ரிக் பாஸ்/‘தீ’

BIG SKY JOURNAL-லிருந்து

சில ஆண்டுகளில் ஏப்ரல் மாதத்திலேயே வெப்பம் வந்துவிடும். ஏப்ரலில் எப்போதும் காற்று வீசும்; அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் வெப்பமும் இருக்கும். பொதுவாக வறட்சி நிலவும். அதனால் வயல்கள் காய்ந்து கிடக்கும்; காற்றும் தெற்கிலிருந்துதான் வீசும். பள்ளத்தாக்கில் உள்ள அனைவரும் தங்கள் நாற்றுகளை வீட்டுக்குள் வைத்திருப்பதிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்து, பழைய கொட்டகைகளைப் பசுமைக்கூடங்களாக மாற்றி வைத்திருக்கும் இடங்களில் நடுவார்கள்.
இங்கே நன்றாக விளைவது கிழங்குப் பயிர்கள்தான். இங்கு ஏற்பட்ட எண்ணற்ற தீவிபத்துகளால் மண் வளமாகியுள்ளது; இந்தப் பள்ளத்தாக்கில் விளையும் உருளைக்கிழங்குகள் மிட்டாய் போல இனிக்கும். இருண்ட மண்ணிலிருந்து கேரட்டுகளைப் பிடுங்கி எடுத்தால், அவை மொறுமொறுப்பான சூரிய ஒளியைச் சுவைப்பது போல இருக்கும். வெங்காயத்துடன் சமைப்பது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தால் ஸ்ட்ராபெர்ரிகளும் நன்றாக வளரும்.
ஏப்ரல் மாதத்திற்குள் பனிப்படலம் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து மேலே, காடுகளுக்குள் நகர்ந்திருக்கும்; அதற்கும் மேலே, காடுகளுக்கு அப்பாலும் சென்று மறைந்துவிடும். தொலைதூரத்தில் இருக்கும் மிகச் சிறிய முட்டை வடிவிலான பனித்துண்டுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும். பனி பின்வாங்கிச் செல்லும்போது, ஒல்லியாக இருந்தாலும் இன்னும் வெள்ளை நிறத்திலேயே இருக்கும் பனிச்செருப்புக் காட்டு முயல்கள், அந்தப் பனிப்பகுதிகளிலிருந்து கீழே இறங்கி, தோட்டங்களில் புதிதாகக் கிடைக்கும் பெர்ரிப் பழங்களையும் பசுமையாக முளைத்திருக்கும் புற்களையும் தேடி வரும்.
ஆனால் அந்த முயல்கள் ஒரு மைல் தொலைவில் இருந்தே வருவதை உங்களால் பார்க்க முடியும்-உங்கள் பெர்ரிப் பழங்களைத் தேடி வரும் அவை, பச்சையும் பொன்னிறமுமான சூரிய ஒளி நிறைந்த காடுகளுக்குள் துள்ளித் துள்ளி வரும். பாரசீகப் பூனைகளைப் போல வெண்மையாகவும் தூய்மையாகவும் இருக்கும் அவை, பழுப்பு நிற மரக்கட்டைகளைக் கடந்து துள்ளி, பல நூற்றாண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட காட்டு விலங்குகளின் பாதைகளிலிருந்து, கருமையான மண் படிந்த வழியே கீழே இறங்கி வரும்.
அந்த முயல்கள் ஜாம்பிகளைப் போல நேராக என் வெளித்தோட்டத்தை நோக்கி வரும்-தளராத பிடிவாதத்துடன். நான் பின்புறத் தாழ்வாரத்தில் அமர்ந்து, அவற்றைத் துப்பாக்கியால் குறிபார்ப்பேன். ஆனால் அவை அதிக எண்ணிக்கையில் கொல்லப்படுவதற்கு மிகவும் அழகானவை என்பதால், மாதத்திற்கு ஒருமுறை அல்லது அதுபோல ஒரு முயலை மட்டுமே சுடுவேன்-மற்றவற்றுக்கு எச்சரிக்கை கொடுப்பதற்காக.
நான் சுட்ட முயலைச் சுத்தம் செய்து, வெங்காயத்துடனும் அரைத் துண்டு பேக்கனுடனும் வாணலியில் போட்டு வறுத்துக் கொள்வேன்.
சில சமயங்களில் இரவில் எழுந்து ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்ப்பேன். தோட்டத்தில் முயல்கள் கிடைப்பதைத் தின்றுகொண்டிருப்பதைப் பார்ப்பேன். ஆனால் அவை பசுமைக்கூடத்தைச் சுற்றிலும் நின்றுகொண்டிருக்கும்-அதைச் சுற்றி எல்லாப் பக்கங்களிலும்-அதற்குள் இருக்கும் எதையும் எப்படியாவது அடைந்துவிட வேண்டும் என்ற ஏக்கத்துடன்…
உள்ளே நுழைய முயல்கின்றன: அவற்றில் சில, அதைச் சுற்றியுள்ள மண்ணைத் தோண்டி, சுரங்கம் போல் பாதை அமைத்து உள்ளே புக முயல்கின்றன – மண் எல்லாத் திசைகளிலும் காற்றில் பறக்கிறது – மற்றவை வாசற்படியிலேயே சும்மா உட்கார்ந்துகொண்டு காத்திருக்கின்றன.
பனி உருகிப் போன பிறகு, சில வாரங்கள் மட்டுமே முயல்கள் இப்படிப் பனியைப் போன்ற வெண்மையாக இருக்கும். அதன்பிறகு அவற்றின் வெள்ளை ரோமம் மாறத் தொடங்கும் – உண்மையில், அது உதிர்ந்து போவதில்லை; அழுகிக்கொண்டிருக்கும் இலைகளைப் போல பழுப்பு நிறமாக மாறத் தொடங்குகிறது. பனி முற்றிலுமாக மறைந்ததும், அவை முழுவதும் பழுப்பு நிறமாகி மீண்டும் பாதுகாப்பாகிவிடுகின்றன. அந்த நிறமாற்றத்தின் காலத்தில் சிறிது நாட்கள் அவை புள்ளிப்புள்ளியாகத் தோன்றும். ஆனால், அவை இன்னும் வெள்ளையாக இருக்கும் அந்தச் சில வாரங்களில், என் தோட்டத்தில் வெள்ளை நிறப் பாறைகளைப் போல முயல்கள் அப்படியே உட்கார்ந்திருக்கும்.
இப்போது என்னுடன் ஒரு பெண் வசித்து ரொம்ப நாளாகிவிட்டது. யாராவது ஒரு பெண் என்னுடன் வந்து தங்கும்போதெல்லாம், நான் அவளை ஏமாற்றிவிட்டதைப் போல எனக்குத் தோன்றும்; ஒரு பொறிக்குள் அவளைச் சிக்கவைத்துவிட்டதைப் போல – அவள் பின்னால் கதவு மூடப்பட்டுவிட்டது, ஆனால் அது நடந்ததை அவள் இன்னும் உணரவில்லை என்பது போல. இங்கு மிகவும் தனிமையான, தொலைதூரமான இடம்.
ஒரு கோடைக்காலத்தில், என் நண்பன் டாமின் சகோதரி, டாமுடனும் அவன் மனைவி நான்சியுடனும் கோடைக்காலத்தைக் கழிக்கவும், உயரமான நிலப்பகுதியில் பயிற்சி பெறவும் இங்கே வந்தாள். அவள் பெயர் க்ளெண்டா. வாஷிங்டனைச் சேர்ந்த ஓட்டப்பந்தய வீராங்கனை. அவள் செய்ததெல்லாம் ஓடுவதுதான். க்ளெண்டா மிகவும் திறமையானவள். இத்தாலி, பிரான்ஸ், சுவிட்சர்லாந்து ஆகிய நாடுகளில் நடைபெற்ற ஓட்டப்பந்தயங்களில்கூட அவள் கலந்து கொண்டிருந்தாள்.
இங்கே வந்ததும், தான் இதுவரை பார்த்த இடங்களிலேயே இதுதான் மிகவும் அழகான இடம் என்று அவள் எல்லோரிடமும் சொன்னாள். கரடுமுரடான மரவெட்டுத் தொழிலாளர்களிடமும், அவர்களுடைய கடினமான வாழ்க்கையை வாழும் மனைவிகளிடமும் இதையே சொன்னாள். நாங்களும் அவளை நம்பினோம். எங்களில் மிகச் சிலரே வேறு எங்காவது சென்றிருந்ததால், அவள் சொல்வதை மறுத்துக் கேள்வி எழுப்ப எங்களிடம் அனுபவம் இல்லை.
நாங்கள் எல்லோரும் மதுக்கடைக்கு முன்னால் இருந்த நீண்ட மேசைகளைச் சுற்றி உட்கார்ந்திருப்போம் – ஒரே நேரத்தில் பத்து அல்லது பன்னிரண்டு பேர், அதாவது ஊரின் பாதிப்பேர் – ஆற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம்.
வடக்கை நோக்கித் திரும்பிச் செல்லும் வாத்துகளும் காட்டுவாத்துகளும் இனப்பெருக்கம் செய்வதற்காகவும், கூடுகளைக் கட்டுவதற்காகவும், தங்கள் குஞ்சுகளை வளர்ப்பதற்காகவும் எங்கள் பள்ளத்தாக்கில் வந்து தங்கும். சூரிய ஒளியில் எண்ணெய் பூசியதுபோல் மினுமினுக்கும் இறக்கைகளுடனும் முதுகுடனும் காக்கங்கள் எப்போதும் பள்ளத்தாக்கின் குறுக்கே, ஒரு மலைப்பக்கத்திலிருந்து இன்னொரு மலைப்பக்கத்திற்குப் பறந்துகொண்டிருக்கும்.
யாருக்காவது கொஞ்சம் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டுமென்றால், ஏப்ரல் மாதத்தில் எப்போதும் அதைச் செய்ய முடியும்; வனத்துறைக்காக மரக்கன்றுகளை நடும் வேலை கிடைக்கும். அதனால் ஏப்ரல் எப்போதும் ஓய்வும் இளைப்பாறுதலும் நிறைந்த காலமாக இருக்கும். எவருக்கும் கோபம் வராத காலம்; தளர்வான, கட்டுப்பாடற்ற மகிழ்ச்சி மட்டுமே நிறைந்த காலம்.
ஏப்ரல் மாதத்திலோ வேறு எந்த மாதத்திலோ எனக்கு அதிகப் பணம் தேவையில்லை. அதனால், க்ளெண்டா, டாம், நான்சி ஆகியோருடன் அந்த மேசையில் உட்கார்ந்து பீர் குடித்துக்கொண்டிருப்பேன்.
க்ளெண்டா இரண்டு பியர்களுக்கு மேல் ஒருபோதும் குடிக்கமாட்டாள். அவளுடைய மஞ்சள் நிற முடி குட்டையாக வெட்டப்பட்டிருக்கும். ஏரியின் நீலத்தைப் போன்ற கண்கள். வெளிறிய முகம். டாமுடைய புன்னகையைப் போன்ற ஒரு பெரிய புன்னகை. ஆனால் அந்தப் புன்னகை அவளுடைய தீவிரமான இயல்புக்கு முரணானதாக இருந்தது. இருந்தாலும், இப்போது அவள் இங்கே இல்லை என்றாலும், அவளுடைய தீவிரத்திற்காகவே அவளால் எப்போதும் புன்னகைக்க முடிந்தது என்று எனக்கு நினைவிருக்கிறது.
ஏன் என்று எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை…
இப்போது எனக்குத் தோன்றுவது அப்படித்தான். எங்களில் மற்றவர்களைப் போலவே க்ளெண்டாவுக்கும் எந்தக் கவலையும் இல்லை; ஏப்ரல் மாதத்திலும் இல்லை, அதற்குப் பிறகு வந்த கோடைக்காலத்திலும் நிச்சயமாக இல்லை. அவள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஓடுவதுதான்.
க்ளெண்டா இலையுதிர்காலத்தில் புறப்பட்டுச் சென்றாள்; அதனால் அந்தக் காலத்தில் நான் அவளைப் பார்க்கவில்லை. வாஷிங்டனுக்குத் திரும்பிய பிறகும் அவள் அப்படிப் புன்னகைத்தாளா இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியாது. கலிஃபோர்னியாவில் வசித்த தன் காதலனிடமிருந்து அவள் பிரிந்திருந்தாள். ஆனால் அவள் அவனைப் பிரிந்ததற்காக வருந்தியதாகவோ, அவனைத் தவறவிட்டதாகவோ தெரியவில்லை; அவனைப் பற்றி நினைத்ததாகக்கூட தோன்றவில்லை.
மரக்கன்றுகளை நடுவதற்கு முன்பு, கன்றுகளை நடுபவர்கள் அதற்கு முந்தைய கோடையிலும் இலையுதிர்காலத்திலும் வெட்டியிருந்த மலைச்சரிவுகளுக்குத் தீ வைத்துக் கொளுத்துவார்கள். பிற்பகல் நேரங்களில் இனிமையான மணம் கொண்ட புகைமூட்டம் ஒன்று தோன்றும். அது பள்ளத்தாக்கின் இருபுறச் சரிவுகளின் பாதி உயரத்திலிருந்து தொடங்கி, மிக உயரமான மலைகளை நோக்கி மேலெழுந்து, பின்னர் அவற்றைத் தாண்டி வடக்குப் பக்கமாக, தெற்கிலிருந்து வீசும் காற்றில் மிதந்து கனடாவை நோக்கிச் செல்லும்.
தீயின் புகைமூட்டம் எங்கள் பள்ளத்தாக்கில் ஒருபோதும் கீழே இறங்கி நிலைத்திருக்காது. அது இருந்த நாட்களில், எங்களுக்கு சற்றே மேலே தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். சூரிய ஒளி முழுவதையும் அழகான, புகை கலந்த நீல நிறமாக மாற்றிவிடும். பள்ளத்தாக்கின் மறுபுறத்தில் தெரியும் பொருட்கள் – வேறொரு மேய்ச்சல் நிலத்தில் இருக்கும் ஒரு களஞ்சியமோ, வேலியின் வரிசையோ – உண்மையில் இருப்பதைவிட வெகு தொலைவில் இருப்பது போலத் தோன்றும். அந்தப் புகைமூட்டம் எல்லாவற்றையும் மென்மையாகவும் தோற்றமளிக்கச் செய்யும்.
க்ளெண்டாவின் முழங்காலின் உட்புறத்தில் நீண்ட, ஜிப் பொருத்தியதுபோன்ற ஒரு தழும்பு இருந்தது. அது கணுக்காலுக்கு சற்றுமேல் தொடங்கி, அவளுடைய காலின் உட்புறமாக மேலே சென்று, தொடையின் நடுப்பகுதி வரை நீண்டிருந்தது. அவளுக்கு பதினேழு வயதாக இருந்தபோது அந்த முழங்காலில் காயம் ஏற்பட்டிருந்தது. அப்போது இப்போது இருப்பதைப் போன்ற ஆர்த்ரோஸ்கோபிக் அறுவைச் சிகிச்சை முறைகள் இருக்கவில்லை. ஆகவே, பழைய முறையிலேயே கத்திகளையும் கத்தரிக்கோல்களையும் பயன்படுத்தி அந்த முழங்காலை மறுசீரமைக்க வேண்டியிருந்தது.
ஆனால் அந்தத் தழும்பு அவளுடைய இரண்டு கால்களையும் இன்னும் அழகாகத்தான் காட்டியது. தழும்பு இல்லாத பகுதிகளும் அழகாக இருந்தன; அந்தத் தழும்புக்குக்கூட ஒரு நீண்ட தூரம் அவளுடைய காலில் மேலே சென்று கொண்டிருந்தபோது, அழகான வளைவு ஒன்று இருந்தது.
க்ளெண்டா ஓடும்போது பச்சை நிற நைலான் கால்சட்டையும், சிறிய வெள்ளைச் சட்டையும், தலையில் ஒரு தலைப்பட்டையும் அணிந்திருப்பாள். அவளுடைய ஓட்டக் காலணிகள் அழுக்குப் படிந்த வெள்ளை நிறத்தில் இருக்கும்; வறட்சிக் காலத்தில் சாலையின் தூசி இருக்கும் அதே நிறம்.
“எனக்கு முப்பத்திரண்டு வயது. இன்னும் ஆறு அல்லது ஏழு நல்ல ஓட்ட ஆண்டுகள் எனக்கு இருக்கின்றன,” என்று யாராவது அவளிடம் அவளுடைய திட்டங்கள் என்ன, ஏன் இவ்வளவு ஓடுகிறாள், ஏன் ஓடுவதற்காக எங்கள் பள்ளத்தாக்குக்கு வந்திருக்கிறாள் என்று கேட்டால் அவள் சொல்வாள்.
பெரும்பாலும் மதுக்கடைக்கு முன்னால் எங்களுடன் உட்கார்ந்திருந்த ஆண்கள்தான் அவளிடம் இதையெல்லாம் கேட்பார்கள். அவர்கள் ஆற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள்; வசந்தகாலக் காற்றைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்; மற்ற எங்களைப் போலவே குளிர்காலம் முடிந்துவிட்டதற்காக மகிழ்ச்சியாக இருப்பார்கள்.
நான்சியைத் தவிர, பள்ளத்தாக்கில் இருந்த பெண்களுக்கு க்ளெண்டாவை அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன்.
க்ளெண்டா எவ்வளவு பெரிய ஓட்டப்பந்தய வீராங்கனை என்பது பள்ளத்தாக்கில் இருந்தவர்களுக்கு அவ்வளவாகப் புரியவில்லை.
அது புரியாமல் இருந்ததே க்ளெண்டாவுக்கு ஒரு விதத்தில் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது என்று நினைக்கிறேன்.
“நீ க்ளெண்டாவை சைக்கிளில் பின்தொடர்ந்து வர வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்,” என்று டாம் சொன்னான். அவளை நான் முதன்முதலில் சந்தித்தபோது அவன் இதைச் சொன்னான்.
டாம் என்னை இரவு உணவுக்கு வீட்டுக்கு அழைத்திருந்தான். க்ளெண்டா அதற்கு முந்தைய நாள்தான் பள்ளத்தாக்குக்கு வந்திருந்தாள். ஆனால், அவள் வரப்போகிறாள் என்பது பல வாரங்களுக்கு முன்பே எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவளுக்காகக் காத்திருந்த காலத்திலேயே…
“அவளுடைய ஸ்பான்சரிடமிருந்து உனக்குக் கூலி கொடுப்பதற்காகப் பணம் கிடைக்கிறது,” என்று டாம் சொன்னான். சில பணத்தை என்னிடம் கொடுக்க முயன்றான்; கடைசியில் அதை என் சட்டைப் பையில் திணித்துவிட்டான்.
அவன் குடித்திருந்தான். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு நான் அவனைப் பார்த்ததில் அன்றுதான் அவன் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றினான். சில சமயங்களில் க்ளெண்டாவை “க்ளென்” என்று அழைப்பான்.
பணத்தை என் சட்டைப் பையில் வைத்த பிறகு, ஒரு கையை நான்சியைச் சுற்றிப் போட்டான். எனக்காகச் சங்கடப்பட்டவள் போல நான்சி தோன்றினாள். இன்னொரு கையை க்ளெண்டாவைச் சுற்றிப் போட்டான். க்ளெண்டாவுக்கு அதனால் எந்தச் சங்கடமும் ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. எனவே, அந்தப் பணத்தை நான் வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று; எப்படியிருந்தாலும் அது அவ்வளவு பெரிய தொகையல்ல.
“நீ அவளுக்குப் பின்னால் சைக்கிளில் சென்று கொண்டிரு. அவளுக்கு ஒன்றும் ஆகாமல் பார்த்துக்கொள்.”
டாமின் இடுப்பில் ஒரு கைத்துப்பாக்கி உறையில் இருந்தது – பெரிய துப்பாக்கி. அதை அவன் கழற்றி என்னிடம் கொடுத்தான்.
“அந்த ஓச்சர்சன் பெண்ணுக்கு நடந்தது மாதிரி எதுவும் இவளுக்கு நடக்காமல் பார்த்துக்கொள்.”
ஓச்சர்சன் பெண் தன் நண்பர்களைப் பார்க்க வந்திருந்தாள். பின்னர் வீட்டுக்குத் திரும்பி நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவள் வீட்டை அடையவே இல்லை. ஆற்றங்கரையோரச் சாலையை ஒட்டியிருந்த வில்லோ மரங்களுக்கிடமிருந்து ஒரு கரடி திடீரென்று பாய்ந்து வந்து அவளைத் தாக்கி, ஆற்றைக் கடந்து மறுபுறம் இழுத்துச் சென்றதாகத் தெரிந்தது.
அவள் காணாமல் போனது வசந்தகாலத்தில். எல்லோரும் அவள் எங்கோ ஓடிப்போய்விட்டாள் என்றுதான் நினைத்தார்கள். அவளுடைய கணவன்கூட கோடைக்காலம் முழுவதும் சுற்றித் திரிந்து, அவளைப் பற்றி மோசமாகப் பேசிக்கொண்டு, தன்னையே ஒரு முட்டாளாக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
பின்னர், முதல் பனி விழுவதற்கு சற்று முன்பு, இலையுதிர்காலத்தில் வேட்டைக்காரர்கள் அவளைக் கண்டுபிடித்தார்கள்.
எந்தப் பள்ளத்தாக்கிலும் எப்போதும் கரடிகளைப் பற்றிய கதைகள் இருக்கும். ஆனால் எங்களுடைய பள்ளத்தாக்கில்தான் நிலைமை மிகவும் மோசம் என்று நாங்கள் நினைத்தோம். அதற்குக் காரணம், அத்தகைய சம்பவம் எங்களிடம் சமீபத்தில்தான் நடந்திருந்தது; மேலும், பாதிக்கப்பட்டது ஒரு பெண்.
“எனக்கும் நல்ல உடற்பயிற்சியாக இருக்கும்,” என்று நான் டாமிடம் சொன்னேன்.
பிறகு க்ளெண்டாவைப் பார்த்து, “நீ வேகமாக ஓடுவாயா?” என்று கேட்டேன்.
அது மோசமான வேலையாக இருக்கவில்லை. பெரும்பாலான நேரங்களில் அவளுடைய வேகத்துக்கு என்னால் ஈடுகொடுக்க முடிந்தது. நாங்கள் அதிகாலையிலேயே புறப்படுவோம்.
சில நாட்களில் க்ளெண்டா சில மைல்கள் மட்டுமே ஓடுவாள்; ஆனால் மிக வேகமாக ஓடுவாள். வேறு சில நாட்களில், அவள் முடிவே இல்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கப் போகிறாள் என்று தோன்றும்.
சாலையில் போக்குவரத்தே இல்லாதது போல இருக்கும் – ஒரு கார் கூட இல்லை, ஒரு லாரிகூட இல்லை. அவளுக்குப் பின்னால் சைக்கிளில் சென்றுகொண்டிருக்கும்போது நான் கனவுகளில் ஆழ்ந்துவிடுவேன்.
டாமின் வீட்டுக்கு முன்னால் விரிந்து கிடந்த புல்வெளியிலிருந்து நாங்கள் புறப்பட்டு, சவுத் ஃபோர்க் சாலையில் மேலே செல்வோம். காடுகளுக்குள் புகுந்து, மலை உச்சியை நோக்கிச் செல்வோம்; என் குடிசையைக் கடந்து செல்வோம்.
மலை உச்சியை நெருங்கும் நேரத்தில் சூரியன் பிரகாசமாக எரிந்துகொண்டிருக்கும். மரக்கன்றுகள் நடுவதற்காகப் பற்றவைக்கப்பட்டிருந்த தீகளிலிருந்து எழுந்த புகைமூட்டத்துக்குள் நாங்கள் நுழைந்துவிடுவோம். எல்லாமே பனிமூட்டத்துக்குள் இருப்பது போலவும், பழைய காலத்தைச் சேர்ந்தவை போலவும் தோன்றும்-
நாம் ஏற்கெனவே…
நாம் காலத்தில் பின்னோக்கிச் சென்றுவிட்டது போல-

• உண்மையிலேயே நிகழ்வுகள் நடந்துகொண்டிருந்த ஒரு காலத்தில், எல்லாவற்றுக்கும் இன்னும் அர்த்தம் இருந்த ஒரு காலத்தில், எதுவுமே இன்னும் இறுதியாகத் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிடாத ஒரு காலத்தில் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பது போல.
  உச்சியை நோக்கி ஓடிச் சென்றதால் க்ளெண்டாவுக்கு உடல் முழுவதும் அவ்வளவு அதிகமாக வியர்த்திருக்கும்; அவளுடைய சட்டையும் கால் சட்டையும் முழுவதுமாக நனைந்திருக்கும். அவளுடைய தலைமுடி ஈரமாகி, முகத்தின் ஓரங்களில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும். வியர்வை அவளுடைய காலுறைகளையும், டென்னிஸ் காலணிகளைக்கூட நனைத்திருக்கும். ஆனால், அவள் எப்போதும், தன்னுடன் ஓட்டப்பந்தயத்தில் போட்டியிடப் போகிறவர்கள் தன்னைவிட இன்னும் கடுமையாகப் பயிற்சி செய்து கொண்டிருப்பார்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள்.
  மலை உச்சியைக் கடந்த பிறகு மேலே சில ஏரிகள் இருந்தன. அங்கே காற்று இன்னும் குளிர்ச்சியாக இருக்கும். வடக்குப் பக்கச் சரிவுகளில் இருந்த ஏரிகளின் மேற்பரப்பில் இன்னும் மெல்லிய பனிப்படலம் படிந்திருக்கும். ஒவ்வொரு பிற்பகலிலும் அந்தப் பனிப்படலம் மிகச் சிறிதளவு உருகும்; ஆனால் ஒவ்வொரு இரவிலும் மீண்டும் உறைந்துவிடும்.
  மலை உச்சியை அடைந்ததும் க்ளெண்டாவுக்குப் பிடித்தமான ஒரு காரியம் இருந்தது. அவளுடைய முகம் வெயிலில் கருகியதுபோல் சிவந்து பிரகாசித்திருக்கும்; மணிக்கட்டுகள் தளர்ந்து தொங்கும்; உடல் முழுவதும் ஏற்பட்ட வெப்பமும் களைப்பும் காரணமாக, அவளுடைய நடை இறுதியில் சற்றுத் தடுமாறக்கூடத் தொடங்கும்.
  அப்போது அவள் சாலையைவிட்டு விலகி, ஏரிகளுக்குச் செல்லும் விலங்குகளின் ஒற்றையடிப் பாதையில் ஓடத் தொடங்குவாள்.
  தடுமாறிக்கொண்டும், இடறிக்கொண்டும், சரிவில் கீழ்நோக்கி ஓடிக்கொண்டும் செல்வாள். நான் சைக்கிளை அங்கேயே கீழே போட்டுவிட்டு, அவளுக்குப் பின்னால் அவசரமாக ஓடிச் செல்ல வேண்டியிருக்கும்.
  அவள் தன் சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு, முதல் ஏரியின் ஆழம் குறைந்த பகுதியில் ஓடிச் செல்வாள். அவளுடைய கால்கள் மெல்லிய பனிப்படலத்தை உடைத்துக்கொண்டு தண்ணீருக்குள் இறங்கும். பின்னர், வேட்டை நாய்களால் துரத்தப்பட்ட ஏதோ ஒரு விலங்கைப் போல, அவள் அந்தக் குளிர்ந்த நீரில் உட்கார்ந்துவிடுவாள்.
  “நன்றாக இருக்கிறது,” என்று அவள் முதல்முறையாக அப்படிச் செய்தபோது சொன்னாள்.
  பின்னால் இருந்த, அவள் உடைக்காத பனிப்படலத்தின் மீது தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டாள். சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒருவரைப் போலத் தன் இரு கைகளையும் பனியின் மேல் விரித்துவைத்தாள். நாங்கள் மரங்களின் எல்லைக்கு மேலே இருந்ததால், எங்கள் தலைக்கு மேலே வேறு எதுவும் இல்லாமல் வானத்தில் தொங்கியிருந்த புகைமூட்டத்தை அவள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
  “இங்கே வா,” என்றாள். “இதை வந்து உணர்ந்து பார்.”
  நான் அவள் உருவாக்கிய பாதையைப் பின்தொடர்ந்து, பனியை உடைத்துக்கொண்டு குளத்துக்குள் நடந்து சென்றேன். அவளுக்கு அருகில் உட்கார்ந்தேன்.
  அவள் என் கையைப் பிடித்து தன் மார்பின் மீது வைத்தாள்.
  அங்கே நான் உணர்ந்தது, இதுவரை என் கற்பனையில்கூட நான் நினைத்துப் பார்த்திராத ஒன்றாக இருந்தது.
  இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு காரின் பானெட்டைத் திறந்து பார்த்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படியிருந்தது – உள்ளே இருக்கும் கம்பிகளும், பட்டைகளும், விசிறியின் இறக்கைகளும் எல்லாம் தொடர்ந்து சுழன்றுகொண்டிருப்பது போல.
  என் கையை உடனே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அவளை ஒரு மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அவள் இறந்துவிடப் போகிறாளோ, அதற்குப் பொறுப்பு என்னிடமே வந்து விடுமோ என்று அஞ்சினேன்.
  என் கையைப் பின்னுக்கு இழுக்க விரும்பினேன். ஆனால் அவள் அதை அங்கேயே வைத்திருக்கும்படி செய்தாள்.
  மெல்ல மெல்ல அந்தத் துடிப்பு வேகம் குறைந்தது; பின்னர் சீரானதாக மாறியது. அதற்குப் பிறகும் அவள் என் கையை அங்கேயே வைத்திருக்கச் செய்தாள். இறுதியில், நாங்கள் இருவருமே தண்ணீரின் குளிர்ச்சியை உணரும் வரை அவள் அதை எடுக்க அனுமதிக்கவில்லை.
  பின்னர் நாங்கள் தண்ணீரிலிருந்து வெளியே வந்தோம் –
  அவளை எழுந்திருக்க நான் உதவ வேண்டியிருந்தது; அவளுடைய காயமடைந்த முழங்கால் விறைத்துப் போயிருந்தது. நாங்கள் எங்களுடைய ஆடைகளைப் பாறைகளின் மீது உலர்வதற்காகப் பரப்பி வைத்தோம். நாங்களும் தட்டையான பாறைகளின் மீது படுத்துக்கொண்டு, காற்றும் சூரியனும் எங்களையும் உலரச் செய்தோம்.
  தன் முழங்காலை வலுப்படுத்திக்கொள்வதற்காகத்தான் மலைப்பகுதிக்கு ஓட வந்ததாக க்ளெண்டா சொன்னாள். ஆனால், அது உண்மையான காரணம் அல்ல என்று என்னை நம்பச் செய்த ஏதோ ஒன்று இருந்தது. அது என்ன என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை; வேறு என்ன காரணம் இருந்திருக்க முடியும் என்பதையும் என்னால் சொல்ல முடியவில்லை.
  அதன்பிறகு, வெப்பமான ஒவ்வொரு நாளிலும், ஓட்டத்தை முடித்ததும் நாங்கள் ஏரிக்குள் செல்வோம். நிழல் படர்ந்த பகுதிகளில் எப்போதும் மிக மெல்லிய பனிப்படலம் இருக்கும். அந்தக் குளிர்ந்த நீரில் இறங்குவது அற்புதமாக இருக்கும். அதன்பிறகு வெயிலில் படுத்துக்கொள்வதும் அதே அளவுக்கு அற்புதமாக இருக்கும்.
  நாங்கள் காய்ந்த பிறகு, எங்கள் தலைமுடியில் கீழே பள்ளத்தாக்கில் எரிந்துகொண்டிருந்த தீயின் புகை வாசம் வீசும்.
  சில சமயங்களில், க்ளெண்டா இறந்து கொண்டிருக்கிறாளோ என்றும், தன் கடைசி நாட்களை வாழ்வதற்காக இங்கு வந்து, பேரழகான இந்த நிலப்பகுதியில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாளோ என்றும் நான் நினைப்பேன்.
  நாங்கள் காய்ந்ததும் திரும்பி நடந்து செல்வோம். மலை உச்சியின் முகட்டைக் கடந்து, பள்ளத்தாக்கை நோக்கி இறங்கத் தொடங்கியதும், மெல்ல மெல்ல புகைமூட்டத்திலிருந்து வெளியே வருவோம். அப்போது எங்களுக்குக் கீழே முழுப் பள்ளத்தாக்கும் தெரியும்.
  அது பசுமையாகவும் மென்மையாகவும் விரிந்திருக்கும். யாக் நதி அதன் நடுவே மெதுவான காற்றைப் போல ஊர்ந்து செல்லும். பள்ளத்தாக்கின் வடக்குச் சுவரில், சரிவின் பாதி உயரத்தில், ஒழுங்கற்ற தீகள் எரிந்துகொண்டிருக்கும். மரங்களுக்குப் பின்னால் இருந்து புகையின் அலைபோன்ற கோடுகளும், இடம் மாறிக்கொண்டிருக்கும் புகைச் சுவர்களும் மேலெழும். புகைத் தாள்கள் வானத்தை நோக்கி நேராக உயர்ந்து செல்லும்.
  சைக்கிளில் ஏறி, முழுப் பாதையையும் கீழ்நோக்கிச் சும்மா உருள விட்டுச் செல்வதற்கான ஆசை எப்போதும் அதிகமாக இருக்கும். ஆனால், என்னுடைய வேலை என்னவென்று எனக்குத் தெரியும்; அவளுக்கும் தெரியும்.
  அது கரடிகள் குளிர்கால உறக்கத்திலிருந்து வெளியே வரத் தொடங்கிய காலம். எல்லாமே மாறிக்கொண்டிருந்த காலம். குளிர்காலத்தின் பாதுகாப்பை, கோடைக்காலத்தின் தீவிரத்துடனும், சுற்றிலும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்த மாற்றங்களுடனும் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாத காலம் அது.
  சில சமயங்களில் நாங்கள் திரும்பி நடந்து வரும்போது, ஆண் காட்டு கோழிகளை – ரஃப்ட் க்ரூஸ் பறவைகளை – சந்திப்போம். அவை சாலையின் நடுவிலேயே பெண் பறவைகளை ஈர்ப்பதற்காகச் சுற்றிச் சுழன்று, தங்கள் இறகுகளை விரித்து ஆடிக்கொண்டிருக்கும்.
  அவற்றின் தொண்டைப் பைகள் வீங்கி, பிரகாசமான சிவப்பு நிறத்தில் துடித்துக்கொண்டிருக்கும். நாங்கள் அவற்றைக் கடந்து செல்ல அவை விரும்பாது. எனவே, அவை தங்கள் கால்களால் தரையைத் தட்டிக்கொண்டும், சிறிய வெறித்தனமான வட்டங்களில் சுழன்றுகொண்டும், நாங்கள் செல்லும் பாதையைத் தடுக்க முயலும். தங்களுக்கென உரிமை கொண்டாடியிருந்த அந்தச் சிறிய குறிப்பிட்ட நிலப்பகுதியைப் பாதுகாக்க அவை போராடுவது போல இருக்கும்.
  அந்த இறகுகளை விரித்து ஆடிக்கொண்டிருந்த ஆண் பறவைகளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் க்ளெண்டா உடல் இறுகிப்போனவள் போலத் தோன்றுவாள். நாங்கள் அவற்றைச் சுற்றிக்கொண்டு விரைவாகச் செல்ல முயன்றபோது, அவை அவளுடைய கணுக்கால்களை நோக்கிப் பாய்ந்து கொத்த முயன்றால், அவள் அலறிவிடுவாள்.
  பள்ளத்தாக்குக்குள் திரும்பி வரும் வழியில், மதிய உணவுக்காக என் குடிசை அருகே நாங்கள் நின்றுகொள்வோம்…
  நான் எல்லா ஜன்னல்களையும் திறந்து வைப்பேன். சூரியன் வீட்டிலிருந்த மரக்கட்டைகள் அனைத்தையும் சூடாக்கியிருக்கும். அதனால் நாங்கள் உள்ளே வந்ததும், நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வீட்டைவிட்டு வெளியே சென்று, முதன்முறையாகத் திரும்பி வந்தபோது வீசும் மணத்தைப் போல, அடர்த்தியான தூசி கலந்த ஒரு மணம் வீட்டுக்குள் வீசும். ஆனால் அந்த மணம் எப்போதுமே என் குடிசையில் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.
  நாங்கள் உணவு அறையில் இருந்த மேசையில் உட்கார்ந்து ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்ப்போம். நான் ஒருபோதும் பயன்படுத்தாத, பழைய களைகள் மண்டிய கோழிக் கொட்டகை அங்கே இருக்கும். எனக்கு முன்னால் அந்தக் குடிசையில் வசித்தவர்கள் அதைக் கட்டியிருந்தார்கள். கோழிக் கொட்டகைக்குப் பின்னால் மலையின் மீது ஏறிச் செல்லும் காடுகளையும் நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம்.
  அந்த வசந்தகாலத்தில், வீட்டின் பின்புறத் தோட்டத்தில் சில ஆப்பிள் மரங்களை நட்டிருந்தேன். அவற்றை எனக்கு விற்ற இடத்தில், மிகக் கடுமையான குளிர்காலங்களைக்கூட அந்த மரங்கள் தாங்கிக்கொள்ளும் என்று சொன்னார்கள். ஆனால், நான் அதை முழுமையாக நம்பவில்லை.
  அவை சிறிய மரங்கள். அவை காய்க்கத் தொடங்குவதற்கு நான்கு ஆண்டுகள் ஆகும் என்று சொல்லப்பட்டது. நான்கு ஆண்டுகள் என்பது எனக்கு அவ்வளவு நீண்ட காலமாகத் தோன்றியது; அதனால் அவற்றை வாங்குவதற்கு முன் நன்றாக யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால், உண்மையில் நான் ஏன் அவற்றை வாங்குகிறேன் என்பதே தெரியாமல் அவற்றை வாங்கிவிட்டேன்.
  அதேபோல், க்ளெண்டா அளவுக்கு ஒரு மனிதரை எது இவ்வளவு ஓட வைக்கும் என்பதும் எனக்குத் தெரியவில்லை.
  ஆனால் அவளுடன் சைக்கிளில் செல்வதும், ஓட்டம் முடிந்த பிறகு அவளுடன் காபி குடிப்பதும் எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அவள் இந்தப் பள்ளத்தாக்கைவிட்டுப் போகும்போது எனக்கு வருத்தமாக இருக்கும் என்பதும் எனக்குத் தெரியும்.
  எங்களுக்கிடையே இருந்த அந்த இடைவெளியைத் தொடர்ந்து காப்பாற்றியது இதுதான் என்று நினைக்கிறேன் – ஒரு நல்ல இடைவெளி; சரியான அளவிலான இடைவெளி.
  அவள் இங்கே ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குத்தான் இருக்கப் போகிறாள் என்பது எங்கள் இருவருக்குமே தெரிந்திருந்தது. மே மாதம் முழுவதும், ஜூன் மாதம் முழுவதும், ஜூலை முழுவதும், ஆகஸ்ட் மாதத்தின் பெரும்பகுதியிலும் அவள் இங்கே இருப்பாள். ஆனால் அதன் பிறகு அவள் போய்விடுவாள்.
  என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அது நிச்சயமான ஒன்று. அதனால், அதில் எந்த ஆபத்தும் இல்லை என்று தோன்றியது; எந்தக் கட்டுப்பாடற்ற தன்மையும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் நாங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருப்பது போன்ற ஓர் அற்புதமான உணர்வு இருந்தது.
  அவள் காபியைப் பாலோ சர்க்கரையோ இல்லாமல் கறுப்பாகவே குடிப்பாள். முந்தைய குளிர்காலத்தில் நான் பிடித்திருந்த புகையூட்டப்பட்ட வெள்ளை மீனை நாங்கள் கொறித்துக்கொண்டிருப்போம்.

வீட்டின் பின்புறத் தோட்டத்தில் என்னிடம் இரண்டு நாய்கள் இருந்தன. அவை டெக்சாஸைச் சேர்ந்த வேட்டை நாய்கள். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவற்றை என்னுடன் வடக்கே அழைத்து வந்திருந்தேன்.
குளிர்காலத்தில் அவை சுற்றித் திரிந்து, மான்களைத் துரத்திப் பிடித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக, அவற்றை ஒரு வேலியிடப்பட்ட கூண்டுக்குள் வைத்திருப்பேன்.
ஆனால் வசந்தகாலத்திலும் கோடைக்காலத்திலும் சூரிய ஒளி மிகவும் மெல்லியதாகவும் இனிமையாகவும் இருக்கும். அந்த வேட்டை நாய்களும் மிகவும் வயதாகிவிட்டிருந்தன. அதனால் அவற்றைக் கூண்டுக்குள் அடைத்து வைக்காமல், புல்வெளியில் அப்படியே படுத்துக்கொண்டு, தூக்கக் கலக்கத்தில் கிடக்க விட்டுவிடுவேன்.
ஆனால் கோடைக்காலத்தில் அவை ஒன்றை மட்டும் துரத்தும்.
அது கோழிக் கொட்டகைக்கு அடியில் வசித்தது.
அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. அது இருட்டாக இருந்தது; மேலும், அது என்னை ஒருபோதும் நன்றாகப் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு மிக வேகமாக ஓடும். ஒருவேளை என்னால் அதைப் பார்க்க முடிந்திருந்தாலும், நான் இதுவரை பார்த்திராத ஏதோ ஒரு விலங்காக அது இருந்திருக்கக்கூடும்.
யாருமே இதுவரை பார்த்திராத ஒரு விலங்காகக்கூட அது இருந்திருக்கலாம். அது எதுவாக இருந்தாலும் – ஏதோ அரிய விலங்காக இருக்கலாம், ஒருவேளை கனடாவிலிருந்து வந்ததாகக்கூட இருக்கலாம் – அது வருடத்துக்கு வருடம் வளர்ந்துகொண்டே இருந்தது; ஆனால் எப்போதும் ஒரே அளவிலேயே இருப்பது போலத் தோன்றியது. அது கருமையாகவும், ரோமம் கொண்டதாகவும் இருந்தது; ஆனால் அந்த ரோமம் நீளமாகவோ புதர்போலவோ இல்லை. கரடிக்குட்டியும் அல்ல. எப்படியோ, அது ஒருநாள் பெரியதாக வளரப்போகிறது என்பதுபோலவும் தோன்றவில்லை.
அது கோழிக் கொட்டகைக்கு அடியில் இருந்த ஒரு வளைக்குள் வசித்தது. அது என் நாய்களை மிகவும் பரபரப்படையச் செய்யும்.
அது காட்டிலிருந்து பாய்ந்து வந்து, ஒரு கருமையான மின்னலைப் போல வேகமாக அந்த வளையை நோக்கிச் செல்லும். வயதான நாய்கள் உடனே எழுந்து, குரைத்துக்கொண்டு அதன் பின்னால் ஓடும். ஆனால் அந்த உயிரினம் எப்போதும் நாய்களைவிட சற்றே முன்னதாகவே அந்த வளைக்குள் நுழைந்துவிடும்.
க்ளெண்டாவும் நானும் தினமும் ஜன்னலருகில் உட்கார்ந்து அதற்காகக் காத்திருப்போம். அதற்கு எந்தக் கால அட்டவணையும் கிடையாது. அது எப்போது வெளியே வரும், ஏன் வரும், வருமா என்பதுகூட சொல்ல முடியாது.
அது ஒருவேளை எதற்கு ஒத்திருக்கலாம் என்று நினைத்து, நாங்கள் அதை “முள்ளெலி” என்று அழைத்தோம். அதற்கு மிகவும் நெருக்கமாகத் தோன்றிய உயிரினம் அதுதான்.
சில இரவுகளில் க்ளெண்டா ஷார்ட்வேவ் வானொலியில் என்னை அழைப்பாள். மைக்ரோஃபோனை சில முறை அழுத்தி, அது கரகரப்பாக ஒலி எழுப்பி என்னைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பச் செய்வாள். பிறகு, இரவின் அமைதியில், நட்சத்திரங்களோடு மிதந்துகொண்டிருப்பது போல, மின்தடங்கல்களின் சலசலப்புக்கிடையே அவளுடைய குரல் மர்மமாக எனக்குக் கேட்கும்.
“முள்ளெலியைப் பார்த்தாயா?” என்று அவள் தூக்கக் கலக்கத்துடன் கேட்பாள்.
ஆனால் இருட்டான அந்த வீட்டில் என்னுடன் இருந்தது ஒரு வானொலி மட்டுமே; அவள் இல்லை. அவளுடைய உண்மையான குரலும் இல்லை.
“முள்ளெலியைப் பார்த்தாயா?” என்று அவள் மீண்டும் கேட்க விரும்புவாள்.
அந்த நேரத்தில் அவள் என்னுடன் தங்கியிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று நான் விரும்புவேன். அந்தக் கணத்தில் அவள் என்னுடன் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவேன்.
ஆனால் அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை – க்ளெண்டா ஆகஸ்டில், அதிகபட்சம் செப்டம்பரில், இங்கிருந்து போய்விடப் போகிறாள்.
“இல்லை,” என்று நான் சொல்வேன். “இன்று முள்ளெலியைப் பார்க்கவில்லை. ஒருவேளை அது வேறு எங்காவது போயிருக்கலாம்.”
அப்படிச் சொல்வேன் – உண்மையில், நான் ஏற்கெனவே டஜன் கணக்கான முறை அப்படித்தான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால், இனி ஒருபோதும் அதைப் பார்க்க முடியாது என்று நினைத்த ஒவ்வொரு முறையும், அது மீண்டும் என் கண்களில் தென்பட்டுவிடும்.
“நாய்கள் எப்படி இருக்கின்றன?” என்று அவள் கேட்பாள்.
“ஹோமரும் ஆனும் எப்படி இருக்கிறார்கள்?”
“அவை தூங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.”
“இனிய இரவு,” என்பாள்.
“இனிய இரவு,” என்று நானும் சொல்வேன்.
ஒவ்வொரு வியாழக்கிழமை இரவும் டாமையும் நான்சியையும் க்ளெண்டாவையும் இரவு உணவுக்கு என் வீட்டுக்கு அழைப்பேன்.
வெள்ளிக்கிழமை க்ளெண்டாவுக்கு ஓட்டப் பயிற்சி இல்லாத நாள். அதனால் அவள் குடிக்கலாம்; இரவு வெகுநேரம் வரை விழித்திருக்கலாம்; மறுநாள் காலையில் அதனால் ஏற்படக்கூடிய எந்தப் பாதிப்பைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை.
நாங்கள் முதலில் “டர்ட்டி ஷேம்” மதுக்கடையில் குடிக்கத் தொடங்குவோம். வெளியே உட்கார்ந்து ஆற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். பார்த்துக்கொண்டே…
நான் மீண்டும் கீழே இருந்த என் பண்ணைக்குச் செல்வேன்; க்ளெண்டாவும் நானும் சேர்ந்து தயாரிப்போம்…
சாலைக்கு மறுபுறம்.
டாமும் நான்சியும் முன்திண்ணையில் அமர்ந்து சுருட்டுகளைப் புகைத்துக்கொண்டு, மாலை இருள் கவிழ்ந்துகொண்டிருக்கும்போது புல்வெளிக்குள் இறங்கிவரும் எல்க் மான்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, நான் இரவு உணவைத் தயாரித்துக்கொண்டிருப்பேன்.
“இந்தப் புகழ்பெற்ற முள்ளெலி எங்கே இருக்கிறது?” என்று டாம் உரக்கக் கேட்பான். புகை வளையங்களை இரவுக்குள் ஊதுவான்-பெரிய, கச்சிதமான வட்டங்கள். எல்க் மான்கள் தலையைத் தூக்கிப் பார்க்கும்; கால்நடைகளைப் போல கோடைக்காலப் புல்லை மென்றுகொண்டிருக்கும். ஆண் மான்களின் கொம்புகளில் இருந்த மென்மையான வெல்வெட் போன்ற ரோமங்கள் மெல்ல ஒளிரும்.
“பின்புறத் தோட்டத்தில்,” என்று க்ளெண்டா சொல்வாள். அவள் சாலட்டைக் கழுவிக்கொண்டிருக்கலாம்; அல்லது கேரட்டைக் கழுவிக்கொண்டிருக்கலாம்; சில சமயம் ட்ரவுட் மீனின் துண்டுகளைக்கூட கழுவிக்கொண்டிருப்பாள். “ஆனால் அதை பகல் நேரத்தில்தான் பார்க்க முடியும்.”
“அட, என்ன பொய்!” என்று டாம் கர்ஜிப்பான். கையில் ஜாக் டேனியல்ஸ் விஸ்கி பாட்டிலுடன் எழுந்து, படிகளில் தடுமாறிக்கொண்டே கீழே இறங்குவான். நாங்கள் எல்லோரும் செய்துகொண்டிருந்த வேலையை அப்படியே விட்டுவிட்டு, டாம் நலமாக இருக்கிறானா என்பதைப் பார்த்துக்கொள்ளக் கையில் மின்விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு அவனைப் பின்தொடர்வோம்.
ஏனென்றால் டாம் ஒரு பொறிவைப்பவன். தனக்குத் தெரியாத, தன்னால் பொறிவைத்துப் பிடிக்க முடியாத, ஏன், கண்ணால்கூட பார்க்க முடியாத ஒரு விலங்கு அங்கே இருக்கிறது என்ற எண்ணமே அவனை எரிச்சலடையச் செய்யும்.
இதற்கு முன்பும் டாம் அந்த முள்ளெலியைப் பொறிவைத்துப் பிடிக்க முயன்றிருக்கிறான். ஆனால் ஒருபோதும் எதுவும் அவனிடம் சிக்கியதில்லை. அப்படிப்பட்ட விலங்கே இல்லை என்று அவன் நம்பினான்.
கோழிக் கொட்டகைக்கு அருகில் சென்றதும், கைகளையும் முழங்கால்களையும் தரையில் ஊன்றி, மூச்சுத் திணறியபடி கீழே குனிவான். நாங்கள் எல்லோரும் அவனைச் சுற்றிக்கொண்டு, மின்விளக்கின் ஒளியை அந்த ஆழமான, தூசி படிந்த வளைக்குள் செலுத்திப் பார்ப்போம்-எங்காவது ஒரு ரோமத் துண்டு தென்படுமா, மூக்கின் நுனி தெரியுமா, ஏதாவது ஒரு தடயம் கிடைக்குமா என்று.
டாம் முணுமுணுத்தபடியும் உறுமியபடியும் சில சத்தங்களை எழுப்புவான். அந்தச் சத்தங்கள் அந்த விலங்கை வளைக்கு வெளியே வரத் தூண்டும் என்று அவன் நினைத்திருக்க வேண்டும்.
ஆனால் நாங்கள் ஒருபோதும் எதையும் பார்க்கவில்லை.
அந்த நேரத்தில் நட்சத்திரங்கள் நிறைந்த வானத்தின் கீழ் குளிர் இறங்கியிருக்கும். தொலைவில், நாற்றுநடவுக்காக எரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தீகளின் மங்கலான ஒளிகளைப் பார்க்க முடியும். அவை இரவிலும் மெதுவாக எரிந்துகொண்டிருந்தன; ஆனால் எதிர்தீகளால் அவை கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. அவை தங்கள் எல்லைக்குள் இருந்தன. நிலைமை அவர்களின் கட்டுப்பாட்டிலேயே இருந்தது.
எங்களிடம் புரொப்பேன் எரிவாயுவில் இயங்கும் ஒரு மீன் பொரிக்கும் அடுப்பு இருந்தது. அதை முன்திண்ணையில் வைத்துவிட்டு, ட்ரவுட் மீன்களைச் சிறு கனசதுரத் துண்டுகளாக வெட்டுவோம். அவற்றை இனிப்புக் கடுகிலும் மாவிலும் நன்றாகப் புரட்டி, பிறகு கொதித்துக்கொண்டிருந்த எண்ணெயில் போட்டுப் பொரிப்போம்.
நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட மீன் துண்டுகளை நாங்கள் தயாரிப்போம்; ஆனால் ஒருபோதும் ஒன்றுகூட மீதமிருக்காது.
க்ளெண்டாவுக்கு அபாரமான பசி. டாமுக்கு ஏறக்குறைய இணையாக அவளும் சாப்பிடுவாள். சாப்பிட்ட பிறகு விரல்களை நக்கிக்கொண்டு, “இன்னும் இருக்கிறதா?” என்று கேட்பாள்.
நாங்கள் குடித்துக்கொண்டிருந்த பானங்களையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு கூரைக்குச் செல்வோம்-டாம் தனது ஜாக் டேனியல்ஸையும், க்ளெண்டாவும் நானும் ரம் கலந்த கோக் பானத்தையும், நான்சி வோட்காவையும் எடுத்துக்கொள்வோம்.
என் குடிசையின் செங்குத்தான கூரையின் மீது, இரண்டாவது மாடிப் படுக்கையறையின் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்த சாளரக் கூரைப்பகுதிக்கு மேலே, உயரத்தில் அமர்ந்துகொள்வோம்.
டாம் அந்தச் சாளரக் கூரையின் நுனியில், அது ஒரு குதிரையின் சேணமாக இருப்பதுபோல அமர்ந்திருப்பான். க்ளெண்டா குளிரைத் தடுக்க என்னருகில் உட்கார்ந்துகொள்வாள்.
அங்கிருந்து தொலைவில் எரிந்துகொண்டிருந்த தீகளை நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருப்போம்; அவை…
மலைச்சரிவின் குறுக்கே தங்கள் பாதையைத் தாங்களே அறுத்துக்கொண்டு செல்வதைப்போல, இன்னும் பழுப்பு நிறமாக மாறாத அந்தத் தாவரங்களின் வழியே, தீப்பிழம்புகள் ஆரஞ்சு நிறத்தில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தபடி மலையின் ஓரங்களில் இருந்து வெளிப்படத் தொடங்கும்-கொந்தளித்தபடியே, ஆனால் கட்டுப்பாட்டுக்குள்.
எங்களுக்குக் கீழே, பின்புறத் தோட்டத்தில், அந்த முயல்கள் இருந்தன-காட்டிலிருந்து டஜன் கணக்கில் வெளியே வந்து, பசுமைக்குடிலையும், பிறகு இளம் கேரட்டுச் செடிகளையும் சிம்ப்சன் லெட்டூஸ் செடிகளையும் நோக்கி முன்னேறிக்கொண்டிருந்தன.
முயல்களைத் தடுக்க நான் தரையில் விரிப்புத் துணிகளைப் போட்டு, அவற்றைச் சுற்றிலும் வரிசையாக அடுக்கி வைத்திருந்தேன். மென்மையான காய்கறிகளுக்குள் நுழைய அவை முயன்றுகொண்டிருந்தன. முயல்கள் பதற்றத்துடன் ஒரு விரிப்பிலிருந்து மற்றொரு விரிப்புக்குத் தாவிக்கொண்டிருந்தன. அவற்றில் பல, ஒரே விரிப்பின்மீது ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டு அமர்ந்துகொண்டிருந்தன; தாங்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு. ஆனால் அதே நேரத்தில் அவை அனைத்தும் மெதுவாகப் பசுமைக்குடிலை நோக்கி முன்னேறிக்கொண்டிருந்தன.
“திரும்பிப் போங்க, அயோக்கியப் பயல்களே!” என்று டாம் மகிழ்ச்சியுடன் கத்துவான்.
முயல்கள் நிலவொளியில் காட்டிலிருந்து வெளியே வருவதை அவன் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவனுடைய கூச்சல் குளத்திலிருந்த வாத்துகளை எழுப்பிவிடும். அவை தங்களுக்குள் கொக்கரித்துக்கொண்டும், குவாக் குவாக் என்று கத்தியபடியும் இருக்கும். அந்தச் சத்தம் எங்களுக்கு ஒரு நிம்மதியளிக்கும் ஒலியாக இருந்தது.
டாம் கீழே விழுந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்று பயந்து, நான்சி அவனுடைய இடுப்பை ஒரு கயிற்றால் கட்டி, அந்தக் கயிற்றின் மறுமுனையைப் புகைக்கூண்டைச் சுற்றிக் கட்டச் செய்திருந்தாள். ஆனால் டாம், தான் எதற்கும் பயப்படுவதில்லை என்றும், தான் என்றென்றும் வாழப்போகிறவன் என்றும் சொல்வான்.
ஒவ்வொரு ஓட்டத்துக்கும் முன்னும் பின்னும் க்ளெண்டா தன் எடையை அளந்துகொள்வாள்.
அவளுடன் நான் அளவுக்கு அதிகமாக நெருக்கமாகிவிடக் கூடாது என்பதை நான் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது; ஏனென்றால் அவள் இங்கிருந்து போய்விடப் போகிறாள். நான் அவளுடைய நண்பனாக மட்டுமே இருக்க விரும்பினேன்.
நாங்கள் ஓடும்போதும் சைக்கிளில் செல்லும்போதும் அமைதியாக இருப்போம். எங்களுக்கு ஒருபோதும் கரடிகள் தென்பட்டதில்லை. ஆனாலும் கோடை முழுவதும் கரடிகளைப் பார்க்காமலேயே காலம் சென்றுகொண்டிருந்தபோதும், அவள் அவற்றைக் கண்டு பயந்துகொண்டிருந்தாள். அதனால் நான் எப்போதும் கைத்துப்பாக்கியை எடுத்துச்செல்வேன்.
நீண்டகாலம் சூரிய ஒளியே இல்லாத குளிர்காலத்துக்குப் பிறகு எங்கள் முகங்கள் வெளிறிப்போயிருந்தன. ஆனால் உச்சிமலையில் இருந்த ஏரிக்கரையில் படுத்துக்கிடந்ததால், இப்போது எங்கள் தோல் பழுப்பு நிறமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது.
ஓட்டப் பயிற்சிக்குப் பிறகு க்ளெண்டா நீண்ட நேரம் தூங்குவாள். நானும் அப்படித்தான். க்ளெண்டா என் சோபாவில் தூங்கிக்கொண்டிருப்பாள்; நான் அவள்மீது ஒரு போர்வையைப் போர்த்திவிட்டு, அவளருகில் தரையில் படுத்துக்கொள்வேன்.
சூரிய ஒளி ஜன்னல்கள் வழியாக வெள்ளம்போல உள்ளே பாய்ந்துகொண்டிருக்கும். எங்கள் பள்ளத்தாக்குக்கு வெளியே வேறு எந்த உலகமும் இல்லாததுபோல் இருக்கும்.
ஆனால் என் இதயம் படபடவென்று துடித்துக்கொண்டிருப்பதை என்னால் உணர முடியும்.
ஆகஸ்ட் மாதத்தில் வழக்கத்தைவிடவும் அதிகமாக வறட்சி ஏற்பட்டது.
மரங்களை வெட்டுபவர்கள் மீண்டும் தங்கள் வேலையைத் தொடங்கிவிட்டிருந்தனர். எப்போதும் வறட்சியாகவும் காற்று வீசிக்கொண்டும் இருந்தது; வயல்களும் புல்வெளிகளும் காய்ந்த வைக்கோலைப்போல மாறிவிட்டன.
தீப்பொறிகளைப் பற்றி எல்லோரும் அஞ்சினார்கள்; குறிப்பாக வயதானவர்கள். ஏனென்றால், கடந்த காலங்களில் பள்ளத்தாக்கின் வழியாகப் பெரிய தீகள் எவ்வாறு பாய்ந்துசென்றன என்பதை அவர்கள் பார்த்திருந்தார்கள்.
அவை ஒரு படையைப் போல முன்னேறின-
1901-ஆம் ஆண்டின் பெரிய தீ, அதன்பிறகு…
வெப்பமாக இருந்தது. மதியத்தின் தொடக்கத்தில், என் குடிசைக்குச் சென்று சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டு, நாங்கள் மதுக்கூடத்திற்குச் செல்வோம்; அங்கே பீர் குடிப்போம்.
க்ளெண்டா சுற்றுலா மேசையின் மீது மல்லாந்து படுத்துக்கொண்டு, மேலே வானத்தில் மிதக்கும் மேகங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். இன்னும் மூன்று வாரங்களில் வாஷிங்டனுக்குத் திரும்பிச் செல்வதாகவும், அதன் பிறகு கலிஃபோர்னியாவுக்குச் செல்வதாகவும் அவள் சொன்னாள். நாங்கள் இருவருமே கொட்டைகளைப் போலக் கருகிய பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தோம். ஏறக்குறைய எல்லா ஆண்களும் மரங்களை வெட்டும் வேலையில் காட்டுக்குள் சென்றுவிடுவார்கள். பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் எங்களுக்கே சொந்தமானதுபோல் இருக்கும்.
ஜூலை மாதத்தில் டாம் மற்றும் நான்சி எங்களை “காதல் பறவைகள்” என்று அழைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். எங்களுக்குள் ஏதாவது காதல் ஏற்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் முயற்சி செய்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் ஆகஸ்டில் அதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். க்ளெண்டா முன்பைவிட இன்னும் வேகமாக ஓடத் தொடங்கியிருந்தாள்; அவளுடைய ஓட்டம் உண்மையிலேயே மேம்பட்டிருந்தது. அதனால், அவள் மலை உச்சிக்கு ஓடும் நாட்களில், உச்சியை நெருங்கும்போது அவளுடன் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருக்க எனக்கே சிரமமாக இருந்தது.
எங்குமே பனிக்கட்டி மிச்சமிருக்கவில்லை. பனிப்பொழிவும் இல்லை; காட்டின் மிகவும் இருண்டதும் குளிர்ச்சியானதுமான பகுதிகளில்கூட பனி காணப்படவில்லை. ஆனால் ஏரிகள், குளங்கள், சிற்றோடைகள், ஆறுகள் ஆகியவற்றில் நாங்கள் குதிக்கும்போது, அவற்றின் நீர் இன்னும் பனிக்கட்டியைப் போலக் குளிர்ந்திருந்தது. நீண்ட ஓட்டத்திற்குப் பிறகு உடல் சூடாகவும், இதயம் படபடத்துக்கொண்டிருக்கவும், நாங்கள் அவற்றில் குதிப்போம். ஒவ்வொரு முறையும் க்ளெண்டா என் கையைத் தன் மார்பின் மீது வைக்கச் செய்வாள். அவளுடைய இதயம், வெளியே வெடித்துக்கொண்டு வந்துவிடப் போவதுபோல், துடித்துத் துள்ளிக்கொண்டிருக்கும். ஏரியின் குளிர்ந்த நீர் அவளுடைய உடலைத் தாக்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த இதயத் துடிப்பு மெல்ல அமைதியடைவதையும், கடைசியில் கிட்டத்தட்ட நின்றுவிடுவதுபோல ஆகுவதையும் நான் உணர்வேன்.
“ஜோ பாரி, நீ எப்போதாவது இந்த இடத்தைவிட்டுப் போகாதே,” என்று அவள் மேகங்களைப் பார்த்தபடியே என்னிடம் சொல்வாள். “இங்கே உனக்கு எல்லாமே நன்றாக அமைந்திருக்கிறது.”
நான் என் விரல்களால் அவளுடைய முழங்காலை வருடிக்கொண்டிருப்பேன். அவளுடைய முழங்காலின் உட்புறத்தில் இருந்த தழும்பின் மீது விரல்களை ஓட்டிக்கொண்டிருப்பேன். காற்று அவளுடைய தலைமுடியை அசைத்துக்கொண்டிருக்கும். சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு அவள் கண்களை மூடிக்கொள்வாள். வெப்பமாக இருந்தபோதிலும், அவளுடைய பழுப்பு நிறக் கால்களிலும் கைகளிலும் சிலிர்ப்பால் தோல்முடிகள் நிமிர்ந்திருக்கும்.
“இல்லை, அம்மா, நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே பீரில் ஒரு மிடறு குடிப்பேன். “காட்டுக் குதிரைகளால்கூட என்னை இந்த இடத்திலிருந்து இழுத்துச் செல்ல முடியாது.”
அத்தனை நீண்ட தூரம் ஓடிய பிறகு, அவளுடைய சிறிய மார்புக்குள் ஒரு மீன் பெட்டிக்குள் துடித்துத் துள்ளிக்கொண்டிருப்பதைப் போல அவளுடைய இதயம் குதித்துக்கொண்டும் படபடத்துக்கொண்டும் இருப்பதைப் பற்றி நான் நினைப்பேன். மலை உச்சியை அடைந்தபோது, உயிருடன் இருப்பது எப்படி இவ்வளவு தீவிரமானதாக இருக்க முடியும் என்று நான் வியப்பேன்.
என் குடிசைக்கு எதிரே, சாலையின் மறுபுறம் இருந்த வயலுக்குக் க்ளெண்டா தீ வைத்த அந்த மதியம், காற்றே இல்லாத அமைதியான நாளாக இருந்தது. அது பாதுகாப்பானது என்றும், புல்லில் மட்டும் தீப்பற்றி எரியும், அதனால் எந்தத் தீங்கும் ஏற்படாது என்றும் க்ளெண்டா நினைத்திருக்க வேண்டும். அவள் நினைத்தது சரிதான்-ஆனால் அப்போது அது எனக்குத் தெரியவில்லை.
அவள் வயலின் நடுவில் நின்றுகொண்டு, தீக்குச்சிகளைக் கொளுத்துவதைக் கண்டேன். பின்னர் குனிந்து, தன் கைகளைக் குவித்துக்கொண்டாள். அவளுடைய காலடியில் ஒரு சிறிய தீப்பிழம்பு தோன்றியது. அதன் பிறகு அவள் வயலைக் கடந்து, என் குடிசையை நோக்கி ஓடி வந்தாள்.
அவள் ஓடுவதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவள் ஏன் அந்தத் தீயை வைத்தாள் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.
நான் சாலையைக் கடந்து சென்று, தீயை அணைக்க முயன்றேன். அது என் வைக்கோல் களஞ்சியத்திற்கும், என் குடிசைக்கும்கூடப் பரவிவிடுமோ என்று மிகவும் பயந்தேன். ஆனால், க்ளெண்டா மறுநாள் கிளம்பிச் செல்ல வேண்டியிருந்ததால், நான் எவ்வளவு பயந்திருக்க வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு பயப்படவில்லை; பெரும்பாலும் அவளைப் பார்த்ததில் எனக்கு மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.
அவள் படிகளில் ஓடிவந்து ஏறி, என் கதவைப் பலமாகத் தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்தாள். மூச்சுத் திணறிக்கொண்டிருந்தாள்; முழு வேகத்தில் ஓடி வந்திருந்தாள்.
காற்றே இல்லாதபோதிலும் தீ வேகமாகப் பரவிக்கொண்டிருந்தது. புல் மிகவும் காய்ந்து போயிருந்ததே அதற்குக் காரணம். தீ பரவிச் செல்வதற்கு முன்னால், சிவப்பு இறக்கைகள் கொண்ட கருங்குருவிகள் கூட்டம் கூட்டமாக மேலே எழுந்து பறந்தன. சதுப்பு நில முயல்களும் எலிகளும் சாலையைக் கடந்து ஓடி, என் வீட்டுத் தோட்டத்திற்குள் வந்து கொண்டிருந்தன. ஒரு காட்டுமான் புல்வெளியைக் கடந்து துள்ளியோடியது. எங்கும் புகை மண்டியிருந்தது.
மாலை நேரம் நெருங்கியிருந்தது. இன்னும் இருட்டாகவில்லை; ஆனால் விரைவில் இருட்டிவிடும். க்ளெண்டா என் கையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு மீண்டும் வெளியே அழைத்துச் சென்றாள். படிகளில் இறங்கி, வயலின் மறுபுறத்தில் இருந்த குளத்தை நோக்கி, தீயை நோக்கி ஓடினோம்.
அந்தக் குளம் எங்களைப் பாதுகாக்கும் அளவுக்குப் பெரியதாக இருந்தது. குறைந்தபட்சம் அப்படியாவது இருக்கும் என்று நான் நம்பினேன். நாங்கள் வயலைக் கடந்து வேகமாக ஓடினோம். திடீரென்று ஒரு புதிய காற்று எழுந்தது. அந்தக் காற்று தீப்பிழம்புகளிலிருந்தே உருவானதுபோல இருந்தது.
குளத்தை அடைந்ததும், எங்கள் காலணிகளைக் கழற்றினோம். சட்டைகளையும் ஜீன்ஸையும் கழற்றிவிட்டு, தண்ணீருக்குள் இறங்கினோம். தீப்பிழம்புகள் எங்களை அடைந்து, பின்னர் எங்களைச் சுற்றி வளைந்து செல்லும் வரை அங்கே காத்திருந்தோம்.
அது வெறும் புல்தீயாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் தீ எங்களை நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தபோது அதன் வெப்பம் தாங்க முடியாததாக இருந்தது; சூடான காற்று எங்கள் முகங்களைச் சுட்டெரித்தது.
அது பயங்கரமாக இருந்தது.
காய்ந்து கொண்டிருந்த எங்கள் முகங்களைக் குளிர்விக்கத் தண்ணீருக்குள் தலைகளை மூழ்கடித்தோம். ஒருவருடைய தோள்களில் ஒருவர் தண்ணீரைத் தெளித்துக்கொண்டோம். பறவைகள் எங்களைத் தாண்டிப் பறந்து சென்றன. வெட்டுக்கிளிகளும் சிறிய எலிகளும் எங்களோடு குளத்திற்குள் குதித்தன. அங்கே பசியுடன் மேலே வந்துகொண்டிருந்த டிரவுட் மீன்கள் அவற்றைக் கொத்திப் பிடித்து, சோளத்தை விழுங்குவதுபோல் விழுங்கின.
இருள் சூழத் தொடங்கியது. எங்களைச் சுற்றிலும் தீப்பிழம்புகள் இருந்தன. தீப்புல் தானாகவே எரிந்து முடிந்து, நம்மைக் கடந்து செல்லுமா என்று காத்திருப்பதைத் தவிர எங்களால் வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.
“தயவுசெய்து, அன்பே,” என்று க்ளெண்டா சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். முதலில் அவள் என்னிடம்தான் பேசுகிறாள் என்பதை நான் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
“தயவுசெய்து…”
நாங்கள் குளத்தின் ஆழமான பகுதிக்குச் சென்றிருந்தோம். மார்பளவு தண்ணீரில் நின்றுகொண்டிருந்தோம். வெப்பத்தின் காரணமாக அடிக்கடி தண்ணீருக்குள் தலைகளை மூழ்கடிக்க வேண்டியிருந்தது. எங்கள் உதடுகளும் முகங்களும் கொப்புளங்களால் வெடித்துக்கொண்டிருந்தன.
சாம்பல் துண்டுகள் பனித்துகள்களைப் போலத் தண்ணீரின் மீது மிதந்து விழுந்துகொண்டிருந்தன.
இரவு முழுமையாக வந்த பிறகுதான் தீ தணிந்தது. ஆங்காங்கே ஒரு சில ஆரஞ்சு நிறத் தீப்பிழம்புகள் மட்டும் மினுமினுத்துக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் அந்தச் சிறிய வயலின் மற்றப் பகுதிகள் அனைத்தும் கருகிக் கறுப்பாகி, புகைந்து கொண்டிருந்தன. வெறும் கால்களால் நடந்து கடக்க முடியாத அளவுக்கு இன்னும் அவை சூடாகவே இருந்தன.
குளிராக இருந்தது. நான் இதுவரை உணர்ந்திராத அளவுக்கு அதிகமான குளிராக இருந்தது.
நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பற்றிக்கொண்டு…
நாங்கள் இரவு முழுவதும் ஒருவரையொருவர் இறுகப் பற்றிக்கொண்டிருந்தோம்; குளிரில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்ததால், ஒருவரை ஒருவர் விடாமல் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டோம்.
அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றியும், தற்செயல் நிகழ்வுகளைப் பற்றியும் நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். பயங்களைப் பற்றியும் நினைத்தேன்-பலவிதமான பயங்கள்; ஒரு மனிதனை ஓடச் செய்யக்கூடிய எல்லா விஷயங்களைப் பற்றியும் நினைத்தேன்.
விடியற்காலையில் அவள் கிளம்பிச் சென்றாள். நான் அவளை வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, டாமின் வீட்டை நோக்கிச் செல்லும் சாலையில் அவளே ஓட்டமாகச் சென்றாள்.
அது நடந்து இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.
முயல்கள் மாறிவிட்டன; பிறகு மீண்டும் மாறிவிட்டன-இரண்டு முறை.
அந்த முள்ளம்பன்றி-அதை நான் மறுபடியும் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அது போய்விட்டது. அது உண்மையிலேயே முள்ளம்பன்றியாகத்தான் இருந்தது என்று உறுதியாகத் தெரிந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்; அதற்கு ஒரு பெயர் வைத்திருக்க முடிந்திருந்தால் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்.
அது திரும்பி வருமா? வராது என்றுதான் நினைக்கிறேன். முதலில் அது இங்கே ஏன் வந்தது? எனக்குத் தெரியாது.
இப்போது என்னிடம் எஞ்சியிருப்பதெல்லாம், அடக்கமாகவும் முன்கூட்டியே கணிக்கக்கூடிய வகையிலும் வாழும் முயல்கள்தான்-அவ்வளவுதான்.
க்ளெண்டா இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாளா? அவள் இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாளா?
இப்போது பிப்ரவரி மாதத்தின் நடுப்பகுதி.
அவளை நினைத்துப் பார்ப்பதே வலிக்கிறது. சொல்லியிருக்க வேண்டிய விஷயங்கள்; செய்திருக்க வேண்டிய செயல்கள்.
சாலையின் மறுபுறத்தில் இருக்கும் அந்த வயல், தீயால் கருகிக் கறுப்பாகி, பனிப் போர்வைக்குக் கீழே மறைந்து கிடக்கிறது.

(சிறந்த அமெரிக்கன் சிறுகதைகள் 1996 என்ற தொகுப்பு நூல் ஜான் எட்கார் ஒயிட்மென் என்பவரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.)