அல்பெர்டோ மொராவியா/தூக்கத்தில் நடப்பவள்

என் கணவர் எதுவும் செய்வதில்லை; ஆனால் நான், அதற்கு மாறாக, வேலை செய்கிறேன்—நான் ஒரு வழக்கறிஞர். ஆனால், என் கணவர் எதுவும் செய்வதில்லை என்று சொல்வது சரியல்ல. என் கணவர் வேலைக்குச் செல்வதில்லை என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அவர் ஏராளமான வேலைகளைச் செய்கிறார். எனக்குத் தெரிந்தவர்களில் மிகவும் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருப்பவர்களில் அவரும் ஒருவர்.

என்ன செய்து பரபரப்பாக இருக்கிறார்? என்ன ஒரு கேள்வி! தமது எண்ணற்ற காதல் தொடர்புகளைத் தொடங்குவது, திட்டமிடுவது, வளர்த்துக்கொள்வது—சுருக்கமாகச் சொன்னால், எனக்கு துரோகம் செய்வதுதான் அவரது வேலை.

ஒரே நேரத்தில் பல பெண்களுடன் காதல் உறவு வைத்திருப்பது—சிறிது காலத்திற்கு முன்பு நான் எண்ணிப் பார்த்தபோது அவர்களில் எட்டு பேர் இருந்தார்கள்—இது ஒன்றும் செய்யாமல் இருப்பது என்று யாராவது நினைத்துப் பார்த்திருக்கிறார்களா? அப்படிச் சொல்பவருக்கு காதல் உறவு என்றால் என்னவென்றே தெரியாது.

என்னிடமிருந்தும், ஒவ்வொரு பெண்ணிடமிருந்தும் மாறி மாறி, தான் துரோகம் செய்து கொண்டிருப்பதை மறைப்பதற்காகத் தந்திரங்களை யோசிப்பது மட்டுமே வேலையாக இருந்தால்கூட, அதற்கே என் கணவருக்கு அவருடைய முழு நேரமும் தேவைப்படும். அது அவருடைய ஓய்வு நேரமாக இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி; தேவையானால், தூக்கத்தைக்கூடத் தியாகம் செய்து இதைச் செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

எங்கள் திருமணத்தின் முதல் ஐந்து ஆண்டுகள் அவருடைய ஏமாற்றங்களை நான் பொறுத்துக்கொண்டேன். பின்னர், இறுதியாக, அவரைப் பழிவாங்க முடிவு செய்தேன்.

நிச்சயமாக, நான் முறையான மணவிலக்கைக் கோரியிருக்கலாம்; ஆனால் அதில் ஒரு சிறிய தடையிருந்தது—நான் அவரைக் காதலித்தேன். அவர் எனக்கு எவ்வளவு அதிகமாகத் துரோகம் செய்தாரோ, அவ்வளவு அதிகமாகவே அவர்மீது எனது காதலும் வளர்ந்தது.

ஆகவே, என் காதலின் காரணமாகப் பிரிந்து செல்வதற்கான வழி எனக்குத் தடைப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்த நான், காதலின் விசித்திரமான, ஆனால் தர்க்கரீதியான உந்துதலோடு பழிவாங்கும் பாதையில் இறங்கினேன்.

சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால்: என் கணவரைக் கொன்றுவிட முடிவு செய்தேன்.

என்னிடம் ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் இருக்கிறது: நான் தூக்கத்தில் நடப்பவள்.

இரவு நேரங்களில் அடிக்கடி நான் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து விடுவேன். மரணத்தைப் போன்ற வெளிறிய முகம் முன்னோக்கிச் சாய்ந்திருக்கும்; மந்தமான சாம்பல் நிறக் கண்கள் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்; மின்சார அதிர்ச்சிபோல் சுருண்டிருக்கும் என் அடர்த்தியான தலைமுடி தோள்களின் மீது அவிழ்ந்து கிடக்கும்; என் புறக்கணிக்கப்பட்ட உடலை மற்றவர்களுக்கு வழங்குவதுபோல், இரு கைகளையும் உயர்த்தி என் இரவு உடையை அகலமாகத் திறந்தபடி, வீடு முழுவதும் சுற்றித் திரிவேன்.

என் கணவருக்கும் லீனா என்ற வேலைக்காரிக்கும் என்னுடைய இந்தப் பிரச்சினை தெரியும். எனவே அவர்கள் என்னை எழுப்பிவிடாதபடி மிகவும் கவனமாக இருப்பார்கள்.

பொதுவாக, நான் வீட்டின் பல்வேறு அறைகளிலும் அலைந்து திரிவேன்; இழுப்பறைகளைத் திறப்பேன், பொருட்களை இடம் மாற்றுவேன். ஆனால், அதிசயமாக, ஒருபோதும் எந்தப் பொருளின் மீதும் மோதிக் கொள்ளாமல் தவிர்த்துவிடுவேன்.

பின்னர் நான்…

..மீண்டும் படுக்கைக்குச் செல்வேன். வீட்டிலுள்ள மற்றவர்களுக்கும் நான் தூக்கத்தில் நடக்கும் பழக்கம் இருப்பது தெரியும். ஒரு இரவு நான் வெளியே சென்று, பக்கத்து வீட்டுக் குடியிருப்பின் கதவு மணியைச் சென்று அழுத்தினேன்.

எல்லோருக்கும் தெரிந்ததுபோல், தூக்கத்தில் நடப்பவர் ஒருவர் தூக்க நிலையிலேயே மிகவும் சிக்கலான செயல்களைக்கூடச் செய்யக்கூடும். ஆனால் அதே செயல்களை விழித்த நிலையில் செய்ய வேண்டுமென்றால், இயல்புக்கு மேலான விழிப்புணர்வும் திறமையும் தேவைப்படும். உண்மையில், தூக்கத்தில் நடப்பவர் மேடையில் நடிக்கும் ஒரு நடிகரைப் போன்றவர்; அவர் ஏற்றிருக்கும் கதாபாத்திரத்துடன் எல்லா வகையிலும் தன்னை முழுமையாக ஒன்றுபடுத்திக்கொள்கிறார்.

அவரிடம் சில திறமைகள் மிக உயர்ந்த அளவுக்கு வெளிப்படுகின்றன; மற்ற சில திறமைகள், அடக்கப்பட்டவைபோல் ஆகிவிடுகின்றன. அவர் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் கனவு—அல்லது நடிகரைப் பொறுத்தவரை, அவர் ஏற்றிருக்கும் வேடம்—அவருடைய புலன்களை மேலும் கூர்மையாக்குகிறது; அவரது அசைவுகளைத் துல்லியமானவையாகவும் தவறில்லாதவையாகவும் ஆக்குகிறது.

ஆகவே, இப்போது எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. வழக்கமாக நான் தூக்கத்தில் நடக்கும்போது நாற்காலிகளை நகர்த்துவது, கதவுகளைத் திறப்பது, இழுப்பறைகளில் துழாவுவது போன்ற செயல்களைத்தான் செய்வேன். ஆனால் இம்முறை, அதற்குப் பதிலாக, ஒரு கைத்துப்பாக்கியால் என் கணவரைச் சுட்டுக் கொன்றுவிடுவது போல தூக்கத்தில் நடப்பதாக நடிக்கலாம் என்று நினைத்தேன்.

தூக்கத்தில் நடப்பவர்கள் எப்படிப்பட்ட காரியங்களையும் செய்வார்கள் அல்லவா? எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, கைகளை விரித்துக்கொண்டு ஒரு கார்னிஸின் மீது நடப்பதைவிட, ஒரு கைத்துப்பாக்கியால் சுடுவது எளிதான காரியம்தானே. அதற்குப் பிறகு, எதுவுமே நடக்காததுபோல் என் அறைக்குத் திரும்பிச் சென்று படுக்கையில் படுத்துக்கொள்வேன்.

மறுநாள் காலையில் விழித்தெழுந்து, எனது சொந்தக் கண்களுக்கே நம்பும்படியாக, என் கணவரின் சடலத்தைப் பார்த்து துயரத்தில் ஆழ்ந்துவிடுவேன்.

சொன்னபடியே செய்தும் முடித்தேன்; அதற்கான நாளும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.

அன்று மாலை, நான் தனியாக இரவு உணவு சாப்பிட்டேன். என் கணவர் ஒரு நம்ப முடியாத காரணத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு—அவருடைய குறிப்பிட்ட ஆண்டில் அவருடைய பீடத்தில் படித்த பட்டதாரிகள் அனைவரும் கலந்துகொள்ளும், ஆண்களுக்கு மட்டுமேயான விருந்து என்று கூறி—தமது பெண்களில் ஒருத்தியுடன் வெளியே சென்றிருந்தார்.

இரவு உணவுக்குப் பிறகு, நான் வரவேற்பறையில் அமர்ந்து நான்கு மணி நேரத்தைப் புகைபிடித்துக்கொண்டும், தொலைக்காட்சி பார்த்துக்கொண்டும், செய்தித்தாள்களையும் பத்திரிகைகளையும் மேலோட்டமாகப் புரட்டிப் பார்த்துக்கொண்டும் கழித்தேன்.

என் உடல் முழுவதும் விறைத்துப் போயிருந்தது; சுருங்கிப் போனதுபோலும் உணர்விழந்ததுபோலும் இருந்தது. என் தலையும் வெறுமையாக இருந்தது; அதில் எந்த எண்ணமும் இல்லை. ஒருவேளை நான் ஏற்கனவே சோம்னாம்புலிசம் எனப்படும் தூக்கத்தில் நடக்கும் நிலையிலேயே இருந்திருக்கலாம்.

என் கணவர் இரவு ஒரு மணிக்கு வீட்டிற்கு வந்தார். அதுவே போதாதென்று, அவமதிப்புக்கு மேலும் அவமதிப்பைச் சேர்ப்பதுபோல், என்னைப் பார்த்து இரவு வணக்கம் சொல்லுவதற்காகக்கூட வரவேற்பறைக்குள் வரவில்லை.

அதற்குப் பதிலாக, அவர் நேராகத் தமது அறைக்குச் சென்று, தன்னை உள்ளே அடைத்துக்கொண்டார்.

நானும் என் அறைக்குச் சென்று, உடைகளை அவிழ்த்துவிட்டு, படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன். பின்னர் இருட்டில் மேலும் நான்கு மணி நேரம் புகைபிடித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

புகையைப் பார்க்க முடியாவிட்டால், புகைபிடிப்பதில் எந்த மகிழ்ச்சியும் இல்லை என்பது எவ்வளவு விசித்திரமானது!

நான் முன்பே தீர்மானித்திருந்தபடி, அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு படுக்கையிலிருந்து எழுந்தேன்.

என் இரவு உடையைக் கழற்றிவிட்டு, நிர்வாணமான உடலின் மீது என் மேலங்கியை அணிந்துகொண்டேன். நான் தூக்கத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் தவறாமல் கடைப்பிடிக்கும் சடங்கு இதுதான் என்று தோன்றியது.

ஆனால், இந்த முறை ஒரு புதுமை இருந்தது. அன்று என் கணவர் துப்பாக்கியை அவர் வைத்திருக்கும் அலமாரியிலிருந்து எடுத்திருந்தார். அந்தத் துப்பாக்கி இப்போது என் பாக்கெட்டின் அடியில் கனமாக இருந்தது.

நான் சிறிது தயங்கினேன். பின்னர், ஒரு நடிகர் மேடையில் நுழைவதைப் போல, மனவலிமையால் என்னைத் தூண்டிக்கொண்டு கதவுக்குச் சென்றேன். கதவைத் திறந்து நடைபாதைக்குள் நுழைந்தேன்.

உண்மையைச் சொல்வதென்றால், அது பெரிய நடைபாதை அல்ல. இரண்டு வரிசை அலமாரிகளுக்கும் புத்தகங்கள் நிறைந்த தட்டுகளுக்கும் இடையில் அமைந்திருந்த ஒரு குறுகிய பாதை போன்றதுதான்.

ஒன்று அல்லது இரண்டு விளக்குகளிலிருந்து வந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், நான் முன்னோக்கி நகர்ந்தேன். பளிங்கைப் போல விறைப்பாக, பெருமிதத்துடன் நிமிர்ந்து நடந்தேன். கண்கள் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன; தலைமுடி அவிழ்ந்து பறந்துகொண்டிருந்தது. இரு கைகளாலும் என் மேலங்கியைத் திறந்தபடி வைத்திருந்தேன்; மார்பு முன்னோக்கித் துருத்தியிருந்தது; தலை பின்னால் சாய்ந்திருந்தது.

தூக்கத்தில் நடக்கும்போது நான் வழக்கமாக இப்படித்தான் நடந்துகொள்வேன். இதை என் கணவரும் லீனாவும் பலமுறை எனக்கு விவரித்துச் சொல்லியிருந்ததால் எனக்குத் தெரியும்.

ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைத்து, நடைபாதையின் மறுமுனையை அடைந்தேன். அங்கே எங்கள் வேலைக்காரியான லீனாவின் படுக்கையறை இருந்தது. அவள் உயரமான, மெலிந்த, வயதான ஸ்லாவியப் பெண்.

நான் அவளுக்கு என்னைக் காட்டிவிட்டு, பின்னர் அது என் திட்டத்திற்கு ஆதாரமாக அமையும்படி செய்வேன் என்று நினைத்தேன்.

மெதுவாகக் கதவின் கைப்பிடியைத் திருப்பி, கதவைத் திறந்து உள்ளே பார்த்தேன். வாசற்படியில் விறைப்பாகவும் மரணத்தைப் போன்ற அசைவற்ற நிலையிலும் நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

அங்கே எனக்காக ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது.

நடைபாதையிலிருந்து வந்த மறைமுகமான வெளிச்சத்தில் லீனாவின் படுக்கை தெரிந்தது. அது கலைந்திருந்தது; ஆனால் காலியாக இருந்தது. போர்வைகள் ஒரு பக்கமாகத் தூக்கி எறியப்பட்டிருந்தன; லீனா திடீரென்று எழுந்து சென்றதுபோல் தோன்றியது.

ஏதோ ஒரு காரணத்தால், என் திட்டத்தின் ஒரு பகுதி தவறாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது என்ற குழப்பமான சந்தேகம் திடீரென்று என்னை ஆட்கொண்டது.

ஆனாலும், ஒரு இயந்திர மனிதனைப் போல, விறைப்பாகவும் மெதுவாகவும், சடங்கு முறையில் நடப்பதைப் போலவும் தொடர்ந்து சென்றேன்.

லீனாவின் குளியலறையையும், எங்களுடைய குளியலறையையும் ஆராய்ந்தேன். எதுவும் இல்லை.

அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு என் வேலைக்காரி எங்கே போயிருக்க முடியும்?

ஏதோ மர்மமான முரண்பாட்டால் உண்மையே குறைபாடுடையதாகிவிட்டது என்ற என் சந்தேகம் தொடர்ந்து இருந்தது. இருந்தபோதிலும், லீனா இல்லாதபோதும் என் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த முடிவு செய்தேன்.

மீண்டும் நடைபாதையில் நடக்கத் தொடங்கினேன். நான் நடந்து செல்லும்போது, வழக்கமாகச் செய்வதைப் போலவே செய்தேன் என்று அவர்கள் எனக்குச் சொல்லியிருந்தார்கள்:

நான் நின்று, ஒரு புத்தக அலமாரியிலிருந்து தற்செயலாக ஒரு புத்தகத்தை இழுத்து, அதைத் திறந்து, பாசாங்காக…

…படிப்பது போலப் பாசாங்கு செய்துவிட்டு, பின்னர் அதை மீண்டும் அதன் இடத்தில் வைத்தேன். இதையெல்லாம் செய்வதற்குக் காரணம், “யாராவது என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார்களோ?” என்ற எண்ணம்தான்.

நான் என் கணவரின் அறைக் கதவை அடைந்தேன். எச்சரிக்கையுடன் கைப்பிடியைத் திருப்பி, கதவைத் திறந்து உள்ளே பார்த்தேன்.

எனக்கு ஏற்பட்ட அதிர்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. அங்கே லீனா இருந்தாள்—நான் தேடியும் கண்டுபிடிக்க முடியாத அந்த லீனா; வயதானவளாக இருந்தாலும் சுறுசுறுப்பும் துடிப்பும் கொண்ட லீனா. அவள் என் கணவரின் படுக்கையில் படுத்திருந்தாள்.

அவளுடைய நிர்வாணமான, எலும்புகள் துருத்திய முதுகும், கலைந்து நின்ற மஞ்சள் நிறத் தலைமுடி நிறைந்த தலையும் கதவை நோக்கித் திரும்பியிருந்தன. ஒரு முழங்கையை ஊன்றிக்கொண்டு, என் கணவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் நியாயமான திருப்தி தெரிந்தது.

என் கணவர் முதுகில் நேராகப் படுத்திருந்தார்; தலை தலையணையின் மீது இருந்தது; அவரது உடலின் மேற்பகுதி மூடப்படாமல் இருந்தது.

மீண்டும் ஒருமுறை, என் திட்டத்தில் ஏதோ தவறு ஏற்பட்டுவிட்டதாக உணர்ந்தேன். நான் இப்போது பார்த்துக்கொண்டிருந்த இந்தக் காட்சியை நான் முன்கூட்டியே எதிர்பார்க்கவே இல்லை; உண்மையைச் சொல்வதானால், இதை எதிர்பார்க்கவே முடியாது.

ஆனால், அந்த அசௌகரியமான உணர்வை ஆராய்ந்து புரிந்துகொள்ள எனக்கு நேரமில்லை.

என் கணவர் என் வேலைக்காரியுடன்—அதுவும் வயதான ஒரு பெண்ணுடன்—தொடர்பு வைத்திருப்பது என்பது நம்ப முடியாத அளவுக்கு புதியதொரு துரோகம். குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாகவே நான் கருதிய ஒருவரிடம், என்மீது ஓரளவு பாசம் இருக்கும் என்று நம்பிய ஒருவரிடம், என் கணவர் இவ்வாறு நடந்துகொண்டிருந்தார்.

இந்த நம்பமுடியாத துரோகம் உண்மையானதாகவும் கொடூரமானதாகவும் இருந்தது; அதே நேரத்தில் தர்க்கரீதியாகவும் தோன்றியது. ஆகவே, அதற்குத் தண்டனை வழங்கப்பட வேண்டியதே.

நான் என் பாக்கெட்டின் அடியில் இருந்த துப்பாக்கியைப் பற்றிக்கொண்டேன். மெதுவாக அதை வெளியே எடுத்தேன். படுக்கையை நோக்கி குறிவைத்தேன்…

அப்போது நான் விழித்துக்கொண்டேன்.

நான் நின்றுகொண்டிருந்தேன். ஜன்னலை நோக்கி முகம் திரும்பியிருந்தது. முழங்கைகளை ஜன்னல் விளிம்பில் ஊன்றியபடி, தோட்டத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

எனக்கு முன்னால், சுற்றுச்சுவரை முழுவதுமாக மூடியிருந்த அடர்த்தியான கருமையான ஐவி கொடிகளின் பெருந்திரள் தெரிந்தது.

தெருவிளக்கின் வெளிச்சத்தில் தோட்டத்தின் ஒரு மூலை தெரிந்தது: ஈரத்தால் கருமையாகிப் போயிருந்த ஒரு பளிங்கு இருக்கை; அதைச் சுற்றியிருந்த சிறிய வளைகுடா மரக்கூட்டம்; செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பாறையிலிருந்து நீர்த்தாரை பீறிட்டு வெளிப்பட்டு, மெல்லியதாகவும் பிரகாசமாகவும் மேலே எழுந்து, பின்னர் மீண்டும் இருண்ட நீருக்குள் விழுந்துகொண்டிருந்த ஒரு நீர்த்தொட்டி.

அது அந்த இரவின் மிகவும் அமைதியான, மிகவும் ஆழமான, மிகவும் சோர்வுற்ற தருணமாக இருந்தது.

அந்தச் சிறிய நீரூற்றின் “சீறிச் சத்தம்” மட்டும் இல்லையென்றால், நான் கனவு கண்டுகொண்டிருக்கிறேன் என்று நினைத்திருப்பேன்.

பின்னர் குளிர் என்னை நடுங்கச் செய்தது. நான் என் மேலங்கியை இழுத்து மார்பை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டேன்.

அதன்பிறகு, திடீரென்று ஒரு விஷயம் எனக்குப் புரிந்தது:

என் பாக்கெட்டில் துப்பாக்கியே இல்லை.

நான் தூக்கத்தில் நடக்கும் ஒரு தாக்குதலுக்கு ஆளாகியிருந்தது தெளிவாகிவிட்டது.

தூக்கத்திலேயே நான் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, …

நான் ஜன்னலுக்குச் சென்று, அதன் கதவுகளைத் திறந்து வெளியே பார்த்திருந்தேன்.

ஆனால், உண்மையிலேயே தூக்கத்தில் நடப்பது போல நடித்துக்கொண்டு என் கணவரைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற என் திட்டத்திற்கு என்ன ஆயிற்று?

அது வெறும் ஒரு கனவுக்குள் இன்னொரு கனவாக இருந்தது.

நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, தூங்குவது போலப் பாசாங்கு செய்து, கனவில் நடப்பதைப் போல வீட்டைச் சுற்றி நடப்பதாக ஒரு கனவு கண்டிருந்தேன்.

ஆனால், அந்தக் கனவின்போது ஏதோ ஒன்று என்னை உணரச் செய்தது—நான் தூங்குவது போலப் பாசாங்கு செய்யவில்லை; நான் உண்மையிலேயே கனவு கண்டுகொண்டிருந்தேன்.

எதைப் பற்றி?

என் கணவருக்கும் லீனாவுக்கும் இடையே இருந்ததாக நான் கற்பனை செய்த நம்ப முடியாத, அசாதாரணமான காதல் உறவைப் பற்றியும், என்னுடைய கட்டுப்பாடற்ற, வெறித்தனமான பொறாமையைப் பற்றியும்தான்.

இருந்தாலும், எதுவுமே நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை.

என் கணவர் உண்மையிலேயே தனது கட்டுப்பாடற்ற பாலியல் நடத்தையை வயதான பெண்கள்மீது பாலியல் ஈர்ப்பு ஏற்படும் அளவுக்குக் கொண்டு சென்றிருக்கலாம்; அதாவது, வயதான ஒரு வீட்டு வேலைக்காரியுடன் கூட உறவு வைத்திருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

ஒருவேளை நான் உண்மையிலேயே துப்பாக்கியால் சுட்டிருக்கலாம்; ஒருவேளை, சுட்ட பிறகு அதை கீழே போட்டுவிட்டு, என் அறைக்குத் திரும்பிச் சென்று, அங்கேதான் இறுதியாக விழித்திருக்கலாம்.

யாருக்குத் தெரியும்?

பொறாமையும் தூக்கத்தில் நடப்பதும் சேர்ந்து உருவாக்கிய இந்த மாயக்காட்சிகளை என்னால் முற்றிலும் நிராகரிக்க முடியவில்லை. ஆகவே, இந்தக் கடைசி சாத்தியத்தையும் என்னால் ஒதுக்கிவிட முடியவில்லை.

இப்போது ஜன்னலிலிருந்து விலகி, உண்மையில் “என்ன நடந்தது” என்பதைச் சென்று பார்த்துவிட எனக்கு பயமாக இருந்தது.

எனவே அசையாமல் அங்கேயே நின்றேன். முழங்கைகளை ஜன்னல் விளிம்பில் ஊன்றிக்கொண்டு, தோட்டத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஒருவேளை நான் இன்னும் கனவு கண்டுகொண்டிருந்திருக்கலாம்; இன்னும் விழித்திருக்காமல்கூட இருக்கலாம்.

Bottom of Form