்ந்துபோன காலணிகள் என்று ஒரு பிச்சைக்காரியைப் போல அவள் உடை அணிந்திருந்தாள். எந்தவித ஒப்பனையும் இல்லாத அவளுடைய முகம், ஒரு கிராமத்துப் பெண் அணியும் வகையிலான தலைக்குட்டையால் மூடப்பட்டிருந்தது.
நான் உடனே அவளிடம் பாய்ந்து சென்று, “அப்படியானால் நீதானா! நான் கிளம்ப வேண்டியிருக்கிறது; ஆனால் இன்னும் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. பார், நீ இங்கிருந்து போய்விட்டால் உண்மையிலேயே நல்லது” என்று கூறினேன்.
அவள் என்னைத் தழுவுவதற்காகக் கைகளை நீட்டிக்கொண்டு என்னை நோக்கி வந்தாள். நான் பின்னால் தாவி, அவளுடைய அணைப்பை மயிரிழையில் தவிர்த்தேன். சுருக்கமாகச் சொல்வதானால், அவளிடமிருந்து நாற்றம் வீசியது.
ஆனால் அவள் அதனால் வருத்தப்படவில்லை. மாறாக, அறையைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, பாசமும் ஆச்சரியமும் கலந்த குரலில், “எவ்வளவு அழகான ஆடைகள்! ஆனால் இவ்வளவு நிறைய இருக்கிறதே! உன்னிடம் உண்மையிலேயே ஏராளமான ஆடைகள் இருக்கின்றன!” என்று மெதுவாக இழுத்துப் பேசினாள்.
நான் ஏற்கனவே என் மேலங்கியைக் கழற்றிவிட்டு, குளியலறையின் கதவுக்கருகே சென்றுவிட்டிருந்தேன். அப்போது, அவளுக்கு ஏதாவது ஒன்றைக் கொடுத்து, அதன் பிறகு அவளைத் தொலைத்துவிடலாம் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது.
நான் திரும்பி வந்தேன். ஆடையின்றி, பதற்றத்துடனும் அவசரத்துடனும் அறையைச் சுற்றி ஓடி, நான் ஒருபோதும் அணிந்திராத ஒரு கால்சட்டை, ஒரு காஷ்மீர் ஸ்வெட்டர், முற்றிலும் புதிதாக இருந்த ஒரு ஜோடி காலணிகள் ஆகியவற்றை எடுத்தேன். அவை அனைத்தையும் அவளிடம் தூக்கி எறிந்தபடி,
“இதோ, இதை எடுத்துக்கொள். நீ இப்போது அணிந்திருக்கும் நாற்றமடிக்கும் ஆடைகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, இவற்றை அணிந்துகொள். குறைந்தபட்சம் உனக்கு ஏதாவது கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால் இப்போது தயவுசெய்து, தயவுசெய்து இங்கிருந்து போ. எனக்கு நேரமில்லை” என்று கத்தினேன்.
அவள் மிக மெதுவாக – மிகவும் மெதுவாக – அந்த ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டாள். அவற்றை நீண்ட நேரம் ஆராய்ந்து பார்த்தாள். நம்பிக்கை ஏற்படுத்தாத, ஒருவேளை சற்றே கேலியாகக்கூடத் தோன்றிய “நன்றி” என்ற வார்த்தையைப் பலமுறை கூறினாள். பின்னர், என்னுடைய கடும் எரிச்சலுக்கு ஆளாகும் வகையில் அமைதியாக,
“இப்போது நான் இவற்றை அணிந்து பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்றாள்.
“வேண்டாம், அணிந்து பார்க்காதே. அவற்றை அணிந்துகொண்டு இங்கிருந்து போ.”
அவள் என் பேச்சைக் கேட்கவே இல்லை. மிகவும் மெதுவாகத் தன் கால்சட்டையின் ஜிப்பைத் திறந்து, அதைக் கழற்றினாள். பின்னர் மெதுவாகத் தன் ஸ்வெட்டரை மேலே இழுத்து, தலையின் வழியாகக் கழற்றினாள்.
அவள் அங்கே, தன்னுடைய உள்ளாடையிலும் கீழாடையிலும் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவை இரண்டுமே ஏராளமான ஓட்டைகளுடன், நூல்கள் வெளியில் தெரியும் அளவுக்குத் தேய்ந்துபோய், அழுக்காக இருந்தன.
நான் கோபத்தில் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தேன்.
“நீ அழுக்காக இருக்கிறாய், உன்னிடமிருந்து துர்நாற்றம் வீசுகிறது,” என்று கத்தினேன். “என்னுடைய ஆடைகளை நீ அணிவதற்கு முன்பு, நீ குளித்தே ஆக வேண்டும் என்று நான் வற்புறுத்துகிறேன். வா, இப்போது நாம் இருவரும் சேர்ந்து குளிப்போம்.”
அவளுடைய கிழிந்துபோன ஆடைகளை நான் கழற்றிவிட்டு, அவளை மழைத்தூறல் போல் விழும் ஷவரின் கீழ் தள்ளினேன். அவள் சிறிது போராடி, எதிர்ப்புத் தெரிவித்து முனகினாள்; ஆனால் இறுதியில் விட்டுக்கொடுத்தாள்.
இப்போது நாங்கள் இருவரும் சூடான நீர் பீய்ச்சியடிக்கும் ஷவரின் கீழ் நின்றுகொண்டிருந்தோம். நான் சோப்பை எடுத்துக்கொண்டு, சூசன்னாவின் தலையிலிருந்து பாதம் வரை சோப்புத் தேய்த்தேன்.
அவளுக்குச் சோப்புத் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தபோதுதான், அடிப்படையிலேயே நாங்கள் இருவரும் எவ்வளவு வித்தியாசமானவர்கள் என்பதை உணர்ந்தேன்.
நானோ முழுவதும் நரம்புகளும் தசைகளுமாக, ஓடுவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டவளைப் போல இருக்கிறேன். யாரும் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டோ, நீண்ட நேரம் என்னைக் கவனித்துக்கொண்டோ இருந்ததில்லை; அதுபோல நானும் யாரையும் நீண்ட நேரம் பார்த்ததோ, கவனித்ததோ இல்லை.
ஆனால் சூசன்னாவோ மென்மையானவள், மிருதுவானவள், வழுவழுப்பானவள். அவள் வாழ்நாள் முழுவதும் அசைவின்றி நின்றுகொண்டு, பார்த்தும் கவனித்தும் வந்திருக்கிறாள் என்று உணர முடிந்தது. அதேபோல், அவள் அசையாமல் இருக்கும்போதே மற்றவர்கள் அவளைப் பார்க்கவும் கவனிக்கவும் அவள் அனுமதித்திருக்கிறாள் என்பதும் தெரிந்தது.
நான் அவளுடன் ஷவரிலிருந்து வெளியே வந்தேன். அவளை ஒரு துண்டால் சுற்றிப் போர்த்தி, உடலைச் சுருக்கமாகத் துடைத்து உலரச் செய்தேன். பின்னர் மீண்டும் அவளைப் படுக்கையறைக்குள் தள்ளிவிட்டேன்.
“இப்போது நீ சுத்தமாகிவிட்டாய். என்னுடைய ஆடைகளை அணிந்துகொள்ளலாம்.”
நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து ஆடைகளை அணிந்துகொண்டோம்.
சூசன்னா அவ்வளவு மெதுவாக உடை அணிந்தாள்; அவள் இன்னும் தன் கால்களை கால்சட்டைக்குள் நுழைத்துக்கொண்டிருந்தபோதே, நான் முழுமையாக உடை அணிந்துகொண்டு அலங்கார மேசையின் முன் அமர்ந்து முக ஒப்பனை செய்யத் தொடங்கிவிட்டேன்.
அவள் உடை அணிந்து முடித்து, தன்னைப் பெருமிதமாகக் காட்டிக்கொண்டு, அழகுபடுத்திக்கொண்டு நிற்பதை நான் கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
பிறகு அவள் சற்றுப் புலம்புவது போன்ற, கவனமில்லாத குரலில் கூறத் தொடங்கினாள்:
“நான் உன்னைப் பார்க்க வருடத்திற்கு ஒருமுறை அல்லது இரண்டு முறைதான் வருகிறேன். ஆனால் நீ குழந்தைகள் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்று கூட என்னிடம் கேட்பதில்லை.”
இப்போது எனக்கு வினை வந்துவிட்டது!
மூன்று வெவ்வேறு ஆண்களுக்குப் பிறந்த மூன்று மகள்கள்; அவர்களில் ஒருவர்கூட அவளுடைய கணவன் அல்ல.
நான் ஒழுக்கம் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்பவில்லை. ஆனால் இப்படிப்பட்ட ஒரு குடும்பத்தின் சிக்கல்களை அவிழ்த்து, ஒவ்வொன்றையும் புரிந்துகொள்ள ஒருவருக்கு எங்கே நேரம் கிடைக்கும்?
மிகுந்த அவசரத்தில் நான், “ஆமாம், ஆமாம், அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? எப்படி இருக்கிறார்கள்? எல்லோரும் நன்றாக இருக்கிறார்களா – இசபெல்லா, ஜியானினா, லியா?” என்று கேட்டேன்.
“அவர்கள் எல்லோரும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் வளர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்; அவர்களுடைய ஆடைகள் உண்மையிலேயே ஒரு பிரச்சினையாகிவிட்டது. அந்தப் பிரச்சினையை நான் ஒருவிதத்தில் தீர்த்துவிட்டேன். ‘வளரக்கூடிய’ ஆடைகள் என்று சொல்லலாம். அவர்களுடைய பாதம் வரை நீளமான பெரிய மேலாடைகள், கெண்டைக்கால் வரை நீளமான பாவாடைகள் என்று போட்டுவிட்டேன். ஆனால் அவர்கள் அதைப் பற்றி எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது. ஏற்கெனவே பெரிய பெண்களைப் போலவே தங்களுக்குப் பிடித்தமான ஆடைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் அதிகக் கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.”
நான் என் கண்களுக்கு ஒப்பனை செய்துகொண்டிருந்தேன். அவற்றில் மின்னிய கோபத்தைக் கண்டு நானே கிட்டத்தட்ட பயந்துவிட்டேன்.
“நீ இன்னும் அந்தத் தரைத்தளத்துக்குக் கீழேயுள்ள வீட்டில்தான் வசிக்கிறாயா?” என்று கேட்டேன்.
“இல்லை, நாங்கள் வீட்டை மாற்றிவிட்டோம். இப்போது மாடியறையில் இருக்கிறோம். உண்மைதான், அங்கே இரண்டு அறைகள் மட்டுமே இருக்கின்றன. ஆனால் எங்களிடம் ஏராளமான மொட்டைமாடிகள் இருக்கின்றன. நகரத்தின் எல்லைப்புறத்தில், கிட்டத்தட்ட கிராமப்புறத்திலேயே இருக்கிறோம்.”
அவள் எனக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்தாள். இப்போது என்னால் அவளைப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால் அவள் அங்கே இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது; அது எனக்கு எரிச்சலூட்டியது.
அலங்கார மேசையின் மீது கிடந்தவற்றிலிருந்து, எந்தத் திட்டமுமின்றி ஒரு நீளமான, பளபளப்பான மஞ்சள் உலோகச் சங்கிலியை எடுத்தேன். அதில் ஏராளமான போலியான வண்ணக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. அதை என் தோளுக்கு மேலாகப் பின்னால் நீட்டி, அவளிடம் கொடுத்தபடி,
“இதையும் அணிந்துகொள். பிறகு இங்கிருந்து போ” என்றேன்.
நான் அப்படிச் செய்திருக்கவே கூடாது.
அவள் அந்தச் சங்கிலியை இரண்டு கைகளாலும் எடுத்துக்கொண்டாள். அமைதியான, பேராசை கலந்த ஆச்சரியத்துடன், புரிந்துகொள்ள முடியாதவள் போல, ஒவ்வொரு கல்லாக நீண்ட நேரம் ஆராய்ந்து பார்த்தாள்.
அவள் மிகவும் மெதுவாக இருப்பதற்குக் காரணம், அவள் விஷயங்களைத் தன் புலன்களின் வழியாகக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உணர்ந்துகொள்வதுதான். ஆனால் நானோ மிகவும் வேகமானவள்; ஏனென்றால் நான் விஷயங்களை ஒரே சமயத்தில் என் மனத்தால் புரிந்துகொள்கிறேன்.
இறுதியில், பயந்துபோன குரலில், மந்தமாகவும் அதே நேரத்தில் அந்தப் பொருளால் கவரப்பட்டவளாகவும் அவள் கேட்டாள்:
“ஆனால் இதை உன்னிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ள எனக்கு விருப்பமில்லை. என்ன அழகான பொருள்! உண்மையிலேயே இதை எனக்குக் கொடுக்கிறாயா? உனக்கு இது தேவையில்லையா? உன் பயணத்தின்போது இதை அணிந்துகொள்ளப் போவதில்லையா?”
“ஆம், இதை உனக்குத்தான் கொடுக்கிறேன். ஆனால் இதை கழுத்தில் அணிவதற்காக அல்ல. இடுப்பைச் சுற்றி அணிய வேண்டும்.”
“இப்படியா?”
இந்த முறை நான் அவளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை.
என் உதடுகளுக்கு ஒப்பனை செய்து முடித்துவிட்டு, மணியைப் பலமாக அழுத்தினேன். பணிப்பெண் தோன்றினாள்.
நான் அவளிடம் சற்றுக் கடுமையாகக் கூறினேன்:
“வின்சென்ஸோவை மேலே வந்து என் பெட்டிகளை எடுத்துச் செல்லச் சொல்.”
இப்போது, ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, ஒரு விசித்திரமான நினைவு எனக்குத் திரும்பி வந்தது. விசித்திரமானது என்றால், அது அவ்வளவு முக்கியமற்ற ஒரு நினைவு.
இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு நான் தோட்டத்தில் சிறிது தூரம் நடந்துகொண்டிருந்தேன். அப்போது சூரியனின் வெப்பம் என் முகத்தில் படுவதை உணர்ந்தேன். “சூரியன் எவ்வளவு வெப்பமாக இருக்கிறது! உண்மையிலேயே கோடைக்காலம்தான்” என்று நினைத்தேன்.
இந்த நினைவு, மஞ்சள் உலோகச் சங்கிலியைப் பார்த்தபோது சூசன்னாவின் முகத்தில் தோன்றிய பார்வையால் என்னுள் தெளிவாகத் தூண்டப்பட்டது.
நான் யோசித்தேன்: அன்று தோட்டத்தில் நடந்தபோது, கோடைக்காலம் என்பதை என் உணர்வுகளின் மூலம் நான் ‘கண்டுபிடித்தேன்’. அதாவது, என் கைக்கடிகாரத்தில் இருக்கும் சிறிய எண்களைப் பார்த்து, “இப்போது கோடைக்காலம்” என்று தெரிந்துகொண்டதல்ல.
அதேபோல, சற்று முன்பு நான் அவளுக்குக் கொடுத்த சங்கிலியின் அழகை சூசன்னாவும் தன் உணர்வுகளின் மூலம் ‘கண்டுபிடித்தாள்’.
அதன்பிறகு நான் எனக்குள் கூறிக்கொண்டேன்: என் உணர்வுகளின் மூலம் நான் ஏதாவது ஒன்றைக் ‘கண்டுபிடித்து’ எத்தனையோ ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.
அதற்குக் காரணம், துரதிர்ஷ்டவசமாக, எதையும் நின்று பார்த்து, கவனித்து, ரசிப்பதற்குக் கூட எனக்கு ஒருபோதும் நேரம் இருப்பதில்லை.
ஆனால் இப்போது சூசன்னா என்னிடம் கூறிக்கொண்டிருந்தாள்:
“நீ என்னைத் தர்மம் கேட்க வந்த ஒரு பிச்சைக்காரியைப் போல நடத்திவிட்டாய். உண்மைதான், நான் உன்னிடம் ஒன்று கேட்பதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறேன். ஆனால் அது ஆடைகளைப் பற்றிய விஷயம் அல்ல.”
நான் உறுதியாகக் கூறினேன்:
“இப்போது பார், எனக்கு நேரமில்லை. விமான நிலையத்திற்குச் செல்வதற்காகக் கார் எனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.”
“நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். உண்மையில் இது மிகவும் சிக்கலானதும் நீண்டதுமான கதையாக இருந்தாலும் சரி. உனக்குத் தெரிய வேண்டியது என்னவென்றால்…”
நான் ஏற்கனவே கதவை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தேன்.
“எனக்கு நேரமில்லை,” என்று நான் கத்தினேன். “எனக்கு நேரமில்லை என்பதை நீ புரிந்துகொள்கிறாயா, இல்லையா?”
நான் வெளியே சென்றேன்.
படிக்கட்டுகளில் அவள் அவசரமாக என்னுடன் வந்து சேர்ந்தாள்.
“சில மாதங்களுக்கு முன்பு, வழக்கத்திற்கு மாறாக மிகவும் அழகான ஓர் இளைஞன் என்னைப் பார்க்க வந்தான். அவன் என்னைக் காதலிக்கத் தொடங்கினான்.”
“மன்னிக்கவும், ஆனால் அதனால் எனக்கு என்ன?” என்று கேட்டேன்.
“கொஞ்சம் பொறு. அவன் என்னைக் காதலித்ததற்குக் காரணம், அவன் உன்னைக் காதலித்துக் கொண்டிருந்ததுதான்.”
“மிகவும் சுவாரஸ்யமான விஷயம்.”
“சற்று யோசித்துப் பார். அவனைப் பொறுத்தவரை நான் – எப்படி சொல்வது? – உனக்குப் பதிலாக வந்தவள் போன்றவள். அவன் உன்னுடன் ஒருவிதமான காதல் தொடர்பு வைத்திருந்ததாகவும், பிறகு நீ அவனை நிராகரித்துவிட்டதாகவும் சொல்கிறான். அதனால், நான் உன் இரட்டைப் பிறவி சகோதரியும் உன்னைப் போலவே தோற்றமளிப்பவளுமாக இருப்பதால், என் மூலம் உன்னைக் காதலிக்க விரும்புகிறான்.
அதனால் எனக்கு என்ன? அவன் அவ்வளவு அழகானவன். அதுமட்டுமல்ல, ஏன் என்று தெரியவில்லை; ஆனால் உன்னுடன் ஒரே ஆணைப் பகிர்ந்துகொள்வது என்ற எண்ணம் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது.”
“நல்லது! நீ நன்றாகவே செய்திருக்கிறாய். கேள், நான் உனக்கு அந்த ஆணையே பரிசாகத் தருகிறேன்; முன்பு சங்கிலியை உனக்குப் பரிசாகக் கொடுத்ததைப் போல. அவனை அழைத்துக்கொண்டு போய், அவனுடன் மகிழ்ச்சியாக இரு.”
“அவன் பெயர் பென்னோ; அவன் ஒரு ஜெர்மானியன்.”
எனக்கு நேரமில்லை.
நான் அவளுடைய கழுத்தைச் சுற்றி என் கைகளைப் போட்டு அவளைத் தழுவிக்கொண்டேன். கார் எனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தது. என் தலையின் உள்ளே, இன்னும் சிறிது நேரத்தில் என்னை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்லவிருந்த விமானத்தின் இரைச்சல் ஏற்கனவே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
அவசரமாக நான் அவளிடம் சொன்னேன்:
“பிரியாவிடை. உன் பென்னோவுடன் மகிழ்ச்சியாக இரு.”
“உன் பென்னோ என்று சொல்.”
நான் அவளிடமிருந்து திரும்பி, காரில் ஏறிக்கொண்டேன்.
ஒருவேளை, நான் ஏதாவது ஆழமான சிந்தனையைச் செய்திருக்க வேண்டும். அதற்கான ஒரு சந்தர்ப்பமும் இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் எனக்கு நேரமில்லை.