அன்டன் செகாவ் — மூன்று வருடங்கள்

ரோஸ் புரோகோஃபியேவா மொழிபெயர்ப்பு

V

மாஸ்கோவில் இருந்த லாப்தெவ் குடும்பத்தினர், மொத்தமாகத் துணி அலங்காரப் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தனர். பின்னல் நாடாக்கள், துணி நாடாக்கள், அலங்கார விளிம்புகள், குரோஷே பருத்தி நூல், பொத்தான்கள் போன்ற பொருட்களையும், அவற்றைப் போன்ற பிற பொருட்களையும் அவர்கள் மொத்த விற்பனை செய்து வந்தனர்.

அவர்களின் ஆண்டு விற்பனை இரண்டு மில்லியன் ரூபிள்களாக இருந்தது; ஆனால் நிகர லாபம் எவ்வளவு என்பது அந்த வயதானவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தெரியாது. அவருடைய மகன்களும் விற்பனையாளர்களும் அது சுமார் மூன்று லட்சம் ரூபிள்கள் என்று கணித்தனர். அந்த வயதானவர் “பணத்தைத் தாராளமாக வாரி இறைப்பதை” நிறுத்தியிருந்தால், அதாவது, இவ்வளவு தாராளமாகக் கடன் கொடுக்காமல் இருந்திருந்தால், லாபம் இன்னும் ஒரு லட்சம் ரூபிள் அதிகமாக இருந்திருக்கும் என்றும் அவர்கள் கூறினர். கடந்த பத்து ஆண்டுகளில், வசூலிக்க முடியாத நிலைக்குச் சென்ற கடன் பாக்கிகள் ஏறக்குறைய ஒரு மில்லியன் ரூபிள் மதிப்புக்குச் சேர்ந்திருந்தன. ஒவ்வொரு முறையும் இந்த விஷயம் பேசப்படும்போது, மூத்த எழுத்தர் ஒரு குறும்பான கண் சிமிட்டலுடன், புதிர்போல் இப்படிக் கூறுவார்:

“இந்த நூற்றாண்டின் உளவியல் விளைவுகள்.”

முக்கியமான வியாபாரம் நகரின் வணிக வளாகத்தில் இருந்த, “கிடங்கு” என்று அழைக்கப்பட்ட இடத்தில்தான் நடைபெற்றது. சாக்குப்பைகளின் நாற்றம் வீசியும், குதிரைகளின் குளம்பொலிகள் எதிரொலித்தும் கொண்டிருந்த இருண்ட முற்றத்தின் வழியாக அங்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது. வெளியில் அதிகம் கவனிக்கப்படாத, இரும்பு ஆணிகள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு கதவு, அந்த முற்றத்திலிருந்து ஓர் அறைக்குள் சென்றது. அந்த அறையில் குறுகலான, கம்பிகள் பொருத்தப்பட்ட ஒரு ஜன்னலும், ஈரக்கறைகள் படிந்த சுவர்களும் இருந்தன; சுவர்களில் கரிக்கட்டியால் கிறுக்கப்பட்டிருந்தன. இடதுபுறத்தில் இன்னொரு அறை இருந்தது—அலுவலகம். அது சற்றுப் பெரியதாகவும் சுத்தமாகவும் இருந்தது. அதில் இரும்பு அடுப்பும் இரண்டு மேசைகளும் இருந்தன; ஆனால் அதிலும் அதே சிறைச்சாலை போன்ற ஜன்னல்தான் இருந்தது.

அங்கிருந்து ஒரு குறுகலான கல் படிக்கட்டு மேல்தளத்திற்குச் சென்றது; அங்குதான் வியாபாரத்தின் முக்கியப் பகுதி அமைந்திருந்தது. இந்த அறை மிகவும் பெரியதாக இருந்தது. ஆனால் எங்கும் நிலவிய இருள், தாழ்ந்த கூரை, பெட்டிகளும் பொதிகளும் குவிந்து கிடந்த நிலை, அங்குமிங்கும் அவசரமாகச் சென்று கொண்டிருந்த மனிதர்கள் ஆகியவை காரணமாக, கீழ்த்தளத்தில் இருந்த அந்த இரண்டு அறைகளைப் போலவே இதுவும் கவர்ச்சியற்றதாகத் தோன்றியது. பொருட்கள் அலமாரிகளில் கட்டுகளாகவும், பொதிகளாகவும், அட்டைப் பெட்டிகளாகவும் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன; அது இல்லாமல்…

காகிதப் பொதிகளின் துளைகளிலிருந்து வெளியே தெரிந்த கருஞ்சிவப்பு நிறப் பருத்தித் துண்டுகளோ, ஒரு குஞ்சமோ, அல்லது பின்னல் நாடாவின் ஒரு துண்டோ இல்லையென்றால், இங்கே எத்தகைய பொருட்கள் விற்கப்படுகின்றன என்பதை யாராலும் ஊகித்திருக்க முடியாது. சுருங்கி நசுங்கியிருந்த இந்தப் பொதிகளிலிருந்தும், ஒழுங்கில்லாமல் கிடந்த பெட்டிகளிலிருந்தும் பெரும் செல்வங்கள் ஈட்டப்படுகின்றன என்பதையும், வாடிக்கையாளர்களைத் தவிர சுமார் ஐம்பது பேர் ஒவ்வொரு நாளும் இவற்றைக் கையாள்வதில் மும்முரமாக இருக்கிறார்கள் என்பதையும் நம்புவது கடினமாக இருந்தது.

மாஸ்கோவுக்குத் திரும்பிய மறுநாள் மதியம் லாப்தெவ் அங்கு வந்தபோது, பொருட்களைப் பெட்டிகளில் அடைத்துக் கொண்டிருந்த தொழிலாளர்கள் சுத்தியல்களால் அவ்வளவு சத்தமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; அதனால் கீழ்த்தள அறையிலோ அலுவலகத்திலோ இருந்த யாருமே அவர் உள்ளே வந்ததைக் கவனிக்கவில்லை. கடிதங்களின் ஒரு கட்டை எடுத்துக்கொண்டு படிக்கட்டில் கீழே இறங்கி வந்த தபால்காரர்கூட அந்தச் சத்தத்தைக் கண்டு முகம் சுளித்தபடியே இருந்தார்; அவரும் லாப்தெவ் வந்ததை கவனிக்கவில்லை.

மேல்தளத்தில் முதலில் அவரைச் சந்தித்தவர் அவரது சகோதரர் ஃபியோதர். இருவரும் ஒருவரைப் போலவே ஒருவர் மிகவும் ஒத்திருந்ததால், பல சமயங்களில் அவர்களை இரட்டையர்கள் என்றே நினைத்துவிடுவார்கள். இந்த ஒற்றுமை லாப்தெவுக்கு தன்னுடைய தோற்றத்தைப் பற்றியே அடிக்கடி நினைவூட்டியது. இப்போது, குட்டையான உருவம், இளஞ்சிவப்பு கன்னங்கள், மெல்லிய தலைமுடி, குறுகியதும் ஒல்லியுமான இடுப்பு ஆகியவற்றுடன், சாதாரணமாகவும் கவர்ச்சியற்றதாகவும் தோன்றிய அந்த மனிதனைப் பார்த்தபோது, அவர் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டார்:

“நானும் உண்மையிலேயே இப்படித்தான் தோன்றுகிறேனா?”

“உன்னைப் பார்க்கிறதில் எனக்கு எவ்வளவு மகிழ்ச்சி!” என்று கூறிய ஃபியோதர், தன் சகோதரனை முத்தமிட்டு அவனுடைய கையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டார். “நீ வருவாய் என்று ஒவ்வொரு நாளும் காத்துக்கொண்டிருந்தேன், என் அன்புச் சகோதரா. நீ திருமணம் செய்துகொள்ளப் போகிறாய் என்று எழுதியதிலிருந்து, ஆர்வத்தால் நான் தவித்துக்கொண்டிருந்தேன். உன்னையும் நான் மிகவும் தவறவிட்டேன்—நாம் கடைசியாகச் சந்தித்து அரையாண்டு காலமாகிவிட்டது. சரி, என்ன செய்தி? நினா எப்படி இருக்கிறாள்? மோசமா? மிகவும் மோசமா?”

“ஆம், மிகவும் மோசமாக இருக்கிறாள்.”

“எல்லாம் கடவுளின் விருப்பம்,” என்று பெருமூச்சுடன் ஃபியோதர் கூறினார். “இப்போது உன் மனைவியைப் பற்றி சொல். அவள் அழகாக இருக்கிறாள் என்று நினைக்கிறேன். ஏற்கெனவே எனக்கு அவளை மிகவும் பிடித்துவிட்டது; இப்போது அவள் என் தங்கையைப் போன்றவள். அவளைச் செல்லமாக வளர்க்க உனக்கு நான் உதவுவேன்.”

லாப்தெவின் பார்வையில், அவரது தந்தையான ஃபியோதர் ஸ்டெபானிச்சின் அகலமான, வளைந்த முதுகு பட்டது. வயதானவர் ஒரு வாடிக்கையாளருடன் பேசிக்கொண்டபடி, விற்பனை மேசைக்கு அருகில் ஒரு சிறிய நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தார்.

“அப்பா, நல்ல கடவுள் நமக்கு என்ன அனுப்பியிருக்கிறார் பாருங்கள்!” என்று ஃபியோதர் உரக்கக் கூவினார். “அலெக்செய் வந்துவிட்டான்!”

ஃபியோதர் ஸ்டெபானிச் உயரமானவராகவும், வலிமையான உடற்கட்டுடனும் இருந்தார். எண்பது வயதும் முகத்தில் சுருக்கங்களும் இருந்தபோதிலும், அவர் ஆரோக்கியமாகவும் திடகாத்திரமாகவும் தோன்றினார். அவர் பேசும்போது, ஒரு பீப்பாயிலிருந்து எழுவதுபோல், அகன்ற மார்பிலிருந்து கனமான, முழங்கும் ஆழ்ந்த குரல் வெளிப்பட்டது. சுருக்கமான இராணுவ பாணியிலான மீசையைத் தவிர, அவர் முகத்தைச் சவரம் செய்திருந்தார்; சுருட்டுகளையும் புகைத்தார். அவருக்கு எப்போதும் உடல் சூடாக இருப்பதுபோல் உணர்ந்ததால், ஆண்டு முழுவதும் தளர்வான கைத்தறி மேலங்கியையே அணிந்திருந்தார்.

சமீபத்தில் அவரது கண்ணில் இருந்த கண்புரையை அறுவைச் சிகிச்சை மூலம் அகற்றியிருந்தனர். பார்வை மோசமாகிவிட்டதால், அவர் இனிமேல் வியாபாரத்தை நேரடியாக நடத்தவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, வாடிக்கையாளர்களுடன் பேசிக்கொண்டும், ஜாம் சேர்த்த தேநீர் குடித்துக்கொண்டும் தனது நேரத்தைக் கழித்தார்.

லாப்தெவ் குனிந்து தந்தையின் கையை முத்தமிட்டார்; பின்னர் அவரது உதடுகளிலும் முத்தமிட்டார்.

“நாம் சந்தித்து நீண்ட காலமாகிவிட்டது, என் மகனே,” என்றார் வயதானவர். “உண்மையிலேயே நீண்ட காலம் ஆகிவிட்டது. உன் திருமணத்திற்காக நான் உன்னை வாழ்த்த வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாய் என்று நினைக்கிறேன். சரி, உன்னை வாழ்த்துகிறேன்.”

அவர் முகத்தை உயர்த்தினார்; லாப்தெவ் மீண்டும் குனிந்து அவரை முத்தமிட்டார்.

“உன் இளம் மனைவியை உன்னுடன் அழைத்து வந்திருக்கிறாயா?” என்று வயதானவர் கேட்டார். பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமலேயே, வாடிக்கையாளரை நோக்கித் திரும்பி அவர் தொடர்ந்தார்: “அன்புள்ள தந்தையே, நான் இன்னாரைத் திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். ஆம். அன்புத் தந்தையின் அறிவுரையும் ஆசீர்வாதமும் இப்போது தேவையில்லை. இப்போதைய இளைஞர்கள் தங்களைப் பற்றி மிகவும் புத்திசாலிகள் என்று நினைத்துக்கொள்கிறார்கள். நான் திருமணம் செய்துகொண்டபோது நாற்பது வயதைக் கடந்திருந்தேன்; ஆனாலும் என் தந்தையின் முன் முழங்காலிட்டு, அவருடைய அறிவுரையைக் கேட்டேன். இப்போது அதெல்லாம் கிடையாது.”

வயதானவருக்கு தன் மகனைப் பார்த்ததில் மகிழ்ச்சிதான். ஆனால், அவனைப் பற்றி அதிகமாகப் பெருமைப்படுவதோ, தன் மகிழ்ச்சியை எந்த விதத்திலும் வெளிப்படுத்துவதோ முறையல்ல என்று அவர் நினைத்தார். அவரது குரலும், பேசும் விதமும், அவர் பயன்படுத்திய “இளம் மனைவி” என்ற சொல்லும், லாப்தெவுக்கு ஒவ்வொரு முறையும் கிடங்கிற்கு வரும்போது ஏற்படும் அதே மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தின.

இங்குள்ள ஒவ்வொரு விஷயமும், தான் சிறுவனாக இருந்தபோது சவுக்கால் அடிக்கப்பட்டு, ரொட்டியும் தண்ணீரும் மட்டுமே கொடுத்து தண்டிக்கப்பட்ட நாட்களை அவருக்கு நினைவூட்டியது. இங்கும் சிறுவர்கள் இன்னும் சவுக்கால் அடிக்கப்படுவதையும், முரட்டுத்தனமாக நடத்தப்படுவதையும் அவர் அறிந்திருந்தார்; மேலும், அந்தச் சிறுவர்கள் வளர்ந்தபின் அவர்களும் பிறரை அதேபோல் கொடுமையாக நடத்துவார்கள் என்பதையும் அவர் அறிந்திருந்தார். கிடங்கில் ஐந்து நிமிடங்கள் இருந்தாலே போதும்—எந்த நேரத்திலும் யாராவது தன்னைக் கடிந்துகொள்ளலாம் அல்லது காதில் அறையலாம் என்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டுவிடும்.

“இங்கே வா, அல்யோஷா,” என்று ஃபியோதர், வாடிக்கையாளரின் முதுகில் தட்டியபடி கூறினார். “நம்முடைய தாம்போவ் ஒப்பந்தக்காரரான கிரிகோரி திமோஃபேயிச்சை உனக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன். இவர் இன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு: ஐம்பது வயதைக் கடந்தவர்; ஆனால் இன்னும் கைக்குழந்தைகளுக்குத் தந்தையாக இருக்கிறார்.”

விற்பனை எழுத்தர்கள் சிரித்தனர்; வெளிறிய முகத்துடன் ஒல்லியாக இருந்த வயதான வாடிக்கையாளரும் சிரித்தார்.

“இயற்கையின் அசாதாரணமான செயல்பாடு,” என்று விற்பனை மேசையிலிருந்த மூத்த எழுத்தர் குறிப்பிட்டார். “உள்ளே போவது எதுவாக இருந்தாலும், அது வெளியே வந்துதான் தீரும்.”

சுமார் ஐம்பது வயதான அந்த மூத்த எழுத்தர் உயரமானவர்; கருமையான தாடியும், மூக்குக் கண்ணாடியும் அணிந்திருந்தார்; காதுக்குப் பின்னால் ஒரு பென்சிலைச் செருகி வைத்திருப்பார். மிகவும் தெளிவற்ற சொற்களிலும், வெகுதூரம் சுற்றிச் செல்லும் குறிப்புகளிலும் பேசுவது அவரது வழக்கம். தன் பேச்சின் நுட்பத்தை வலியுறுத்துவதற்காகக் குறும்புத்தனமாகப் புன்னகைப்பார். புத்தகங்களில் காணப்படும் சொற்றொடர்களைத் தமக்கே உரிய விதத்தில் பொருள் கொண்டு, அவற்றின் உண்மையான அர்த்தத்தை மறைத்துப் பேசுவதில் அவருக்கு விருப்பம் இருந்தது. சாதாரணச் சொற்களைக்கூட வழக்கத்திற்கு மாறான பொருளில் பயன்படுத்துவார். உதாரணமாக, “தவிர” என்ற சொல்லை அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட விதத்தில் பயன்படுத்துவார்.

ஒரு விஷயத்தைத் திட்டவட்டமாகக் கூறும்போதெல்லாம், வலது கையை நீட்டியபடி,

“தவிர!” என்று சொல்வார்.

ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், மற்ற விற்பனை எழுத்தர்களும், வாடிக்கையாளர்களும்கூட அவர் சொல்வதைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டனர். அவர் பெயர் போச்சாட்கின்; கஷிரா நகரைச் சேர்ந்தவர்.

“நீங்கள் பாராட்டத்தக்க துணிச்சலான செயலைச் செய்திருக்கிறீர்கள்,” என்று லாப்தெவின் திருமணத்தை வாழ்த்தும் விதமாக அவர் கூறினார். “ஏனென்றால், பெண்ணின் இதயம் ஷமில் போன்றது.”

கிடங்கில் இருந்த மற்றொரு முக்கியமான நபர் மைக்கேச்செவ். வழுக்கைத் தலையைச் சுற்றி வெளிர்நிறத் தலைமுடி வளையம்போல் இருந்தது; பக்கவாட்டில் அடர்ந்த மீசைத் தாடியும் கொண்ட, குண்டாகவும் பருத்த உடலுடனும் இருந்தவர். அவர் லாப்தெவிடம் சென்று, மரியாதையுடன் மெல்லிய குரலில் கூறினார்:

“உங்களைச் சந்திப்பது எனக்குப் பெருமையாக இருக்கிறது, ஐயா… கடவுள் உங்கள் மதிப்பிற்குரிய தந்தையின் பிரார்த்தனைகளைக் கேட்டிருக்கிறார். கடவுளுக்கு மகிமை உண்டாகட்டும், ஐயா.”

இதற்குப் பிறகு, மற்ற எழுத்தர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து இளம் முதலாளியை வாழ்த்தினர். அவர்கள் அனைவரும் நாகரிகமாக உடை அணிந்திருந்ததுடன், மிகவும் கண்ணியமானவர்களாகவும் நல்ல குடும்பப் பின்னணி கொண்டவர்களாகவும் தோன்றினர். அவர்கள் தங்கள் பேச்சில் “o” ஒலிகளை அழுத்தமாக உச்சரித்தனர்; “g” ஒலியையும் கடினமாக உச்சரித்தனர். மேலும், அவர்கள் கூறிய சிறிய வாழ்த்துரைகளில் மரியாதை கலந்த “ஸ்” போன்ற ஒலிகள் ஏராளமாக இடம்பெற்றதால், அவர்களுடைய வாழ்த்துகள் காற்றில் சாட்டை சுழற்றும் சத்தத்தைப் போல ஒலித்தன.

லாப்தெவுக்கு விரைவிலேயே சலிப்பாகிவிட்டது; வீட்டுக்குப் போக வேண்டும் என்று விரும்பினார். ஆனால், வெளிப்பார்வைக்காகவாவது குறைந்தது இரண்டு மணி நேரம் அங்கே தங்க வேண்டியிருந்தது. அவர் விற்பனை மேசையிலிருந்து விலகி, மைக்கேச்செவிடம் பேசச் சென்றார். அந்தக் கோடைக்காலத்தில் வியாபாரம் எப்படி இருந்தது என்றும், ஏதேனும் புதிய செய்தி உண்டா என்றும் கேட்டார். அதற்கு மைக்கேச்செவ் மரியாதையுடன் பதிலளித்தார்; ஆனால், லாப்தெவின் கண்களை நேராகப் பார்க்காமல் பேசினார்.

சாம்பல் நிற மேலங்கி அணிந்திருந்த, தலைமுடி மிகக் குறுகியதாக வெட்டப்பட்ட ஒரு சிறுவன், தட்டில்லாமல் ஒரு குவளை தேநீரை லாப்தெவிடம் கொடுத்தான். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, இன்னொரு சிறுவன் நடந்து செல்லும்போது ஒரு பெட்டியில் இடித்துக்கொண்டு கிட்டத்தட்ட கீழே விழுந்தான். அதைப் பார்த்த, எப்போதும் அமைதியாகவும் கண்ணியமாகவும் தோன்றிய மைக்கேச்செவ், பயங்கரமான முகத்துடன் அவன் மீது சீறி விழுந்து உரக்கக் கத்தினார்:

“எங்கே போகிறாய் என்று பார்த்துக்கொண்டு போ!”

இளம் முதலாளி திருமணம் செய்துகொண்டு வீட்டிற்குத் திரும்பியதில் விற்பனை எழுத்தர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அவர்கள் அன்பும் அக்கறையும் கலந்த பார்வையுடன் அவரைப் பார்த்தனர். அவரைக் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொருவரும், மரியாதையும் இனிமையும் கலந்த ஏதாவது ஒரு வார்த்தையைச் சொல்ல முயன்றனர்.

ஆனால், இவை அனைத்தும் உண்மையானவை அல்ல என்றும், தன்னைக் கண்டு அவர்கள் பயப்படுவதால்தான் தன்னைப் புகழ்ந்து பேசுகிறார்கள் என்றும் லாப்தெவ் உறுதியாக நம்பினார். பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அந்த எழுத்தர்களில் ஒருவன்…

..தன் புத்தியை இழந்துவிட்டு, உள்ளாடை மட்டுமே அணிந்தபடி தெருவுக்குள் ஓடிச் சென்று, தன் முதலாளிகளின் ஜன்னல்களை நோக்கி கையை ஆட்டிக்கொண்டும் அவர்களைச் சபித்துக்கொண்டும் இருந்தான். அந்த ஏழை மனிதன் குணமடைந்தபோது, அவன் தன் முதலாளிகளைப் பார்த்துக் கத்தி, அவர்களை “சுரண்டுபவர்கள்” (exploiters) என்பதற்குப் பதிலாக “விளக்குபவர்கள்” (explanters) என்று அழைத்ததை நினைவூட்டுவதில் எல்லோருக்கும் ஒரு தனி மகிழ்ச்சி இருந்தது.

லாப்தெவ் குடும்பத்தினர் தங்கள் ஊழியர்களை நடத்தும் விதம் அந்த வணிக வளாகம் முழுவதும் நீண்டகாலமாகப் பேசப்பட்டு வந்த விஷயமாக இருந்தது. அதிலும் மோசமானது என்னவென்றால், வயதான ஃபியோதர் ஸ்டெபானிச்சின் ஊழியர்களை நடத்தும் கொள்கையில் ஒருவித ஆசியப் பாணியிலான எதேச்சதிகாரத் தன்மை இருந்தது.

முதலில், அவர் தமக்கு மிகவும் பிடித்தவர்களான போச்சாட்கினுக்கும் மைக்கேச்செவுக்கும் எவ்வளவு சம்பளம் கொடுத்தார் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஊக்கத்தொகைகள் உட்பட அவர்கள் ஆண்டுக்கு மூவாயிரம் ரூபிள்களுக்கு மேல் பெறவில்லை; ஆனால், அவர்களுக்கு ஏழாயிரம் ரூபிள்கள் கொடுப்பதாக எல்லோரும் நினைக்கும்படி அவர் விட்டுவைத்திருந்தார்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் அனைத்து எழுத்தர்களுக்கும் ஊக்கத்தொகைகள் வழங்கப்பட்டன; ஆனால் அவை ரகசியமாக வழங்கப்பட்டன—இதனால் ஒவ்வொரு எழுத்தரும், உண்மையில் பெற்றதைவிட அதிகமாகத் தான் பெற்றதாகப் பெருமையுடன் கூறிக்கொள்ள முடிந்தது.

ஒரு பயிற்சியாளருக்கு எப்போது பதவி உயர்வு கிடைக்கும் என்பது தெரியாது; ஒரு எழுத்தருக்கு தன்னுடைய வேலை குறித்து முதலாளி திருப்தியாக இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதும் தெரியாது. எதுவும் வெளிப்படையாகத் தடைசெய்யப்படவில்லை; அதன் விளைவாக, உண்மையில் எது அனுமதிக்கப்பட்டது என்பதையும் யாராலும் உறுதியாகத் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்வதற்குத் தடை இல்லை. ஆனால், முதலாளிக்குப் பிடிக்காமல் போய்விடுமோ, அதன் காரணமாகத் தங்கள் வேலையை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை.

நண்பர்களை வைத்துக்கொள்ளவும், அவர்களுடைய வீடுகளுக்குச் சென்று வரவும் அவர்களுக்கு அனுமதி இருந்தது. ஆனால் இரவு ஒன்பது மணிக்கு வாசல்கள் பூட்டப்பட்டுவிடும். மேலும், அவர்கள் யாரும் மது அருந்தியிருக்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்துவதற்காக, ஒவ்வொரு காலையிலும் முதலாளி அவர்களை ஒவ்வொருவராக அழைத்து, தன் முகத்திற்கு நேராக மூச்சை ஊதுமாறு கட்டளையிடுவார்.

ஒவ்வொரு தேவாலயத் திருவிழா நாளிலும் அவர்கள் செல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது…

ஒவ்வொரு தேவாலயத் திருவிழா நாளிலும், அதிகாலையிலேயே நடைபெறும் திருப்பலிக்குச் சென்று, தங்கள் முதலாளி தங்களை எல்லோரையும் பார்க்கும்படி தேவாலயத்தில் நின்றுகொண்டிருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. நோன்புகளும் கண்டிப்பாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டன. முதலாளியின் பிறந்தநாளிலோ, அவரது குடும்பத்தைச் சேர்ந்த யாருடைய பிறந்தநாளிலோ, அல்லது வேறு பண்டிகைச் சந்தர்ப்பங்களிலோ, எழுத்தர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து பணம் திரட்டி ஒரு கேக்கையோ அல்லது புகைப்பட ஆல்பத்தையோ பரிசாக அளிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.

அவர்கள் பியாட்னிட்ஸ்காயா தெருவில் இருந்த வீட்டின் தரைத்தளத்திலும், அதன் பக்கக் கட்டிடத்திலும் வசித்து வந்தனர். ஒரு அறைக்கு மூன்று அல்லது நான்கு பேர் என்ற முறையில் தங்கியிருந்தனர்; ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி தட்டுகள் இருந்தபோதிலும், அனைவரும் பொதுவான ஒரு கிண்ணத்திலிருந்தே உணவு உண்டனர். அவர்கள் உணவருந்திக்கொண்டிருக்கும்போது அவர்களுடைய முதலாளிகளில் யாராவது உள்ளே வந்துவிட்டால், அவர்கள் அனைவரும் உடனடியாக எழுந்து நிற்க வேண்டும்.

வயதானவரின் பயிற்சியால் மனம் கோணலாகிப் போனவர்களால் மட்டுமே அவரைத் தங்களுடைய நன்மை செய்தவராகக் கருத முடியும் என்பதை லாப்தெவ் வெகுகாலத்துக்கு முன்பே உணர்ந்திருந்தார்; மற்றவர்கள் நிச்சயமாக அவரைத் தங்களுடைய எதிரியாகத்தான் கருதியிருக்க வேண்டும். ஆறு மாதங்கள் வெளியூரில் இருந்துவிட்டு இப்போது திரும்பியபோது, நிலைமையில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை என்பதை அவர் கண்டார்; உண்மையில், நல்லதைக் குறிக்காத ஏதோ ஒரு புதிய அம்சமும் அதில் சேர்ந்திருந்தது.

ஒருகாலத்தில் அமைதியானவராகவும், சிந்தனை மிக்கவராகவும், மிகவும் நாசூக்கானவராகவும் இருந்த அவரது சகோதரர் ஃபியோதர், இப்போது காதுக்குப் பின்னால் பென்சிலைச் செருகிக்கொண்டு, மிகுந்த பரபரப்புடனும் கவலையுடனும் அந்த இடம் முழுவதும் அலைந்துகொண்டிருந்தார். வாடிக்கையாளர்களின் முதுகில் தட்டிக்கொடுத்தபடி, எழுத்தர்களை “நண்பர்களே” என்று அழைத்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் ஏதோ ஒரு வேடத்தை ஏற்று நடிப்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது; அலெக்சியால் அவரை முன்பிருந்த அதே ஃபியோதராகவே அடையாளம் காண முடியவில்லை.

வயதானவரின் குரல் இடைவிடாமல் முழங்கிக்கொண்டே இருந்தது. செய்வதற்கு வேறு நல்ல வேலை எதுவும் இல்லாததால், வாடிக்கையாளர்களுக்கு எப்படி வாழ வேண்டும், தங்கள் காரியங்களை எப்படிக் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அறிவுரை வழங்குவதில் அவர் தன்னை மகிழ்வித்துக்கொண்டார்; அதற்குத் தானே ஒரு முன்மாதிரி என்பதுபோலவும் காட்டிக்கொண்டார். அந்த கனமான குரலில் வெளிப்பட்ட தற்பெருமை கலந்த அந்தத் தொனியை லாப்தெவ் முன்பே கேட்டிருந்தார்…

பத்து, பதினைந்து, இருபது ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து தன் அதிகாரத்தைப் பற்றி அவர் பெருமிதம் கொண்டிருந்தார். வயதானவர் தன்னையே மிகவும் நேசித்தார். அவருடைய பேச்சைக் கேட்டால், மறைந்துபோன தன் மனைவியையும் அவளுடைய உறவினர்களையும் அளவில்லாத மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தியிருப்பதாகவும், தன் பிள்ளைகளின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றியிருப்பதாகவும், தன் ஊழியர்களுக்குப் பேருதவி செய்திருப்பதாகவும், உண்மையில் அந்தத் தெருவில் இருந்த அனைவருக்கும், தன் அறிமுகமானவர்கள் அனைவருக்கும் என்றென்றும் நன்றியுடன் இருக்க வேண்டிய காரணத்தை அளித்திருப்பதாகவும் ஒருவர் நினைத்துக்கொள்ளலாம். தான் செய்தது எதுவாக இருந்தாலும் அது நல்லதுதான்; மற்றவர்கள் தங்கள் வியாபாரத்தில் சிரமங்களை எதிர்கொண்டால், அதற்குக் காரணம் அவர்கள் தன்னுடைய ஆலோசனையை ஏற்க மறுத்ததுதான் என்று அவர் கருதினார். அவருடைய ஆலோசனையின்றி எந்தக் காரியமும் வெற்றியடைய முடியாது என்பதே அவரது நம்பிக்கை.

தேவாலயத்திலும் அவர் எப்போதும் மற்ற அனைவருக்கும் முன்னால் நின்றுகொள்வார். திருப்பலி முறையாக நடத்தப்படவில்லை என்று அவருக்குத் தோன்றினால், பாதிரியார்களைக்கூட கண்டிப்பார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் தான் கடவுளுக்குச் சேவை செய்வதாக அவர் நம்பினார்; ஏனெனில் தான் கடவுளுடைய அருளில் இருப்பதாக அவர் கருதினார்.

மதியம் இரண்டு மணிக்குள், வயதானவரைத் தவிர கிடங்கில் இருந்த அனைவரும் வேலையில் மும்முரமாக இருந்தனர்; ஆனால் அவர் மட்டும் தொடர்ந்து முழங்கிக்கொண்டிருந்தார். லாப்தெவ் ஒன்றும் செய்யாமல் அங்கே நின்றுகொண்டிருக்க விரும்பவில்லை. எனவே, தையல்காரிப் பெண்களில் ஒருவரிடமிருந்து துணி அலங்காரத்திற்காகப் பயன்படுத்தப்படும் சில வெட்டுத் துண்டுகளைப் பெற்றுக்கொண்டார். பின்னர் ஒரு வாடிக்கையாளரைக் கவனித்தார். அவர் வோலோக்டாவைச் சேர்ந்த ஒரு வணிகர். அவரை விற்பனை எழுத்தர்களில் ஒருவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

“T, V, A!” என்று கிடங்கு முழுவதும் எதிரொலித்தது. (இந்த எழுத்துகள் பொருட்களின் விலைகளையும் எண்ணிக்கைகளையும் குறித்தன.) “R, I, T!”

லாப்தெவ் வெளியேறும்போது ஃபியோதரிடம் மட்டும் விடைபெற்றார்.

“நாளை என் மனைவியை பியாட்னிட்ஸ்காயாவுக்கு அழைத்துக்கொண்டு வருகிறேன்,” என்றார் அவர். “ஆனால் ஒன்றை மட்டும் எச்சரிக்கிறேன்: அப்பா அவளிடம் ஒரு வார்த்தை கூட அவமதிப்பாகப் பேசினால், நான் உடனே அங்கிருந்து வெளியேறிவிடுவேன்.”

“நீ இன்னும் அதே மாதிரிதான் இருக்கிறாய்,” என்று ஃபியோதர் பெருமூச்சுவிட்டார். “திருமணம் செய்துகொண்டுவிட்டாய்; ஆனால் மாறவே இல்லை. வயதானவரிடம் கொஞ்சம் அனுசரித்துப் போக வேண்டும், அலெக்சேய். சரி, நாளை சுமார் பதினொரு மணிக்கு உன்னை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். திருப்பலியிலிருந்து நேராக வந்துவிடு.”

“நான் திருப்பலிக்குச் செல்வதில்லை.”

“அதனால் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை. முக்கியமானது என்னவென்றால், பதினொரு மணிக்குப் பிறகு வந்துவிடாதே. பிரார்த்தனைக்கும், பிறகு எல்லோரும் சேர்ந்து மதிய உணவு சாப்பிடுவதற்கும் நேரம் இருக்க வேண்டும். என் தங்கைக்கு என் அன்பைத் தெரிவித்துவிடு; அவளுடைய கையை முத்தமிட்டதாகவும் சொல்லு. எனக்கு அவளைப் பிடித்துவிடும் என்று எனக்குத் தெரியும்,” என்று ஃபியோதர் முழுமையான உணர்வுபூர்வமான நேர்மையுடன் கூறினார்.

“உன்னைப் பார்த்து எனக்குப் பொறாமையாக இருக்கிறது, சகோதரா!” என்று அலெக்சேய் படிக்கட்டில் கீழே இறங்கிச் செல்லும்போது அவரைப் பார்த்துக் குரல் கொடுத்தார் ஃபியோதர்.

“அவன் ஏன் இப்படித் தொடர்ந்து வித்தியாசமாக உடலை நெளித்துக்கொண்டே இருக்கிறான்? ஆடையில்லாமல் இருப்பதைப் போல அல்லவா இருக்கிறது?” என்று நிகோல்ஸ்காயா தெருவில் நடந்துகொண்டிருந்த லாப்தெவ் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டார். ஃபியோதரிடம் ஏற்பட்டிருந்த இந்த மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள அவர் முயன்றுகொண்டிருந்தார்.

“அவன் பேசுவதும் எவ்வளவு விசித்திரமாக இருக்கிறது—‘சகோதரா, அன்புச் சகோதரா, கடவுள் அருள்மிக்கவர், கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்’ என்று. ஷ்செட்ரினின் யூதாஸைப் போலவே இருக்கிறான்.”

அன்டன் செகாவ்/மூன்று வருடங்கள்

இன்னும் வரும்..