அல்பெர்டோ மொராவியா/ஒரு விளையாட்டு

இத்தாலிய மொழியிலிருந்து ஆங்கஸ் டேவிட்சன் மொழிபெயர்த்தது

என் வருங்காலக் கணவர் விட்டோரியோவும் நானும் சேர்ந்து ஒரு விளையாட்டை உருவாக்கியிருக்கிறோம். அதற்கு நாங்கள் வைத்த பெயர் “மொந்தையான சொற்றொடர்களை வேட்டையாடுதல்”. அது இப்படித்தான் தொடங்கியது.
ஒருநாள், ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, திடீரென்று நான் சொன்னேன்:
“மொந்தையான சொற்றொடர்!”
“ஏன் ‘மொந்தையான சொற்றொடர்’?”
“ஒரு கணம் உன் அந்த முட்டாள் அம்மாவைப் பற்றி நினைத்துப் பார்; பிறகு நான் சொல்வது உண்மையா இல்லையா என்று சொல்.”
“ஆனால் நான் என் அம்மாவைப் பற்றிப் பேசவில்லை.”
“அது முக்கியமல்ல. உன்னிடம் புதுமையானது என்று உறுதியாகச் சொல்லக்கூடிய எதுவும் இல்லையென்றால், பேசாமல் இருப்பதே நல்லது.”
“அப்படியானால் நான் மௌனமாக இருக்க வேண்டுமா?”
“மௌனமாக இருக்க வேண்டியதில்லை. முற்றிலும் முக்கியத்துவமற்ற விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச முயற்சி செய்.”
“உதாரணத்திற்கு?”
“ஓ, எனக்குத் தெரியவில்லை. இன்று வியாழக்கிழமை; வானம் நீலமாக இருக்கிறது; குளிராக இருக்கிறது; இப்போது மாலை ஐந்து மணி.”
“புரிகிறது. ஆனால் நீயே ஒருபோதும் மொந்தையான சொற்றொடர்களைப் பேசுவதில்லை என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா?”
“நிச்சயமாக முடியாது. உண்மையில், நான் பேசும்போதெல்லாம் என்னிடமிருந்து ஏதாவது மொந்தையான சொற்றொடர் தவறுதலாக வெளிவந்தால், அதைத் தவறாமல் சுட்டிக்காட்டும்படி உன்னை அழைக்கிறேன்.”
அப்படித்தான் அந்த விளையாட்டு தொடங்கியது.
ஆரம்பத்தில், இந்த விளையாட்டில் விட்டோரியோவுக்குத்தான் அதிகமான தோல்விகள் ஏற்பட்டன. அதற்குக் காரணம், நாங்கள் இருவரும் ஒரே அமைச்சகத்தில் பணிபுரிந்தாலும், பல்கலைக்கழகத்தில் கலைப்பிரிவில் மூன்று ஆண்டுகள் படித்திருந்தேன் என்பதால் எனக்கு அவரைவிட ஒரு அனுகூலம் இருந்தது.
பல்கலைக்கழகத்தில் மொழியியல் தொடர்பான பிரச்சினைகளுக்கு நான் குறிப்பாக அதிக கவனம் செலுத்தியிருந்தேன். மாகாண நகரங்களிலுள்ள புகையிலை விற்பனைக் கடைகளில் இன்றும் காணப்படும், கோடைக்கால ஈக்கள் மொத்தமாக ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பசைத் தாள்களைப் போல, மொந்தையான சொற்றொடர்களும் தயாராகக் கிடைக்கும் பழமொழி போன்ற வாசகங்களும் விட்டோரியோவின் பேச்சில் கூட்டமாக ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன.
அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவற்றைப் பிடித்துவிட நான் ஒரு கணமும் தாமதிக்கவில்லை:
“நிறுத்து! கீழ்நடுத்தர வர்க்கத்தினர் பேசும் பாணி.”
“ஜாக்கிரதை! விளம்பர வாசகம்.”
“மீண்டும் அதே தவறைச் செய்துவிட்டாய்: சமூக அந்தஸ்தைக் காட்டிக்கொள்ளும் மொழி.”
“வா, வா! அதிகாரத்துவ மொழியிலிருந்து கடன் வாங்கிய வெளிப்பாடு.”
“ஐயோ! ஐயோ! அரசியல் சொற்களஞ்சியத்தின் வழக்கமான வாய்ப்பாடு.”
இப்படி, எங்கள் உரையாடல் ஒரு தடைகளைத் தாண்டி ஓடும் போட்டியாக மாறிவிட்டதால் விட்டோரியோ மிகவும் எரிச்சலடைந்தான். இறுதியில், நான் கூறிய ஆலோசனையைப் பின்பற்றி, அவன் மேலும் மேலும் செயல்பாட்டு வாக்கியங்களிலேயே தன்னை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினான்.
அதனால், என்னுடன் அவன் நடத்தும் உரையாடல் இவ்வாறான கருத்துகளின் தொடர்ச்சியாக மாறியது:
“இன்று வியாழக்கிழமை. வானம் நீலமாக இருக்கிறது. குளிராக இருக்கிறது. இப்போது மாலை ஐந்து மணி.”
எனக்கு அலுப்பாக இருந்தது. ஆனால் அவனை நான் குறை கூறவும் முடியவில்லை. ஏனென்றால், அவனைப் பயமுறுத்தி, அவனுடைய மொழியை முக்கியத்துவமற்ற வாக்கியங்களின் தொடராகச் சுருக்கும்படி கட்டாயப்படுத்தியது நான்தானே!
இப்படியே சிறிது காலம் சென்றது. பின்னர் ஒரு விஷயத்தை நான் உணர்ந்தேன். விட்டோரியோ மொந்தையான சொற்றொடர்களில் பேசிக்கொண்டிருந்தவரை, அவன் என்னை நேசிக்கிறான் என்பதை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் ஏதோ ஒரு காரணத்தால், இப்போது அவன் செயல்பாட்டு வாக்கியங்களில் மட்டுமே பேசத் தொடங்கிய பிறகு, என்னிடமிருந்து மேலும் மேலும் விலகியவனாகவும் குளிர்ச்சியானவனாகவும் மாறிக்கொண்டிருந்தான்.
அது எந்த அளவுக்கு சென்றதென்றால், ஒருநாள் என்னைத் துன்புறுத்திக்கொண்டிருந்த அந்தப் புரியாத பொறாமையை என்னால் இனியும் அடக்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. நான் அவனிடம் சொன்னேன்:
“என்னால் அதை உணர முடிகிறது. உன் இதயத்தில் வேறொரு பெண் இருக்கிறாள்.”
“இப்போது மொந்தையான சொற்றொடர்களில் பேசுவது யார்?”
“அது மொந்தையான சொற்றொடராக இருக்கலாம். ஆனால் அது உண்மையும்கூட.”
“எப்படிப்பட்ட உண்மை? பிரபலமான பாடல்களின் வரிகளை எழுதுபவனுடைய உண்மையா?”
“விட்டோரியோ, உன்னை எச்சரிக்கிறேன்: என் காதல் வெறுப்பாக மாறிவிடக்கூடும்.”
“நீ சொல்வது ஒரு பழைய, எல்லோரும் சொல்லக்கூடிய சாதாரணமான விஷயம்.”
“விட்டோரியோ, இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்: உன்னால் இன்னும் மனித நேயத்துடன் இருக்க முடியுமா, அல்லது உன் இதயம் உண்மையிலேயே பனிக்கட்டியாகிவிட்டதா?”
“நீ பேசுவது ஒரு படக்கதைத் தொடரைப் போல இருக்கிறது.”
“விட்டோரியோ, விளையாட்டாக எடுத்துக்கொள்ளாதே. எனக்கு இது வாழ்வா சாவா என்ற பிரச்சினை.”
“இப்போது நீ காதல் உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேசுகிறாய்.”
“விட்டோரியோ, இப்போது ஒப்புக்கொள்: உன் ஆழ்மனதில் நீ என்னை வெறுக்கிறாய்.”
“மனப்பகுப்பாய்வுக் கோட்பாட்டின் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பேச்சு.”
“விட்டோரியோ, என்னை விரக்தியின் எல்லைக்குத் தள்ளாதே.”
“இப்போது நீ நாடகத்தனமாகப் பேசுகிறாய்.”
“நான் ஏதாவது அவசரமான, விவேகமற்ற செயலைச் செய்துவிடக்கூடும்.”
“குற்றச் செய்திப் பத்திரிகைகளின் மொழி.”
அவன் என்னைப் பழிவாங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
அந்த நாளிலிருந்து, அவனிடம் நான் கொண்டிருந்த செல்வாக்கு மேலும் மேலும் குறைந்துகொண்டே போனது; அதை என்னால் மீண்டும் பெறவும் முடியவில்லை.
ஏனென்றால், சில மாதங்களாக இரக்கமே இல்லாமல், மூர்க்கத்தனமாக அவனுடைய மொழியைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொண்டிருந்த நான், திடீரென்று ஒரு விஷயத்தைக் கண்டுபிடித்தேன்: நானும் மொந்தையான சொற்றொடர்களைப் பேசக்கூடியவள்தான்.
அவனுக்கும் எனக்கும் இருந்த ஒரே வித்தியாசம் இதுதான்: அவனுடைய மொந்தையான சொற்றொடர்கள் பொதுவாழ்க்கையுடன் – அரசியல், சமூகம், பண்பாடு, வேலை ஆகியவற்றுடன் – தொடர்புடையவை. ஆனால் என்னுடையவை தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றியவை; அல்லது, அதற்கேற்ற வழக்கமான மொந்தையான சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தினால், இதய விவகாரங்களைப் பற்றியவை.
இதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. காதலைப் பற்றி எப்போது பேச நேர்ந்தாலும், மிகவும் வெறுக்கத்தக்க, முன்கூட்டியே தயாரித்து வைக்கப்பட்ட சொற்றொடர்களையெல்லாம் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, முத்துக்களைக் கோர்ப்பதுபோல் கோர்த்துப் பேசுவதோடு மட்டும் நான் நின்றுவிடவில்லை; உண்மையில் அந்தச் சொற்றொடர்களை நான் விரும்பவும் செய்தேன். அவற்றில் என்னையே நான் அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். அவற்றை உச்சரிக்கும் அந்தக் கணத்தில், அவை உண்மையான, இதயத்தைப் பிழியும் உணர்ச்சியால் நிரம்பி வழிவதாகவே எனக்குத் தோன்றியது.
ஒரு மாலை, விரக்தியின் உச்சத்தில், இந்தச் சூழ்நிலைக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன்.
விட்டோரியோ ஒரு முடிவைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது: ஒன்று நான்… அல்லது அவனுடைய மனத்தில் என்னைப் பின்னுக்குத் தள்ளிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெண்.
அவனுடைய குடியிருப்பின் ஒரு சாவி என்னிடம் இருந்தது. யாருக்கும் தெரியாமல் திருட்டுத்தனமாக உள்ளே நுழைந்து, வரவேற்பறைக்குச் சென்று உட்கார்ந்துகொண்டேன்.
மாலை நேரமாக இருந்தது, மேலும்…
நான் எந்த விளக்கையும் ஏற்றவில்லை. அவன் உள்ளே வரும்போது, அரை இருளில் நான் அசைவற்ற, மௌனமான ஒரு பேயைப் போல உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். உண்மையில், நான் அவனுக்கு முன்பு எப்படிப்பட்டவளாக இருந்தேனோ, இப்போது நான் அப்படியில்லை என்பதை அறிந்திருந்தேனோ, அந்தப் பழைய என்னுடைய பேயாகவே அவன் என்னைக் காண வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.
இந்த எண்ணம் வந்தவுடனேயே நான் திடீரென்று கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அழத் தொடங்கினேன். ஓரளவு என்மீதே ஏற்பட்ட பரிதாபத்தினால்; இன்னொரு புறம் கோபத்தினால். ஏனென்றால், மீண்டும் ஒருமுறை அந்தப் படக்கதைத் தொடரின் மொழியைத் தவிர்க்க என்னால் முடியாது என்பதை முன்கூட்டியே உணர்ந்திருந்தேன்.
பிறகு எனக்குள் நான் சொல்லிக்கொண்டேன்: காதல் வழக்கமான, பழைய வார்த்தைகளுக்குள் சிக்கிக்கொள்ள வேண்டியதாகத் தோன்றினாலும், செயல்கள் மட்டும் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் வழக்கமானவையாக இருக்க முடியாது. ஏனென்றால், செயல்கள் நேரடியாக உணர்ச்சியின் ஆழத்திலிருந்து பிறக்கின்றன.
வார்த்தைகளைப் பொறுத்தவரை, அவற்றை யார் வேண்டுமானாலும் சொல்லிவிட முடியும்; ஆனால் செயல்படுபவர்கள் சிலரே. மேலும் ஒவ்வொருவரும் தமக்கே உரிய விதத்தில் செயல்படுகிறார்கள்.
ஆனால் என்ன மாதிரியான செயல்?
கண்ணீரில் மூழ்கியபடி, இப்போது முழு இருளில், நான் இருந்த சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற ஒரே செயல் தற்கொலைதான் என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.
ஆம், உண்மையாகவே. என்னுடைய காதல், அது எவ்வளவுதான் மொந்தையான சொற்றொடர்களில் வெளிப்பட்டிருந்தாலும், உண்மையானதும் நேர்மையானதும்தான் என்பதை விட்டோரியோவுக்கும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எனக்கே நிரூபிக்க ஒரே வழி என்னைக் கொன்றுகொள்வதுதான்.
அல்லது, நான் உண்மையில் இறக்க விரும்பவில்லை; அவனை நம்பவைக்கவே விரும்பினேன் என்பதால், தற்கொலைக்கு முயற்சி செய்வதோடு என்னை நிறுத்திக்கொள்ளலாம்.
ஆனால் அந்த முயற்சியை முழு நேர்மையுடனும் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமலும் செய்ய வேண்டியிருந்தது.
வயிற்றைக் கழுவ வேண்டிய அளவுக்கான விஷமருந்தல், கால் முறிவு, நாற்பது நாட்களில் குணமடையக்கூடிய துப்பாக்கிக் காயம் – இவற்றில் ஏதாவது ஒன்று ஏற்படும் அளவுக்கு உண்மையான முயற்சியாக இருக்க வேண்டும்.
இந்தச் சாத்தியத்திற்காக நான் ஏற்கெனவே சில காலமாக என்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன்.
என் கைப்பையில் ஒரு கைத்துப்பாக்கியும், தூக்க மருந்துகளைக் கொண்ட ஒரு சிறிய குப்பியும் இருந்தன.
இன்னும் இருளிலேயே உட்கார்ந்திருந்த நான், முதலில் அந்தச் சிறிய, கனமான கைத்துப்பாக்கியை எடுத்தேன். அதன் குழாயை என் விலா எலும்புகளுக்கு, இதயத்திற்குக் கீழே, குறிவைத்தேன்.
உடனே என் கற்பனைக் கண்முன் ஒரு காட்சி தோன்றியது: நான் முதுகில் படுத்துக்கிடக்கிறேன்; என் ரவிக்கை முழுவதும் இரத்தக் கறைகளால் நனைந்திருக்கிறது; கைத்துப்பாக்கி இன்னும் என் கையிலேயே இருக்கிறது.
ஆனால் இதில் சில பிரச்சினைகள் இருந்தன. முதலாவதாக, விட்டோரியோ வழக்கம்போலத் தாமதமாக வீட்டுக்கு வந்தால், அதிக அளவு இரத்தம் வெளியேறி நான் இறந்துவிடும் அபாயம் இருந்தது.
இரண்டாவதாக, யார்…
முதலாவதாக, அந்த இடத்தில் என் உடைமையில் ஏதேனும் முக்கியமான உடல் உறுப்பு இருந்துவிடாதென்பதற்கு யார் உத்தரவாதம் அளிப்பது? இருளில் தடவித் தேடிக்கொண்டே, என் கைப்பையில் இருந்த தூக்க மருந்துக் குப்பியை எடுத்தேன். பிறகு, தடுமாறித் தடவியபடி, சிறிய மேசையின் மீதிருந்த தண்ணீர்க் குவளையிலிருந்து ஒரு கண்ணாடிக் கோப்பையில் தண்ணீர் ஊற்றி, மருந்துக் குப்பியின் மூடியைத் திறந்தேன்.
ஆனால் அந்தக் கணத்தில், எவ்வளவு மருந்து உயிரைப் பறிக்கும் அளவுக்கு ஆபத்தானது, எவ்வளவு மருந்து வெறுமனே “மந்தநிலையை” ஏற்படுத்தக்கூடியது என்பது பற்றி எனக்கு எந்த அறிவும் இல்லை என்பதைத் திடீரென்று உணர்ந்தேன்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், அந்த மருந்துக் குப்பியும் கைத்துப்பாக்கியைப் பின்தொடர்ந்து என் கைப்பையின் அடிக்குச் சென்றது.
அந்தச் சமயத்தில், நுழைவறையிலிருந்து கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது.
கைத்துப்பாக்கியின் குழாயை எங்கே குறிவைப்பது என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்த நான், அதை மீண்டும் கைப்பையில் வைத்தேன்.
விட்டோரியோ – அவன்தான் – நுழைவறையிலிருந்து தோன்றினான். சிறிது வெளிச்சம் என் மீது விழுந்தது. அவன் என்னைப் பார்த்து ஆச்சரியத்துடன் குரல் எழுப்பினான்:
“நீதானா! ஆனால் இங்கே இருட்டில் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?”
ஒரு பேய்க்குப் பொருத்தமான கல்லறைக் குரலில் நான் பதிலளித்தேன்:
“விட்டோரியோ, இப்படியே தொடர்ந்து வாழ முடியாது.”
“மொந்தையான சொற்றொடர்.”
“விட்டோரியோ, என் வாழ்க்கை வாழ்வதற்குத் தகுதியற்றதாகிவிட்டது.”
“பழைய பல்லவி.”
“விட்டோரியோ, விடைபெறுகிறேன். என் இரத்தம் உன் தலையில் சுமையாக இருக்கும்.”
நான் எழுந்து நேராகக் குளியலறைக்குச் சென்றேன். கதவைத் தாழிட்டுவிட்டு விளக்கைப் போட்டேன்.
ஜன்னல் அகலமாகத் திறந்திருந்தது. நாங்கள் இரண்டாவது மாடியில் இருந்தோம். நான் கீழே குதிக்கப் போகிறேன். எனக்குத் தெரியும்: கால்களை முதலில் வைத்துக் குதித்தால், கீழே இருந்த பூந்தொட்டியின் மீது விழுவேன்; அதிகபட்சம் ஒரு கால் முறியும்.
பள்ளியில் நான் கோலூன்றித் தாண்டும் போட்டியில் சாம்பியனாக இருந்திருக்கிறேன். எனவே இத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரியும்.
என் முகத்தில் அடித்துச் சிதறிய கண்ணீர்ப் புயலுக்கிடையில், ஜன்னலுக்குச் சென்று, தரையிலிருந்து அதன் உயரத்தைக் கணக்கிடுவதற்காக வெளியே சாய்ந்தேன்.
அப்போது, நான் கீழே குதிக்கப் போகும் அந்தக் கணத்தில், பளிங்கு ஜன்னல் திட்டில், புகைப்படங்களின் மூலம் கதைகள் சொல்லப்படும் பத்திரிகைகளில் ஒன்றைக் கண்டேன்.
அதை விட்டோரியோவின் பணிப்பெண் அங்கே விட்டுச் சென்றிருக்க வேண்டும். அவள்…
அத்தகைய பத்திரிகைகளுக்கு விட்டோரியோவுக்கு மிகுந்த, சொல்லப்போனால் அவற்றுக்கு அடிமையாகிவிடும் அளவுக்குப் பேரார்வம் இருப்பதாக அவனே ஒருமுறை என்னிடம் ஒப்புக்கொண்டிருந்தான்; ஆனால் அந்த ஆர்வத்தை அவன் மிகவும் இரகசியமாகவும் வெட்கத்துடனும் வைத்திருந்தான்.
அந்தப் பத்திரிகையின் அட்டையில் ஒரு புகைப்படம் இருந்தது: கதாநாயகி – மிகவும் நேர்த்தியாக அலங்கரிக்கப்பட்ட தலைமுடியுடன் கூடிய அழகான, கருமை நிறப் பெண் – ஒரு ஜன்னல் திட்டின் மீது நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளுடைய வாயிலிருந்து ஒரு பேச்சுக் குமிழி வெளிவந்திருந்தது; அதில்:
“விடைபெறுகிறேன். எப்போதாவது என்னை நினைத்துக்கொள்.”
என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு திறந்த கதவு இருந்தது. அந்தக் கதவின் வழியாக ஒரு இளைஞனின் அச்சமடைந்த முகம் தெரிந்தது. அவனுடைய பேச்சுக் குமிழியில்:
“கில்டா, கடவுள் பெயரால் கேட்கிறேன், நீ என்ன செய்கிறாய்? உனக்குப் பைத்தியமா?”
என்று இருந்தது.
ஒரு கணம் கடந்தது. ஆனால் அது, மனிதன் தனது முழு வாழ்க்கையையும் ஒரே பார்வையில் பின்னோக்கிப் பார்த்துவிட முடியும் என்று சொல்லப்படும் அந்த வகையான கணங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.
பிறகு நான் ஜன்னலிலிருந்து கீழே இறங்கினேன். விட்டோரியோ கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருக்கும்படி விட்டுவிட்டு, கண்ணாடியின் அருகே சென்று அதில் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டேன்.
அப்படியானால், என்று நான் நினைத்தேன், மிகவும் ஆழமாக உணரப்பட்டதும், மிகவும் நேர்மையானதுமான ஒரு செயலும் இறுதியில் ஒரு கேலிக்கூத்தாகத்தான் ஆகிவிடுகிறதா? அப்படியானால், சாவதற்கான மிகவும் உண்மையான விருப்பத்திற்குக்கூட உண்மைத்தன்மை இல்லையா?
சில விநாடிகள் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தேன். பின்னர் கதவைத் திறந்தேன். உணர்ச்சிப் பெருக்கில் இருந்த விட்டோரியோ, கிட்டத்தட்ட என் மீது விழுந்துவிட்டான்.
நான் அவனிடம் சொன்னேன்:
“விளையாட்டு முடிந்துவிட்டது.”
“என்ன விளையாட்டு?”
“மொந்தையான சொற்றொடர்களின் விளையாட்டு. இனிமேல், நாம் எப்படிப் பேச விரும்புகிறோமோ அப்படியே பேசுவோம். அதேபோல், எப்படிச் செயல்பட விரும்புகிறோமோ அப்படியே செயல்படுவோம்.”
அவன் ஆச்சரியத்துடன் என்னைப் பார்த்தான்.
அவனைக் கட்டித்தழுவியபடி நான் தொடர்ந்தேன்:
“நாம் இருவரும் ஏழைப் பாவங்கள். மலிவான படப் பத்திரிகைகள், படக்கதைகள், தொலைக்காட்சி, திரைப்படங்கள், தரமற்ற நாவல்கள் ஆகியவற்றுக்கு மத்தியில் வளர்ந்தவர்கள். இதை நாம் முழுமையாகவும் ஒருமுறையாகவும் ஒப்புக்கொள்வோம். உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வோம்; அதைப் பற்றி இனிமேல் கவலைப்படுவதை விட்டுவிடுவோம்.”