VIII
அக்டோபர் மாதத்தின் பிற்பகுதியில் நினா ஃபியோதரோவ்னாவின் உடல்நிலை தெளிவாக மோசமடையத் தொடங்கியது. அவள் வேகமாக உடல் மெலிந்தாள்; அவளுடைய முகத்தோற்றத்திலும் மாற்றம் ஏற்பட்டது. கடுமையான வலி இருந்தபோதிலும், தான் குணமடைந்து வருவதாக அவள் கற்பனை செய்துகொண்டாள். ஒவ்வொரு காலையிலும், தான் முற்றிலும் ஆரோக்கியமாக இருப்பதைப் போல உடை அணிந்துகொள்வாள். பின்னர், உடை அணிந்த நிலையிலேயே நாள் முழுவதும் படுக்கையில் படுத்துக்கிடப்பாள்.
இறுதிக் காலத்தில் அவள் மிகவும் பேசத் தொடங்கினாள். மல்லாந்து படுத்துக்கொண்டே மெல்லிய குரலில் பேசுவாள்; பேசுவதற்குக்கூட அவள் மிகவும் சிரமப்பட்டு மூச்சிரைத்தாள். மரணம் திடீரென்று வந்தது.
அது தெளிவான நிலவொளி நிறைந்த இரவு. நகர மக்கள் புதிதாகப் பெய்திருந்த பனியின் மீது பனிச்சறுக்கு வண்டிகளில் சவாரி செய்துகொண்டிருந்தார்கள். தெருவிலிருந்து எழுந்த சத்தம் அறைக்குள்ளும் கேட்டது. நினா…
ஃபியோதரோவ்னா படுக்கையில் படுத்திருந்தாள். இப்போது அவளுக்குத் துணையாக யாரும் இல்லாததால், சாஷா அவளருகில் அமர்ந்து அரைத்தூக்கத்தில் இருந்தாள்.
“அவருடைய தந்தையின் பெயர் எனக்கு நினைவில்லை,” என்று நினா ஃபியோதரோவ்னா அமைதியான குரலில் கூறினாள். “ஆனால், அவருடைய ஞானஸ்நானப் பெயர் இவான்; குடும்பப்பெயர் கோச்செவோய். அவர் அரசாங்க அலுவலகத்தில் பணிபுரிந்தார். ஆனால் மிகவும் ஏழை. பயங்கரமான குடிகாரரும் கூட. கடவுள் அவருடைய ஆன்மாவுக்கு அமைதியளிக்கட்டும்.
அவர் அடிக்கடி எங்களிடம் வருவார். ஒவ்வொரு மாதமும் நாங்கள் அவருக்கு ஒரு பவுண்டு சர்க்கரையும் ஒரு பொட்டலம் தேயிலையும் கொடுப்போம். சில சமயங்களில் பணமும் கொடுப்போம். பிறகு, ஒரு நல்ல நாளில், நம்முடைய கோச்செவோய் அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்துவிட்டு இறந்துபோனார்; வோட்காவைக் குடித்துத் தன்னையே அழித்துக்கொண்டார்.
அவருக்கு ஏழு வயதிருக்கக்கூடிய ஒரு சிறுவன் இருந்தான். பரிதாபத்துக்குரிய அந்தச் சிறுவன் அநாதையாகிவிட்டான். நாங்கள் அவனை அழைத்துக்கொண்டு வந்து, விற்பனைப் பிரிவு எழுத்தர்களுக்கான தங்குமிடத்தில் மறைத்து வைத்தோம். ஒரு வருடம் முழுவதும் அப்பாவுக்கு இதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது. பின்னர் அவர் தெரிந்துகொண்டபோதுகூட, எதுவும் சொல்லவில்லை.
அந்த அநாதைச் சிறுவன் கோஸ்த்யாவுக்கு ஒன்பது வயதானபோது, அவனைப் பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டியிருந்தது. அதற்குள் எனக்குத் திருமண நிச்சயமாகியிருந்தது. நான் அவனை அழைத்துக்கொண்டு எல்லா இலக்கணப் பள்ளிகளுக்கும் சென்றேன். ஆனால் யாரும் அவனைச் சேர்த்துக்கொள்ள முன்வரவில்லை. பாவம், அந்தச் சிறுவன் அழுதான்.
‘முட்டாள் பையனே, எதற்காக அழுகிறாய்?’ என்று நான் அவனிடம் கேட்டேன்.
பிறகு அவனை ரஸ்குலாய் பகுதியில் இருந்த இலக்கணப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்றேன். அங்கே, கடவுளுக்கு நன்றி, அவனைச் சேர்த்துக்கொண்டார்கள்.
அந்தச் சிறுவன் ஒவ்வொரு நாளும் பியாத்னிட்ஸ்காயாவிலிருந்து ரஸ்குலாய் வரையிலும், அங்கிருந்து மீண்டும் பியாத்னிட்ஸ்காயாவுக்குத் திரும்பியும் நடந்தே செல்ல வேண்டியிருந்தது. அல்யோஷா அவனுடைய பள்ளிக் கட்டணத்தைச் செலுத்தினார். நல்லவேளையாக, அந்தப் பையன் நன்றாகப் படித்து, சிறப்பாகத் தேர்ச்சி பெற்றான்.
இப்போது அவன் மாஸ்கோவில் வழக்கறிஞராக இருக்கிறான். அல்யோஷாவின் நண்பன் அவன். அல்யோஷாவைப் போலவே நன்கு படித்தவனாகவும் இருக்கிறான். அந்த ஏழைச் சிறுவனை நாங்கள் அழைத்துக்கொண்டு வந்து, அவனுக்கு ஒரு வீட்டையும் கொடுத்தது நல்ல காரியம்தான். இப்போது…”
அவன் பெரும்பாலும் தன் பிரார்த்தனைகளில் எங்களை நினைவுகூருவான்… ஆம்…”
அவளுடைய குரல் மென்மேலும் தளர்ந்தது. பேச்சுக்கு இடையிலான இடைவெளிகள் நீண்டுகொண்டே சென்றன. சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த பிறகு, அவள் திடீரென்று எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.
“எனக்கு… உடல்நிலை சரியில்லை…” என்று அவள் கூறினாள். “கடவுளே, எனக்கு இரக்கம் காட்டு! என்னால் மூச்சுவிட முடியவில்லை!”
தன் தாய் விரைவில் இறந்துவிடுவாள் என்பதைச் சாஷா அறிந்திருந்தாள். தாயின் கன்னங்கள் திடீரென்று எவ்வளவு குழிவிழுந்து காணப்பட்டன என்பதைப் பார்த்ததும், முடிவு நெருங்கிவிட்டது என்று அவள் ஊகித்தாள். அவள் பயந்துபோனாள்.
“அன்பான அம்மா, அப்படிச் சொல்லாதீர்கள்!” என்று அவள் விம்மினாள். “வேண்டாம், அம்மா!”
“அன்பே, சமையலறைக்கு ஓடிப்போய், யாரையாவது உன் அப்பாவை அழைத்துவரச் சொல். எனக்கு மிகவும் உடல்நிலை சரியில்லை.”
சாஷா எல்லா அறைகளிலும் ஓடிச் சென்று வேலைக்காரர்களைக் கூப்பிட்டாள். ஆனால், அந்த வீட்டில் யாருமே இல்லை. சாப்பாட்டு அறையில் ஒரு பெரிய பெட்டியின் மீது தலையணைகூட இல்லாமல், முழு உடையுடன் படுத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்த லிடா மட்டுமே அங்கிருந்தாள்.
கோட்டையோ காலணிகளின் மீதணியும் ரப்பர் உறைகளையோ அணிந்துகொள்ளக்கூட நிற்காமல், சாஷா முற்றத்துக்கு ஓடினாள்; அங்கிருந்து தெருவுக்கு விரைந்தாள். வாயிற்கதவுக்கு வெளியே இருந்த ஒரு பெஞ்சில் செவிலியர் அமர்ந்துகொண்டு, பனிச்சறுக்கு வண்டிகளில் சென்றுகொண்டிருந்தவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பனிச்சறுக்கு மைதானம் இருந்த ஆற்றுப் பகுதியில் ராணுவ இசைக்குழு இசைத்துக்கொண்டிருந்தது.
“செவிலியரே! செவிலியரே! அம்மா இறந்துகொண்டிருக்கிறார்!” என்று சாஷா விம்மியபடி கூச்சலிட்டாள். “உடனே அப்பாவை அழைத்துவர வேண்டும்.”
செவிலியர் மாடியிலிருந்த படுக்கையறைக்குச் சென்றாள். நோயுற்றிருந்த பெண்ணை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, எரிந்துகொண்டிருந்த மெழுகுவர்த்தி ஒன்றை அவளுடைய கைகளில் திணித்தாள்.
சாஷா பதற்றத்தில் அங்குமிங்கும் ஓடினாள். தன் அப்பாவை அழைத்துவர யாராவது, யாராவது உதவ வேண்டும் என்று கெஞ்சினாள். பின்னர், தன் கோட்டையையும் சால்வையையும் அணிந்துகொண்டு…
அவள் வெளியே ஓடினாள். தன் தந்தைக்கு இன்னொரு மனைவியும், பஜார்னயா தெருவில் வசிக்கும் இரண்டு சிறுமிகளும் இருப்பதாக வேலைக்காரர்கள் பேசிக்கொள்வதை அவள் கேட்டிருந்தாள். அவள் தெருவில் வேகமாக ஓடினாள். அழுதுகொண்டே, எதிரில் வந்தவர்களுடன் மோதிக்கொண்டும், ஆழமான பனிக்குவியல்களில் தடுமாறி விழுந்துகொண்டும், குளிரில் நடுங்கியபடியும் சென்றாள்.
ஒரு குதிரை வண்டி அந்தத் தெருவில் வந்தது. ஆனால், வண்டிக்காரன் தன்னை ஊருக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்று, கொள்ளையடித்துவிட்டு, ஏதாவது மயானத்தில் வீசிவிட்டால் என்ன செய்வது என்று பயந்து, அவள் அந்த வண்டியை வாடகைக்கு அமர்த்தவில்லை. ஒருமுறை தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது, வேலைக்காரர்கள் இப்படிப்பட்ட ஒரு சம்பவத்தைப் பற்றிப் பேசுவதை அவள் கேட்டிருந்தாள்.
அவள் மூச்சிரைத்தபடியும், களைப்பால் தளர்ந்துபோயும், அழுதுகொண்டே தொடர்ந்து ஓடினாள். பஜார்னயா தெருவை அடைந்ததும், அங்கே சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணை நிறுத்தி, பனௌரோவ் ஐயா எங்கே வசிக்கிறார் என்று கேட்டாள். அந்தப் பெண் அவளுக்குப் போக வேண்டிய வழியை விரிவாகச் சொல்லத் தொடங்கினாள். ஆனால், தான் சொல்வதை அந்தச் சிறுமியால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பதை உணர்ந்ததும், அவளுடைய கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, ஒரு மாடி மட்டுமே கொண்ட வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
வீட்டின் முன்கதவு பூட்டப்படாமல் இருந்தது. சாஷா நுழைவாயிலைக் கடந்து, நீண்ட நடைபாதை வழியாக ஓடினாள். அங்கே, வெப்பமாகவும் பிரகாசமாகவும் ஒளியூட்டப்பட்டிருந்த ஓர் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அங்கே அவளுடைய தந்தை ஒரு சமோவாரின் அருகில் அமர்ந்து, ஒரு பெண்ணுடனும் இரண்டு சிறுமிகளுடனும் தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தார்.
ஆனால், அதற்குள் சாஷாவால் பேசவே முடியவில்லை; விம்மி அழ மட்டுமே முடிந்தது. அவள் எதற்காக வந்திருக்கிறாள் என்பதைப் பனௌரோவ் உடனே ஊகித்துக்கொண்டார்.
“அம்மாவுக்கா? அவருடைய உடல்நிலை மோசமாகிவிட்டதா?” என்று கேட்டார். “சொல், குழந்தாய், அம்மாவின் உடல்நிலை மோசமாக இருக்கிறதா?”
அவர் விரைவாக எழுந்து, ஒரு குதிரை வண்டியை அழைத்துவரச் சொன்னார்.
அவர்கள் வீட்டை அடைந்தபோது, நினா ஃபியோதரோவ்னா தலையணைகள் சூழப் படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்திருந்தாள். கையில் ஒரு மெழுகுவர்த்தியைப் பிடித்திருந்தாள். அவளுடைய முகம் கருத்துப்போயிருந்தது; அவளுடைய கண்கள்…
அவளுடைய கண்கள் ஏற்கெனவே மூடியிருந்தன. படுக்கையறை முழுவதும் ஆட்களால் நிரம்பியிருந்தது. செவிலியர், சமையல்காரி, வீட்டு வேலைக்காரி, புரோகோஃபி, கூலியாள் ஆகியோரும், கதவின் அருகே நெருக்கமாகக் கூடியிருந்த சில அந்நியர்களும் அங்கே இருந்தனர். செவிலியர் ஏதோ சில அறிவுறுத்தல்களை மெல்லிய குரலில் கூறிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவள் என்ன செய்யச் சொல்கிறாள் என்பது யாருக்கும் புரியவில்லை. அறையின் மறுமுனையில், ஜன்னலருகே லிடா நின்றுகொண்டிருந்தாள். வெளிறிய முகத்துடன், தூக்கம் முழுமையாகக் கலையாத நிலையில், தன் தாயைக் கடுமையான பார்வையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
பனௌரோவ், நினா ஃபியோதரோவ்னாவின் கையிலிருந்த மெழுகுவர்த்தியைப் பிடுங்கி, வெறுப்புடன் முகத்தைச் சுளித்தபடி அதை இழுப்பறை மேசையின் மீது வீசியெறிந்தார்.
“இது கொடுமையானது!” என்று அவர் கூறினார். அவருடைய தோள்கள் நடுங்கின.
“நினா, நீ படுத்துக்கொள்ள வேண்டும்,” என்று அவர் கனிவுடன் கூறினார். “படுத்துக்கொள், அன்பே.”
அவள் அவரைப் பார்த்தாள்; ஆனால் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. அவளைப் படுக்க வைக்க மற்றவர்கள் உதவினார்கள்.
பாதிரியாரும் டாக்டர் செர்கெய் போரிசிச்சும் வந்தபோது, வேலைக்காரர்கள் ஏற்கெனவே பக்தியுடன் சிலுவைக் குறியிட்டுக்கொண்டு, தங்கள் எஜமானியின் ஆன்மா அமைதியடையப் பிரார்த்தனை செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.
“மிகவும் வருத்தமான விஷயம்,” என்று மருத்துவர் மனம் வேறெங்கோ இருந்தபடி கூறினார். பின்னர் வரவேற்பறைக்குள் சென்றார். “அவள் இன்னும் இளமையானவள். நாற்பது வயதுகூட ஆகவில்லை.”
சிறுமிகள் இருவரும் பரிதாபமாக விம்மி அழும் சத்தம் கேட்டது.
முகம் வெளிறி, கண்களில் கண்ணீர் ததும்பிய நிலையில் பனௌரோவ் மருத்துவரிடம் வந்தார். தளர்ந்த, சோர்வான குரலில் அவர் கூறினார்:
“அன்புள்ளவரே, எனக்காக ஒரு உதவி செய்யுங்கள். மாஸ்கோவுக்கு ஒரு தந்தி அனுப்புங்கள். நான் முற்றிலும் சோர்ந்துபோயிருக்கிறேன்.”
மருத்துவர் மையை எடுத்துக்கொண்டு, அவருடைய மகளுக்குத் தந்தி எழுதினார்:
“பனௌரோவா எட்டாம் தேதி காலமானார்…பிற்பகல் ஒன்பது மணி. கடனை அடைப்பதற்காக, ட்வோர்யான்ஸ்கயா தெருவிலுள்ள வீடு விற்கப்படுவதை என் கணவருக்குத் தெரிவிக்கவும். ஏல விற்பனை பன்னிரண்டாம் தேதி நடைபெறும். தவறாமல் வந்துவிடுங்கள்.”