அன்டன் செகாவ்/மூன்று வருடங்கள்

ரோஸ் புரோகோஃபியேவா மொழிபெயர்ப்பு

IV

யூலியா செர்கேயெவ்னாவின் அறைக்குள் எதிர்பாராதவிதமாக நுழைந்த லாப்தேவ், முந்தைய நாளில் தான் அனுபவித்த அவமான உணர்வு மீண்டும் தன்னை ஆட்கொள்வதை உணர்ந்தான். நடந்தவற்றுக்குப் பிறகும் தன் சகோதரியை இவ்வளவு இலகுவான மனநிலையுடன் சந்திக்க வந்து, அவள் தன்னை வெறுக்கிறாளோ என்று அஞ்சியபோதிலும், அவள் தன்னை கவனிக்கவே இல்லை என்பதோ, அல்லது தன்னை இகழ்ச்சிக்குரியவனாகக் கருதினாள் என்பதோ அவனுக்கு எவ்வளவு வேதனையாக இருந்திருக்கும்! ஆனால் அவன் அவளது கைகளைப் பிடித்தபோது, அவளுடைய வெளிறிய முகத்தையும் கண்களுக்குக் கீழிருந்த கருவளையங்களையும் கவனித்தான். அவள் அவனை நோக்கிய துயரமும் குற்றவுணர்வும் கலந்த பார்வையிலிருந்து, அவளும் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான்.
அவள் உடல்நலமாக இல்லை. சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு, இன்னும் சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அவன் எழுந்து விடைபெற்றான்.
“நீங்கள் வீட்டிற்கு வருவீர்களா, அலெக்ஸெய் ஃபியோதர்யிச்?” என்று அவள் வெளியே செல்லும்போது லாப்தேவிடம் கேட்டாள்.
அவர்கள் இருவரும் அருகருகே நடந்து சென்றனர். லாப்தேவ் அவளது கையைப் பிடித்தபடி, சில அடிகள் பின்னால் சென்று, காற்றிலிருந்து அவளைப் பாதுகாக்க முயன்றான். அவர்கள் ஒரு பக்கத் தெருவுக்குத் திரும்பியபோது காற்றின் வேகம் குறைந்தது; அவர்கள் மெதுவாக நடந்தனர்.
“நான் நேற்று உன்னிடம் அன்பில்லாமல் நடந்துகொண்டேன். என்னை மன்னித்துவிடு,” என்று அவன் கூறினான். அவளுடைய குரல், அவள் அழப் போகிறாள் என்பதைப் போல நடுங்கியது…
அவள் அழுதுகொண்டே, “ஓ, நான் மிகவும் துயரமாக இருக்கிறேன்! இரவு முழுவதும் என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை” என்றாள்.
“உண்மையாகவா? நான் நன்றாகத் தூங்கினேன்,” என்று அவளைப் பார்க்காமலேயே லாப்தேவ் கூறினான். “ஆனால் அதனால் நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று அர்த்தமல்ல. என் வாழ்க்கை சீரழிந்துவிட்டது; நேற்றிலிருந்து நான் விஷம் குடித்தவனைப் போல உணர்கிறேன். மோசமானது எல்லாம் நேற்றோடு முடிந்துவிட்டது. இன்று எனக்கு அந்தத் தயக்கம் எதுவும் இல்லை; உன்னிடம் மிகவும் வெளிப்படையாகப் பேச முடிகிறது. என் சகோதரியை விடவும், என் தாயைவிடவும் நான் உன்னை அதிகமாக நேசிக்கிறேன்… என் சகோதரியும் என் தாயும் இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியும்; ஆனால் நீ இல்லாமல் என் வாழ்க்கைக்கு எந்த அர்த்தமும் இல்லை. என்னால்…”
வழக்கம்போல, அவளுடைய நோக்கத்தை அவன் ஊகித்துக்கொண்டான். நேற்றைய உரையாடலைத் தொடர வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் அவள் தன்னை வீட்டிற்கு வரச் சொல்லியிருக்கிறாள் என்பதும், இப்போது தன்னைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறாள் என்பதும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. ஆனால் அவள் தன் மறுப்புக்கு மேலும் என்ன சொல்ல முடியும்? இப்போது அவள் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறாள்? அவள் தன்னைப் பார்க்கும் பார்வையிலும், புன்னகையிலும், தன்னுடன் நடக்கும்போது தலையையும் தோள்களையும் வைத்துக்கொள்ளும் விதத்திலும்கூட, அவளுக்கு இன்னும் தன் மீது காதல் இல்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அப்படியானால், அவள் அவனிடம் என்ன சொல்லப் போகிறாள்?
டாக்டர் செர்கெய் போரிசிச் வீட்டில் இருந்தார்.
“உள்ளே வாருங்கள், உங்களை வரவேற்கிறேன், ஃபியோதர் அலெக்செயிச்,” என்று அவர் கூறினார்; லாப்தேவின் பெயரையும் தந்தையின் பெயரையும் குழப்பிக்கொண்டார். “உங்களைப் பார்ப்பதில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி.”
அந்த மருத்துவர் இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் இவ்வளவு அன்பாகப் பேசியதில்லை. எனவே, தன் திருமணக் கோரிக்கையைப் பற்றி மருத்துவருக்கு ஏற்கெனவே தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று லாப்தேவ் முடிவு செய்துகொண்டான்; இது அவனுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தியது.
இப்போது அவன் மருத்துவரின் வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தான். அது விசித்திரமான ஓர் அறை-பழையதாகவும், அழகில்லாமலும் இருந்த ஆடம்பரமான மரச்சாமான்களும், தரமற்ற ஓவியங்களும் நிறைந்திருந்தன.
அந்தப் பெரிய விளக்குத்தொப்பியும், கைப்பிடி நாற்காலிகளும் இருந்தபோதிலும், அந்த அறை ஒரு வரவேற்பறையைவிட விசாலமான ஒரு களஞ்சியக் கொட்டகையைப் போலவே தோன்றியது. மருத்துவர் போன்ற ஒருவரால் மட்டுமே வசதியாக இருக்க முடிந்த அறை அது. அதற்கு அடுத்த அறை, இதைவிட ஏறக்குறைய இருமடங்கு பெரியதாக இருந்தது; அது ‘ஹால்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. அங்கே நடன வகுப்பறையில் இருப்பதைப் போல சுவர்களையொட்டி நாற்காலிகள் மட்டுமே வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்தன.
அங்கே மருத்துவருடன் தன் சகோதரியைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, யூலியா செர்கேயெவ்னா முதலில் தன் சகோதரி நினாவைச் சந்தித்துவிட்டு, பின்னர் தன் மனதை மாற்றிக்கொண்டதாகத் தன்னிடம் சொல்லுவதற்காக மட்டுமே தன்னை இங்கே அழைத்து வந்திருக்கிறாளோ என்ற கவலைக்குரிய எண்ணம் லாப்தேவின் மனதைத் தொந்தரவு செய்தது. அப்படி நினைத்ததே அவனுக்கு எவ்வளவு கொடுமையாக இருந்தது! ஆனால், இப்படிப்பட்ட சந்தேகம் தன் மனத்திற்குள் தோன்றியதே அதைவிட மோசமான விஷயமாக இருந்தது.
தந்தையும் மகளும் இரவு வெகுநேரம் வரை உட்கார்ந்து, இந்த விஷயத்தைப் பற்றி தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டும், வாதிட்டுக்கொண்டும், இறுதியில், இவ்வளவு வசதியும் செல்வமும் கொண்ட ஒரு மனிதனை யூலியா நிராகரித்தது முட்டாள்தனம் என்று ஒப்புக்கொண்டிருப்பதை அவன் மனக்கண்ணில் கற்பனை செய்தான். இப்படிப்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில் பெற்றோர்கள் வழக்கமாகச் சொல்லும் வார்த்தைகளைக்கூட அவனால் கேட்க முடிந்தது:
“உண்மைதான், உனக்கு அவன்மீது காதல் இல்லை. ஆனால், அவனால் உனக்கு எவ்வளவு நன்மைகள் கிடைக்கும் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்.”
மருத்துவர் தனது நோயாளிகளைப் பார்க்கச் செல்வதற்காக எழுந்தார். லாப்தேவும் அவருடன் புறப்படத் தயாரானான். ஆனால் யூலியா செர்கேயெவ்னா,
“தயவுசெய்து போகாதீர்கள்,” என்றாள்.
அவள் மனம் தளர்ந்துவிட்டது. தன்னை நேசிக்கும் நல்ல, நேர்மையான ஒரு மனிதனை, தனக்கு அவனைப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக மட்டுமே நிராகரிப்பது பரிதாபகரமானது என்று அவள் தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள். குறிப்பாக, இந்தத் திருமணம் தனக்கு ஒரு வாய்ப்பை அளிக்கக்கூடும் என்பதையும் அவள் நினைத்தாள்-தனது இளமை நழுவிக்கொண்டிருக்க, எதிர்காலத்தில் எந்தவிதமான…
இந்தச் சூழ்நிலைகளில், இவ்வளவு பிரகாசமான எதிர்கால வாய்ப்புள்ள நிலையில் அவனை மறுப்பது பைத்தியக்காரத்தனமாகவும், அறிவற்ற பிடிவாதமாகவும் இருக்கும்; அதற்காகக் கடவுள் தன்னைத் தண்டிக்கக்கூடுமென்றும் அவள் நினைத்தாள்.
மருத்துவரின் காலடிச் சத்தம் மறைந்ததும், அவள் திடீரென்று லாப்தேவை நோக்கித் திரும்பினாள். அவளுடைய முகம் மிகவும் வெளிறியிருந்தது. உறுதியான குரலில் அவள் கூறினாள்:
“நேற்று நீங்கள் என்னிடம் வைத்த திருமணக் கோரிக்கையைப் பற்றி நீண்ட நேரம் யோசித்தேன், அலெக்ஸெய் ஃபியோதரிச்… அதை ஏற்றுக்கொள்வது என்று முடிவு செய்துவிட்டேன்.”
அவன் குனிந்து அவளுடைய கையை முத்தமிட்டான். அவள் அவனுடைய தலையை நோக்கி தன் குளிர்ந்த உதடுகளைத் தயக்கத்துடன் கொண்டு சென்றாள். இந்தக் காதல் வெளிப்பாட்டில் முக்கியமான ஒன்றான-அவளுடைய காதல்-இல்லை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். மேலும், அங்கே தேவையற்ற பல விஷயங்கள் இருந்தன. அவன் கத்த வேண்டும் என்றும், ஓடிப்போய்விட வேண்டும் என்றும், உடனே மாஸ்கோவுக்குப் புறப்பட்டுவிட வேண்டும் என்றும் விரும்பினான். ஆனால் அவள் அவனுக்கு மிக அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள். திடீரென்று அவனை உணர்ச்சி வெள்ளம் ஆட்கொண்டது. இப்போது சிந்திப்பதற்கு மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது என்பதை உணர்ந்த அவன், அவளைத் தன்னிடம் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு, அன்பான வார்த்தைகளை முணுமுணுத்தபடி அவளுடைய கழுத்திலும், பின்னர் கன்னத்திலும் தலைமுடியிலும் முத்தமிட்டான்.
இந்தத் திடீர் அன்பான அணைப்புகளால் கலக்கமடைந்த அவள் ஜன்னலருகே சென்றாள். இருவருமே தாங்கள் பேசியதற்காக ஏற்கெனவே வருந்தத் தொடங்கியிருந்தனர். “இது ஏன் நடந்தது?” என்று குழப்பத்துடன் தங்களுக்குள் கேட்டுக்கொண்டனர்.
“நான் எவ்வளவு பரிதாபமான நிலையில் இருக்கிறேன் என்பதை நீங்கள் அறிந்திருந்தால்!” என்று அவள் தன் கைகளை உதவியற்ற விதமாகப் பற்றிக்கொண்டபடி கூறினாள்.
“ஆனால் ஏன்?” என்று அவன் கேட்டான். அவளருகே சென்று, அவனும் அவளுடைய கைகளைப் பற்றிக்கொண்டான். “அன்பே, கடவுளின் பெயரால் கேட்கிறேன், என்ன விஷயம்? தயவுசெய்து உண்மையைச் சொல்லுங்கள். உண்மையை மட்டுமே சொல்லுங்கள்!”
“ஒன்றுமில்லை,” என்று அவள் புன்னகைக்க முயன்றபடி கூறினாள். “நான் உங்களுக்கு உண்மையுள்ள, அர்ப்பணிப்புமிக்க மனைவியாக இருப்பேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன். தயவுசெய்து இன்று மாலை வாருங்கள்.”
பின்னர், தன் சகோதரியுடன் அமர்ந்து அவளுக்கு ஒரு வரலாற்று நாவலைப் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, நடந்தவற்றை லாப்தேவ் நினைத்துப் பார்த்தான். அவனுடைய உணர்ச்சிகளுக்குக் கிடைத்த பதில் இவ்வளவு அற்பமாக இருந்தது என்பதை நினைத்தபோது அவனுக்கு வேதனையாக இருந்தது. அவளுக்கு அவன்மீது காதல் இல்லை; இருந்தபோதிலும் அவள் அவனை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாள்-அவன் பணக்காரன் என்பதற்காகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவனிடமே அவன் மிகக் குறைவாக மதித்திருந்த விஷயத்தை-அவனுடைய செல்வத்தை-அவள் விரும்பியிருக்கிறாள்.
கடவுளை நம்பும் தூய்மையான இளம் பெண்ணாக இருந்ததால், அவள் அவனுடைய பணத்தைப் பற்றி சிறிதும் நினைக்காமல் இருந்திருக்கலாம் என்பதும் சாத்தியம்தான். ஆனால் எப்படிப் பார்த்தாலும், அவளுக்கு அவன்மீது காதல் இல்லை; இல்லை, காதலே இல்லை. ஆகவே, அவனைத் திருமணம் செய்துகொள்ள அவளிடம் ஏதோ ஒரு நடைமுறைக் காரணம் இருந்திருக்க வேண்டும்-அது தெளிவற்றதாகவும், வரையறுக்க முடியாததாகவும் இருக்கலாம்; ஆனாலும் அது நடைமுறையான ஒரு காரணம்தான்.
மருத்துவரின் வீட்டில் காணப்பட்ட நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்கே உரிய போலியான ஆடம்பரமும், அந்த மருத்துவருமே-கஞ்சத்தனமான, எண்ணெய் வழியும் முகமுடைய, Les Cloches de Corneville என்ற நாடகத்தில் வரும் காஸ்பாரைப் போன்ற ஒருவன்-லாப்தேவுக்கு வெறுப்பை ஏற்படுத்தின. இப்போது யூலியா என்ற பெயரே அவனுக்கு அருவருப்பாகத் தோன்றியது.
அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் முற்றிலும் அந்நியர்களாகவே திருமணப் பீடத்தை நோக்கிச் செல்வார்கள்; அவளுடைய தரப்பில் ஒரு சிறு உணர்ச்சிகூட இருக்காது. அந்தத் திருமணத்தை ஒரு திருமணத் தரகர் ஏற்பாடு செய்திருந்தால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படித்தான் அது இருக்கும்.
இப்போது அவனுக்கு இருந்த ஒரே ஆறுதல்-திருமணத்தைப் போலவே சாதாரணமானதுதான்-ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இதேபோல் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள் என்பதும், காலப்போக்கில் யூலியா அவனை நன்றாக அறிந்துகொள்ளும்போது அவனை நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்ளக்கூடும் என்பதும்தான்.
“ரோமியோவும் ஜூலியட்டுமா?” என்று புத்தகத்தை மூடிக்கொண்டே சிரித்தபடி அவன் கூறினான். “நான்தான் ரோமியோ, நினா. நீ…” “என்னை வாழ்த்துங்கள்; இன்று நான் யூலியா செர்கேயெவ்னாவிடம் திருமணக் கோரிக்கை வைத்தேன்.”
நினா ஃபியோதரவ்னா, அவன் கேலி செய்கிறான் என்றுதான் முதலில் நினைத்தாள். ஆனால் அவன் உண்மையாகப் பேசுகிறான் என்பதைப் பார்த்ததும் அழத் தொடங்கினாள். அந்தச் செய்தி அவளை மிகவும் கலங்கச் செய்தது.
“நான் உன்னை வாழ்த்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்,” என்றாள் அவள். “ஆனால் இது கொஞ்சம் திடீரென்று நடந்துவிட்டதாக இல்லையா?”
“இல்லை, திடீரென்று அல்ல. மார்ச் மாதத்திலிருந்தே இது நடந்துகொண்டிருக்கிறது; நீ மட்டும் எதையும் கவனிக்கவில்லை. மார்ச் மாதத்தில் இங்கே உன் அறையில் அவளைச் சந்தித்தபோதே நான் அவளைக் காதலிக்கத் தொடங்கிவிட்டேன்.”
“நீ மாஸ்கோவைச் சேர்ந்த ஏதாவது ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்வாய் என்றுதான் நான் நினைத்தேன்,” என்று சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தபின் நினா ஃபியோதரவ்னா கூறினாள். “நம்முடைய சொந்த வட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணாக இருந்தால் எல்லாமே மிகவும் எளிதாக இருந்திருக்கும். ஆனால், அலெக்ஸெய், உன் மகிழ்ச்சிதான் முக்கியம். என் கிரிகோரி நிகொலாயெவிச் என்னை ஒருபோதும் நேசித்ததில்லை; நாங்கள் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதை நீயே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய். நிச்சயமாக எந்தப் பெண்ணும் உன்னை நேசிக்க முடியும்; நீ அன்பானவனும் புத்திசாலியும். ஆனால் யூலியா ஒரு உயர்குடிப் பெண்; அவள் பிரத்தியேகமான ஒரு பள்ளியில் கல்வி கற்றவள். அன்பும் புத்திசாலித்தனமும் மட்டும் போதாது. அவள் இளமையானவள்; ஆனால் நீ இப்போது அவ்வளவு இளமையாக இல்லை, அல்யோஷா. மேலும், நீ அவ்வளவு அழகானவனும் அல்ல.”
தான் கடைசியாகச் சொன்ன வார்த்தைகளின் கடுமையைத் தணிப்பதற்காக, அவள் அவனுடைய கன்னத்தைத் தடவினாள்.
“நீ அழகானவன் இல்லை,” என்றாள் அவள், “ஆனால் நீ மிகவும் நல்லவன்.”
அவள் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்பட்டாள்; அவளுடைய கன்னங்களில் லேசான ரோஜா நிறம் தோன்றியது. அல்யோஷாவுக்கு அவள் ஆசீர்வாதம் வழங்குவது முறையாக இருக்குமா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவள் அவனுடைய மூத்த சகோதரி; அவனுடைய தாயின் இடத்தையும் அவள்தான் ஏற்றிருந்தாள். துயரத்தில் இருந்த தன் சகோதரனிடம், அந்தத் திருமணம் மிகவும் விமரிசையாகவும் மகிழ்ச்சிகரமாகவும் நடைபெற வேண்டும்; அது அவனுடைய பெயருக்கும் கௌரவத்துக்கும் பெருமை சேர்க்கும் வகையில் இருக்க வேண்டும்.
திருமணம் செய்யவிருக்கும் மணமகனாக அவன் பெலாவின் குடும்பத்தினரை தினமும் மூன்று அல்லது நான்கு முறை சந்திக்கத் தொடங்கினான். அதனால், சாஷாவுக்கு உதவுவதற்கும் அவளுடைய தாய்க்கு வரலாற்று நாவல்களைப் படித்துக் காட்டுவதற்கும் அவனுக்கு இனிமேல் நேரமே இல்லாமல் போய்விட்டது.
யூலியா வீட்டின் மறுமுனையில், வரவேற்பறைக்கும் அவளுடைய தந்தையின் அலுவலகத்திற்கும் வெகு தொலைவில் இருந்த தனது இரண்டு அறைகளிலேயே அவனைச் சந்தித்தாள். அந்த அறைகள் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தன. இருண்ட சுவர்களும், மூலையில் இருந்த புனிதப் படங்களும், விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியத்தின் மணமும், சாமியறை விளக்கில் பயன்படுத்தப்படும் எண்ணெயின் மணமும் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தன.
யூலியாவின் படுக்கையும் அலங்கார மேசையும் ஒரு மறைப்புத் திரைக்குப் பின்னால் தனியே அமைக்கப்பட்டிருந்தன. புத்தக அலமாரியின் கதவுகள் பச்சைத் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தன. தரையில் மிகவும் அடர்த்தியான கம்பளம் விரிக்கப்பட்டிருந்ததால், அவள் நடக்கும் காலடிச் சத்தம்கூட கிட்டத்தட்ட கேட்காது.
இதிலிருந்து அவள் இயல்பிலேயே ஒதுங்கிய குணம் கொண்டவள் என்றும், அமைதியான, நிம்மதியான, தனிமையான வாழ்க்கையை விரும்புபவள் என்றும் அவன் ஊகித்துக்கொண்டான்.
அவள் இன்னும் ஒரு சிறுமியைப் போலவே நடத்தப்பட்டாள். அவளுக்கென்று சொந்தமாகப் பணம் எதுவும் இல்லை. அடிக்கடி வெளியே நடக்கச் செல்லும்போதுகூட, தன்னிடம் ஒரு கோபெக் பணம்கூட இல்லை என்பதை அறிந்து வருத்தப்படுவாள்.
அவளுடைய தந்தை உடைகளுக்கும் புத்தகங்களுக்கும் சிறு தொகைகளை மட்டுமே கொடுத்தார்; ஆண்டுக்கு நூறு ரூபிள்களுக்கு மேல் கொடுப்பதில்லை.
அவருக்குக் கணிசமான அளவு மருத்துவப் பணிகள் இருந்தபோதிலும், அவரும் பணத்தட்டுப்பாட்டில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு மாலையும் தனது கிளப்பில் சீட்டு விளையாடுவார்; தவறாமல் தோற்றுவிடுவார்.
மேலும், அவர் பரஸ்பரக் கடன் சங்கத்தின் மூலம் வீடுகளை வாங்கி, வாடகையை முறையாகச் செலுத்தாத குடியிருப்பாளர்களுக்கு அவற்றை வாடகைக்கு விட்டுவந்தார். இருந்தபோதிலும், அந்த வியாபாரம் மிகவும் லாபகரமானது என்று அவர் கூறிக்கொண்டிருந்தார்.
அவரும் அவருடைய மகளும் வசித்து வந்த வீடு அடமானம் வைக்கப்பட்டிருந்தது; அதன் மூலம் கிடைத்த பணம்…
அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு காலியாக இருந்த ஒரு நிலத்தை வாங்கியிருந்தார். அந்த நிலத்தில் ஏற்கெனவே இரண்டு மாடிகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய வீட்டைக் கட்டத் தொடங்கியிருந்தார்; அந்த வீட்டையும் அடமானம் வைத்து கடன் பெற வேண்டும் என்பதே அவருடைய நோக்கம்.
இப்போது லாப்தேவ் ஒருவித மயக்கநிலையில் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தான். அவன் தானாகவே செயல்படவில்லை; தன்னுடைய இன்னொரு உருவத்தைப் போல வாழ்வதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. முன்பு தான் கனவில்கூட நினைத்துப் பார்த்திருக்காத பல காரியங்களை அவன் செய்யத் தொடங்கினான்.
மருத்துவருடன் மூன்று முறை கிளப்புக்குச் சென்றான்; அவருடன் இரவு உணவு சாப்பிட்டதோடு, அவர் மேற்கொண்டிருந்த கட்டிட முயற்சிக்காகப் பணமும் கொடுக்க முன்வந்தான். ஒருமுறை கூட தயங்காமல் பனௌரோவின் மற்றொரு வீட்டிற்கும் சென்றான். ஒரு நாள் பனௌரோவ் அவனை இரவு உணவுக்கு அழைத்திருந்தார்; லாப்தேவும் யோசிக்காமல் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டான்.
அங்கு சுமார் முப்பத்தைந்து வயதுடைய உயரமான, ஒல்லியான ஒரு பெண் அவனை வரவேற்றாள். அவளுடைய தலைமுடியில் நரை கலந்திருந்தது; புருவங்கள் கருமையாக இருந்தன. அவள் ரஷ்யப் பெண்ணைப் போலத் தோன்றவில்லை. அவளுடைய முகம் முழுவதும் வெள்ளைப் பவுடர் திட்டுத்திட்டாகப் பூசப்பட்டிருந்தது. அவள் இனிமையான புன்னகை ஒன்றைப் புன்னகைத்து, அவனுடைய கையைத் திடீரென்று குலுக்கினாள்; அவளுடைய வெள்ளை நிறக் கைகளில் இருந்த வளையல்கள் கிணுகிணுத்தன.
அவள் இவ்வாறு புன்னகைப்பது, தான் மகிழ்ச்சியற்றவள் என்பதை மறைத்துக்கொள்ளவும், அந்த உண்மையைத் தன்னிடமிருந்தும் பிறரிடமிருந்தும் மறைக்கவும் விரும்பியதால்தான் என்று லாப்தேவுக்குத் தோன்றியது.
ஐந்து வயதும் மூன்று வயதும் கொண்ட இரண்டு சிறுமிகளை அவன் பார்த்தான்; அவர்கள் சாஷாவைப் போலவே தோன்றினர்.
இரவு உணவில் பால்சூப், கேரட்டுடன் குளிர்ந்த கன்றிறைச்சி, இனிப்பாகச் சாக்லேட் ஆகியவை பரிமாறப்பட்டன. எல்லாமே சுவையற்றதாகவும், சப்பையாகவும் இருந்தன. ஆனால் மேசை மட்டும் தங்க முள் கரண்டிகள், சாஸ் மற்றும் மிளகுக்காக வைக்கப்பட்டிருந்த நேர்த்தியான புட்டிகள், மிகவும் நுணுக்கமான வடிவமைப்புடன் கூடிய ஒரு சிறிய கிண்ணம், தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட மிளகுக் குடுவை ஆகியவற்றால் பளபளத்தது.
பால்சூப்பைச் சாப்பிட்ட பிறகுதான், அங்கே வந்ததே மிகவும் அறிவற்ற செயலாக இருந்தது என்பதை லாப்தேவ் உணர்ந்தான். அந்தப் பெண்மணி…
அந்தப் பெண்மணி வெளிப்படையாகவே சங்கடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் தொடர்ந்து புன்னகைத்து, பற்களைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தாள். அதே சமயம் பனௌரோவ் காதல் என்றால் என்ன, அது எவ்வாறு தோன்றுகிறது என்பதற்கு விஞ்ஞானரீதியான விளக்கம் ஒன்றை அளித்துக்கொண்டிருந்தார்.
“இங்கே நாம் பேசிக்கொண்டிருப்பது,” என்று அவர் அந்தப் பெண்மணியை நோக்கி பிரெஞ்சு மொழியில் கூறினார், “முற்றிலும் மின்சாரத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு நிகழ்வுதான். நம் ஒவ்வொருவருடைய தோலிலும் மின்சாரத்தை உருவாக்கும் நுண்ணிய சுரப்பிகள் உள்ளன. தற்செயலாக, உங்களுடைய மின்சார ஓட்டத்துடன் இணையாகச் செல்லும் மின்சார ஓட்டமுடைய ஒருவரை நீங்கள் சந்தித்தால், அதன் விளைவுதான் காதல்.”
லாப்தேவ் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, அவன் எங்கே சென்றிருந்தான் என்று அவனுடைய சகோதரி கேட்டாள். அவனுக்கு வெட்கமாக இருந்ததால், அவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை.
திருமணத்திற்கு முந்தைய அந்த வாரங்கள் முழுவதும், தான் இருக்கும் நிலையின் போலித்தன்மையை அவன் உணர்ந்துகொண்டே இருந்தான். நாளுக்கு நாள் அவனுடைய காதல் அதிகரித்தது; யூலியா கவிதைநயம் மிக்க, உயர்ந்த பண்புகளைக் கொண்ட ஒரு பெண்ணாக அவனுக்குத் தோன்றினாள். இருந்தபோதிலும், அவள் அவனுடைய காதலைத் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை என்பதும், தன்னையே அவனிடம் விற்றுக்கொள்கிறாள் என்பதும் மாறாத உண்மையாக இருந்தது.
சில சமயங்களில் இந்த எண்ணம் அவனை விரக்தியின் விளிம்பிற்கே கொண்டு சென்றது. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை, இந்தத் திருமண ஏற்பாடு முழுவதையும் கைவிட்டுவிடலாமா என்று அவன் எண்ணினான். அவனால் இனி தூங்கவே முடியவில்லை. இரவு முழுவதும் விழித்துக்கொண்டு படுத்திருந்தபடி சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பான்.
திருமணத்திற்குப் பிறகு மாஸ்கோவில் இருக்கும் அந்தப் பெண்மணியைச் சந்திக்க நேர்ந்தால், தன் நண்பர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்களில் அவளை “அந்த நபர்” என்று குறிப்பிட்டிருந்த அவளிடம் தான் என்ன சொல்லப் போகிறான்?
அவனுடன் எளிதில் ஒத்துப்போக முடியாத அவனுடைய தந்தையும் சகோதரனும், அவனுடைய திருமணத்தையும் யூலியாவையும் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்? முதல் சந்திப்பிலேயே தன் தந்தை யூலியாவிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டுவிடக்கூடும் என்று அவன் அஞ்சினான்.
அவனுடைய சகோதரன் ஃபியோதரைப் பொறுத்தவரை, சமீபகாலமாக அவனிடம் ஏதோ விசித்திரமான மாற்றம் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவன் நீண்ட கடிதங்களை எழுதினான்; அவற்றில்…
அவன் நல்ல உடல்நலத்தின் முக்கியத்துவம், நோய் மனத்தின் மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கம், மதத்தின் அடிப்படைத் தன்மை ஆகியவற்றைப் பற்றி நீண்ட கடிதங்களில் எழுதினான்; ஆனால் மாஸ்கோவைப் பற்றியோ, வியாபாரத்தைப் பற்றியோ ஒரு வார்த்தைகூட எழுதவில்லை. அந்தக் கடிதங்கள் லாப்தேவுக்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்தின. தன் சகோதரனுடைய குணம் மோசமான விதத்தில் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
செப்டம்பர் மாதத்தில், பீட்டர் மற்றும் பால் தேவாலயத்தில் திருப்பலி முடிந்ததும் அவர்கள் திருமணம் செய்துகொண்டார்கள். அதே நாளில் அந்தத் தம்பதியர் மாஸ்கோவுக்குப் புறப்பட்டனர்.
யூலியா செர்கேயெவ்னா இனி தனது கறுப்பு நிற உடையிலும் நீண்ட பின்னலாடையிலும் இளம் பெண்ணைப் போலத் தோன்றவில்லை. அவளும் லாப்தேவும் நினா ஃபியோதரவ்னாவிடம் விடைபெற்றபோது, நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த அந்தப் பெண்ணின் முகம் வேதனையில் சுளித்தது; ஆனால் அவளுடைய கண்கள் மட்டும் கண்ணீரின்றி இருந்தன.
“நான் இறந்துவிட்டால், என் சின்னப் பெண்களை நீ பார்த்துக்கொள்.”
“ஓ, நிச்சயமாக! நான் உறுதியளிக்கிறேன்!” என்று யூலியா செர்கேயெவ்னா பதிலளித்தாள். அவளுடைய உதடுகளும் இமைகளும் துடிக்கத் தொடங்கின.
“அக்டோபரில் நான் வந்து உங்களைப் பார்க்கிறேன்,” என்று ஆழ்ந்த உணர்ச்சியுடன் லாப்தேவ் கூறினான். “என் அன்புக்குரியவரே, நீங்கள் உடல்நலம் பெறுங்கள்.”
அவர்கள் தனிப்பட்ட ரயில் பெட்டியில் பயணம் செய்தனர். இருவருமே மகிழ்ச்சியற்றவர்களாகவும் மனஅமைதியற்றவர்களாகவும் இருந்தனர்.
அவள் ஒரு மூலையில் தொப்பியை அணிந்தபடியே, தூங்குவதுபோல் பாசாங்கு செய்துகொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். அவளுக்கு எதிரே இருந்த இருக்கையில் அவன் படுத்துக்கொண்டு, மனதைத் தொந்தரவு செய்த எண்ணங்களின் கூட்டத்தில் மூழ்கியிருந்தான்-தன் தந்தையைப் பற்றியும், அந்த “நபரைப்” பற்றியும், யூலியாவுக்கு மாஸ்கோவில் உள்ள தனது வீட்டுப் பிடிக்குமா என்பதைப் பற்றியும் அவன் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான்.
தன்னை நேசிக்காத தன் மனைவியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவன் மனம் சோர்ந்துபோய்,
“இது ஏன் நடந்தது?” என்று எண்ணினான்.

அன்டன் செகாவ் — மூன்று வருடங்கள்

இன்னும் வரும்..