கதிரவன் மறையும் நேரம். அந்த பழைய, சாய்வான மர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தான் மாத்ரு. அவனது கைகள் தலைக்குப் பின்னால், கால்கள் குறுக்காக. இது ஒரு சாதாரண ஓய்வு அல்ல, ஆழமான சிந்தனையின் வெளிப்பாடு. அவன் ஒரு புகழ்பெற்ற எழுத்தாளன், ஆனால் கடந்த பல வாரங்களாக அவனது பேனா மை உலர்ந்து போயிருந்தது. ஒரு வரியைக் கூட எழுத முடியவில்லை. இதுதான் எழுத்தாளர்களின் தடை. அவனது அறையில் அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதி அவனைத் துளைத்தது. ஒரு சிறிய, சுருள் வடிவ ஓவியம் மேசையில் இருந்தது. அதை அவன் பார்த்தபோது, ஒரு யோசனை பிறந்தது. அந்த சிறிய சுருள், முடிவற்ற வடிவங்கள், அவனது குழப்பமான எண்ணங்களைப் பிரதிபலித்தன.
அவன் பேனாவைக் கையில் எடுத்தான். ஒரு சிறிய கோடு, பின்னர் இன்னொன்று. ஒரு சிறுவன், அவனது கனவுகள், ஒரு பழைய உலகம். கதை உருவானது. அவனது கைகள் வேகமாக இயங்கின. அந்த அமைதியான அறை, அவனது கற்பனைக் கதைகளால் நிரம்பியது. அந்த இரவு, அவன் ஒரு புதிய உலகத்தைப் படைத்தான். அமைதியின் நடுவில், அவனது படைப்பு மலர்ந்தது.
121