ரோஸ் புரோகோஃபியேவா மொழிபெயர்ப்பு
VI
அடுத்த நாள் காலை 11 மணியளவில் — அது ஞாயிற்றுக்கிழமையாக இருந்தது — லாப்தேவும் அவரது மனைவியும் ஒரு இலகுரகக் குதிரை வண்டியில் பியாத்நிட்ஸ்கயா தெருவில் சென்று கொண்டிருந்தனர்.
வரவிருந்த சந்திப்பை லாப்தே விரும்பவில்லை; ஏனெனில் ஃபியோதர் ஸ்டெபானிச்ச் என்ன செய்யக்கூடும் என்ற அச்சம் அவருக்கிருந்தது.
தன் கணவரின் வீட்டில் இரண்டு இரவுகளை மட்டுமே கழித்திருந்த யூலியா செர்கேயெவ்னா, ஏற்கெனவே தான் செய்துகொண்ட திருமணம் ஒரு தவறு, ஒரு பேரழிவு என்று கருதத் தொடங்கியிருந்தாள். மேலும், அவள் அங்கேயே வசிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருந்தால்…
வேறு எந்த நகரத்திலும், மாஸ்கோவைத் தவிர, அவள் வாழ வேண்டியிருந்தால், அதைத் தன்னால் ஒருபோதும் சகித்துக்கொள்ள முடியாது என்று அவன் நினைத்தான். மாஸ்கோ அவளைக் கவர்ந்திருந்தது; அதன் தெருக்களையும் வீடுகளையும் தேவாலயங்களையும் அவள் விரும்பினாள். மேலும், நல்ல இனக் குதிரைகள் இழுத்துச் செல்லும் அந்த அற்புதமான பனிச்சறுக்கு வண்டிகளில் ஒன்றில், காலை முதல் இரவு வரை சுற்றிக்கொண்டே, குளிர்ச்சியான இலையுதிர்காலக் காற்றைச் சுவாசித்துக்கொண்டிருந்தால், ஒருவேளை அவள் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியற்றவளாக உணராமல் இருக்கக்கூடும்.
வண்டிக்காரன் வெள்ளை நிறத்தில் புதிதாகச் சுண்ணாம்பு பூசப்பட்டிருந்த இரண்டு மாடிக் கட்டிடத்தின் அருகில் குதிரையை நிறுத்தி, வலப்புறமாகத் திரும்பி முற்றத்திற்குள் சென்றான். அவர்கள் வருவார்கள் என்பது முன்கூட்டியே தெரிந்திருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஏனெனில், இரண்டு காவலர்களும், புத்தம் புதிய கஃப்தான் அணிந்திருந்த வாயிற்காவலரும் அங்கே காத்திருந்தனர். உயரமான பூட்ஸ்களும் ரப்பர் காலணிகளும் வாயிலருகே வைக்கப்பட்டிருந்தன. வெளியேயிருந்த தெருவிலிருந்து முற்றம் வரை, வாசற்படி வரைக்கும் மணல் தூவப்பட்டிருந்தது.
வாயிற்காவலர் தன் தொப்பியைக் கழற்றினான்; காவலர்கள் சல்யூட் செய்தனர். ஃபியோதர் தம்பதியரை வாசலில் வந்து வரவேற்றான்; அவன் முகம் மிகவும் தீவிரமாக இருந்தது.
“உங்களைச் சந்திப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி, என் அன்புத் தங்கையே,” என்று அவன் கூறி, யூலியாவின் கையை முத்தமிட்டான். “எங்கள் வீட்டிற்கு வரவேற்கிறேன்.”
அவன் அவளைப் படிக்கட்டுகளில் மேலே அழைத்துச் சென்று, மக்கள் நிறைந்திருந்த ஒரு நீண்ட நடைபாதை வழியாக அழைத்துச் சென்றான். கூடத்தின் நடைவழியும் மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பியிருந்தது; அங்கு சாம்பிராணியின் மணம் வீசியது.
“இப்போது உங்களை எங்கள் தந்தைக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்,” என்று ஃபியோதர் புனிதமான அமைதிக்கிடையே மெதுவாகக் கிசுகிசுத்தான். “மதிப்பிற்குரிய முதியவர்; pater familias.”
சேவைக்காகத் தயாரிக்கப்பட்டிருந்த மேசைக்கு அருகிலுள்ள பெரிய கூடத்தில், ஃபியோதர் ஸ்டெபானிச்ச் என்ற பாதிரியார், ஒரு calotte அணிந்தபடி, டீக்கனுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார். அந்த முதியவர் ஒரு வார்த்தைகூட பேசாமல் யூலியாவிடம் கைகொடுத்தார். அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர்; யூலியா தர்மசங்கடமாக உணரத் தொடங்கினாள்.
பாதிரியாரும் டீக்கனும் தங்களுடைய திருச்சடங்கு ஆடைகளை அணிந்துகொண்டனர். தீப்பொறிகளைச் சிதறடித்துக்கொண்டும், சாம்பிராணி மற்றும் கரியின் மணத்தைப் பரப்பிக்கொண்டும் இருந்த தூபக்கலசம் கொண்டுவரப்பட்டது. மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றப்பட்டன. பாடகர்கள் மண்டபத்திற்குள் கால்நுனியில் நடந்து வந்து, சுவர்களை ஒட்டி இரண்டு வரிசைகளாக நின்றுகொண்டனர். எங்கும் மிகுந்த அமைதி நிலவியது; இருமல் சத்தம்கூட கேட்கவில்லை.
“ஆண்டவரே, எங்களுக்கு உமது ஆசீர்வாதத்தை அருளும்!”
முழு மரியாதையுடனும் சம்பிரதாயங்களுடனும் வழிபாடு நடைபெற்றது. எதுவும் விடுபடவில்லை. இரண்டு அகாத்திஸ்தி பிரார்த்தனைகள் வாசிக்கப்பட்டன: ஒன்று இயேசுவுக்காகவும், மற்றொன்று பரிசுத்த அன்னைக்காகவும். பாடகர்கள் இசைக்குறிப்புகளைப் பார்த்துப் பாடினர்; நீண்ட நேரம் பாடிக்கொண்டிருந்தனர்.
லாப்தேவ் தன் மனைவி குழப்பமடைந்திருப்பதை கவனித்திருந்தான். அகாத்திஸ்தி பிரார்த்தனைகள் வாசிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோதும், பாடகர் குழு எல்லா ஸ்வரங்களிலும் “ஆண்டவரே, எங்களுக்கு இரக்கம் காட்டும்!” என்று மும்முறை பாடியபோதும், முதியவர் எந்த நேரத்திலும் திடீரென்று திரும்பி, “சிலுவைக் குறி போடக்கூட உனக்குத் தெரியவில்லை” என்று ஏதாவது சொல்லிவிடுவாரோ என்று அவன் பதற்றத்துடன் காத்திருந்தான்.
அங்கிருந்த இத்தனை பேரின் இருப்பும், பாதிரியார்களும் பாடகர் குழுவினரும் பங்கேற்ற அந்த முழுச் சடங்கும் அவனுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. அது மிகவும் கனமானதாகவும் பழங்கால வழக்கங்களைப் பின்பற்றுவதாகவும் தோன்றியது.
ஆனால், யூலியா முதியவருடன் சேர்ந்து பைபிளின் கீழ் தலையைக் குனிந்து, பலமுறை முழங்காலிட்டு வணங்குவதை அவன் பார்த்தபோது, இவை அனைத்தும் அவளுக்குப் பிடித்திருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தான். அதனால் அவனுக்கும் மனம் ஓரளவு நிம்மதியடைந்தது.
வழிபாடு முடிவை நெருங்கியபோது, “நீண்ட ஆயுள்” என்ற பாடல் பாடப்பட்டது. அப்போது பாதிரியார் முதியவருக்கும் அலெக்செய்க்கும் முத்தமிடுவதற்காகச் சிலுவையைக் கொடுத்தார். ஆனால் யூலியா செர்கேயெவ்னா அருகில் வந்தபோது, அவர் தன் கையால் சிலுவையை மூடிவிட்டு, தான் ஏதோ பேச விரும்புவதாகச் சைகை செய்தார். உடனே ஒருவர் பாடகர் குழுவினரை அமைதியாக இருக்கும்படி சைகை செய்தார்.
“சாமுவேல் தீர்க்கதரிசி,” என்று பாதிரியார் தொடங்கினார், “ஆண்டவரின் கட்டளையின்படி பெத்லகேமுக்கு வந்தார். அவர் வருவதைக் கண்டு அந்த நகரத்தின் மூப்பர்கள் நடுங்கி, ‘நீர் சமாதானமாகத்தானே வந்திருக்கிறீர்?’ என்று கேட்டார்கள். அதற்கு தீர்க்கதரிசி, ‘ஆம், சமாதானமாகத்தான் வந்திருக்கிறேன். ஆண்டவருக்குப் பலியிடுவதற்காக வந்திருக்கிறேன். உங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்திக்கொண்டு என்னுடன் பலியிடும் இடத்திற்கு வாருங்கள்’ என்றார்.
‘இறைவனின் அடியாரான யூலியா, நீயும் சமாதானத்துடன் இந்த வீட்டிற்கு வருகிறாயா?’”
உணர்ச்சிப் பெருக்கினால் யூலியாவின் முகம் சிவந்திருந்தது. அவர் பேசி முடித்ததும், பாதிரியார் அவளிடம் சிலுவையை முத்தமிடக் கொடுத்துவிட்டு, முற்றிலும் மாறுபட்ட குரலில் கூறினார்:
“இப்போது ஃபியோதர் ஃபியோதோரிச்சுக்கும் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. இனியும் தாமதிக்கக் கூடாது.”
பாடகர் குழு மீண்டும் பாடத் தொடங்கியது. கூட்டத்தினர் பரபரப்புடன் அசைந்தனர்; மண்டபம் முழுவதும் சத்தமும் இயக்கமும் ஏற்பட்டது.
உணர்ச்சியால் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்த அந்த முதியவர், யூலியாவை மூன்று முறை முத்தமிட்டார். அவளுடைய முகத்தில் சிலுவைக் குறியை இட்டுவிட்டு கூறினார்:
“இது உன்னுடைய வீடு. நான் வயதானவன்; எனக்கு எதுவும் தேவையில்லை.”
பாடகர்கள் தங்கள் வாழ்த்துகளைக் கூறுவதற்காக முன்னால் வந்தனர்; அவர்களின் வாழ்த்துகள் பாடகர் குழுவின் பாடல்களால் மூழ்கடிக்கப்பட்டன. மதிய உணவு பரிமாறப்பட்டது; ஷாம்பெயினும் இருந்தது.
யூலியா அந்த முதியவருக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். தனித்தனியாக வாழ்வது நல்லதல்ல என்றும், அவர்கள் அனைவரும் ஒரே வீட்டில் ஒன்றாக வாழ வேண்டும் என்றும் அவர் அவளிடம் கூறினார். ஏனெனில், பிரிவும் கருத்து வேறுபாடும் எப்போதும் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும்.
“நான் பணம் சம்பாதித்தேன்; என் பிள்ளைகள் அதைச் செலவழிக்கிறார்கள்,” என்று அவர் கூறினார். “இப்போது நீ இந்த வீட்டிலேயே வசித்து எனக்கு உதவ வேண்டும். எனக்கு வயதாகிவிட்டது. நான் ஓய்வெடுக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.”
ஃபியோதர், அவளுடைய கணவனைப் போலவே தோற்றமளித்தாலும், அவனைவிட அதிகம் பதற்றமும் கூச்சமும் கொண்டவனாக இருந்தான். அவளைச் சுற்றியே எப்போதும் சுற்றிக்கொண்டிருந்த அவன், அடிக்கடி அவளுடைய கையை முத்தமிட்டான்.
“நாங்கள் எளிய மனிதர்கள், அன்புத் தங்கையே,” என்று அவன் கூறினான்; அவனுடைய முகத்தில் சிவப்புப் புள்ளிகள் தோன்றின. “நாங்கள் எளிமையாக வாழ்கிறோம்; எளிய ரஷ்யர்களைப் போலவும், கிறிஸ்தவர்களைப் போலவும் வாழ்கிறோம்.”
வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில், எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்துவிட்டது என்றும், தான் கொண்டிருந்த அச்சங்கள் ஆதாரமற்றவை என்றும் பெரிதும் நிம்மதியடைந்த லாப்தேவ், தன் மனைவியிடம் கூறினான்:
“என் தந்தையைப் போன்ற பெரிய, வலிமையான மனிதருக்கு, ஃபியோதரையும் என்னையும் போன்ற இத்தனை சிறிய உடல்வாகு கொண்ட மகன்கள் எப்படி பிறந்தார்கள் என்று உனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கலாம். ஆனால் அதற்கான விளக்கம் மிகவும் எளிதானது!
“அப்பா நாற்பத்தைந்து வயதாக இருந்தபோது என் அம்மாவைத் திருமணம் செய்துகொண்டார்; அப்போது அம்மாவுக்கு வயது பதினேழுதான். அவள் அவரைக் கண்டு மிகவும் பயந்தாள். அம்மா இன்னும் ஓரளவு உடல்நலத்துடன் இருந்தபோது முதலில் நினா பிறந்தாள். அதனால்தான் அவள் எப்போதும் எங்களைவிட வலிமையாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் இருக்கிறாள். ஃபியோதரும் நானும் அம்மா தொடர்ந்து அனுபவித்த பயத்தால் ஏற்கெனவே உடல்ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் சோர்ந்து போயிருந்த காலத்தில் கருத்தரிக்கப்பட்டுப் பிறந்தவர்கள்.
“எனக்கு ஐந்து வயதுகூட நிறைவடையாதபோது, அப்பா எனக்குப் பாடம் கற்பிக்கத் தொடங்கிய — அல்லது சரியாகச் சொன்னால், என்னை அடிக்கத் தொடங்கிய — காலம் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அவர் என்னைச் சாட்டையால் அடிப்பார், என் காதுகளைப் பிடித்து இழுப்பார், என் தலையில் குத்துவார். ஒவ்வொரு காலையிலும் நான் கண்விழித்தவுடன் தோன்றும் முதல் எண்ணம், அன்று அப்பா என்னை அடிப்பாரா, மாட்டாரா என்பதுதான்.
“ஃபியோதருக்கும் எனக்கும் விளையாடவோ, வெளியே ஓடி விளையாடவோ அனுமதி கிடையாது. அதிகாலையிலேயே திருப்பலிக்குச் செல்ல வேண்டும்; பாதிரியார்களுடைய மற்றும் துறவிகளுடைய கைகளை முத்தமிட வேண்டும்; வீட்டில் அகாத்திஸ்தி பிரார்த்தனைகளை வாசிக்க வேண்டும்.
“உனக்கு மதப்பற்று இருக்கிறது; இவை அனைத்தையும் நீ விரும்புகிறாய். ஆனால் எனக்கு மதத்தைக் கண்டாலே பயமாக இருக்கிறது. நான் ஒரு தேவாலயத்தைக் கடந்து செல்லும்போதெல்லாம், என் சிறுவயது நினைவுக்கு வந்து, நான்…”
“எனக்கு பயம்தான் நிறைந்திருந்தது. எனக்கு எட்டு வயதாக இருந்தபோது, கிடங்கில் சாதாரண வேலைக்காரச் சிறுவனாக வேலை செய்ய அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். அது எனக்கு மிகவும் மோசமான அனுபவமாக இருந்தது; ஏனென்றால் கிட்டத்தட்ட தினமும் என்னை அடிப்பார்கள்.
“பின்னர் என்னைப் பள்ளிக்கு அனுப்பியபோது, இரவு உணவு நேரம் வரையிலும் பாடங்கள் நடக்கும்; மீதமுள்ள நேரத்தை அந்தக் கிடங்கிலேயே கழிக்க வேண்டியிருந்தது. இப்படியே எனக்கு இருபத்திரண்டு வயதாகும் வரை வாழ்க்கை சென்றது. அப்போது நான் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே யார்த்செவைச் சந்தித்தேன். அவர்தான் வீட்டைவிட்டு வெளியேறும்படி என்னை வற்புறுத்தினார்.
“அந்த யார்த்செவ் எனக்கு அளப்பரிய நன்மை செய்திருக்கிறார்.”
லாப்தேவ் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்துக்கொண்டே கூறினான்:
“இப்போது நாம் அவரைப் போய்ப் பார்த்துவிட்டு வரலாம். எனக்குத் தெரிந்த மிகச் சிறந்த மனிதர்களில் அவரும் ஒருவர்! அவர் நம்மைப் பார்த்து மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவார்!”
இன்னும் வரும்..