ஹெமிங்வே/வேறொரு நாட்டில்

(பெண்கள் இல்லாத ஆண்கள் சிறுகதைத் தொகுப்பின் தலைப்பு)

இலையுதிர் காலத்தில் போர் எப்போதும் அங்கேதான் இருந்தது; ஆனால் நாங்கள் இனிமேல் அங்கே செல்வதில்லை. மிலானில் இலையுதிர் காலம் குளிராக இருந்தது; இருள் மிக விரைவாகவே சூழ்ந்துவிடும். பின்னர் மின்விளக்குகள் எரியத் தொடங்கும்; கடை ஜன்னல்களைப் பார்த்துக்கொண்டே தெருக்களில் நடப்பது இனிமையாக இருக்கும். கடைகளுக்கு வெளியே ஏராளமான வேட்டையாடப்பட்ட விலங்குகளின் உடல்கள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். பனி நரிகளின் ரோமங்களில் படிந்திருக்கும்; காற்று அவற்றின் வால்களை அசைத்துக்கொண்டிருக்கும். மான்கள் விறைப்பாகவும், கனமாகவும், வெறுமையாகவும் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும். சிறிய பறவைகள் காற்றில் அடித்துச் செல்லப்படும்; காற்று அவற்றின் இறகுகளைப் புரட்டிப்போடும். அது குளிர்ச்சியான இலையுதிர் காலமாக இருந்தது; மலைகளிலிருந்து காற்று கீழ்நோக்கி வீசியது.
நாங்கள் அனைவரும் ஒவ்வொரு பிற்பகலும் மருத்துவமனையில் இருப்போம். அந்தி நேரத்தில் நகரத்தின் வழியாக மருத்துவமனைக்குச் செல்வதற்கு பல்வேறு பாதைகள் இருந்தன. அவற்றில் இரண்டு பாதைகள் கால்வாய்களின் ஓரமாகச் சென்றன; ஆனால் அவை நீண்ட பாதைகள். எப்படியிருந்தாலும், மருத்துவமனைக்குள் நுழைய ஒரு கால்வாயின் மீது அமைந்திருந்த பாலத்தைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அங்கே மூன்று பாலங்களில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம். அவற்றில் ஒரு பாலத்தின் அருகில் ஒரு பெண் வறுத்த கஷ்கொட்டைகளை விற்றுக்கொண்டிருப்பாள். கரிக்கட்டித் தீயின் முன் நின்றுகொண்டிருப்பதால் அவளுக்கு வெப்பமாக இருக்கும்; பின்னர் அந்தக் கஷ்கொட்டைகள் உங்கள் சட்டைப் பையில் இருக்கும்போதும் வெதுவெதுப்பாக இருக்கும்.
மருத்துவமனை மிகவும் பழமையானதாகவும் மிகவும் அழகானதாகவும் இருந்தது. ஒரு வாயில் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, ஒரு முற்றத்தைக் கடந்து சென்றால்…
மறுபுறத்தில் இருந்த மற்றொரு வாயில் வழியாக வெளியே வந்தோம். பொதுவாக, முற்றத்திலிருந்துதான் இறுதி ஊர்வலங்கள் புறப்பட்டுச் செல்லும். பழைய மருத்துவமனைக் கட்டிடத்திற்கு அப்பால் புதிய செங்கல் கட்டிடங்கள் இருந்தன. அங்கேதான் நாங்கள் ஒவ்வொரு பிற்பகலும் சந்திப்போம். அவர்கள் அனைவரும் மிகவும் மரியாதையுடனும், இந்த விஷயத்தில் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் இருந்தார்கள். இவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப்போகும் அந்த இயந்திரங்களில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.
நான் அமர்ந்திருந்த இயந்திரத்திடம் மருத்துவர் வந்து,
“போருக்கு முன்பு உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்துச் செய்துகொண்டிருந்தது என்ன? ஏதாவது விளையாட்டு விளையாடுவீர்களா?” என்று கேட்டார்.
“ஆம், கால்பந்து,” என்றேன்.
“நல்லது,” என்றார் அவர். “இனி நீங்கள் முன்பைவிடச் சிறப்பாகக் கால்பந்து விளையாட முடியும்.”
என்னுடைய முழங்கால் மடங்கவில்லை. கெண்டைக்கால் தசையே இல்லாமல், முழங்காலிலிருந்து கணுக்கால் வரை கால் நேராகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த இயந்திரம் முழங்காலை மடக்கி, முச்சக்கர வண்டி ஓட்டும்போது கால் அசைவதைப்போல அதை அசையச் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஆனால் அது இன்னும் மடங்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, மடக்க வேண்டிய இடத்தை இயந்திரம் அடைந்தபோது, திடீரென்று ஒரு அதிர்வுடன் இழுத்தது.
மருத்துவர் கூறினார்:
“இதெல்லாம் சரியாகிவிடும். நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலியான இளைஞர். மீண்டும் ஒரு சாம்பியனைப் போலக் கால்பந்து விளையாடுவீர்கள்.”
அடுத்த இயந்திரத்தில் ஒரு மேஜர் அமர்ந்திருந்தார். அவருடைய கை ஒரு குழந்தையின் கையைப்போல் சிறியதாக இருந்தது. மருத்துவர் அவருடைய கையைப் பரிசோதித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் என்னைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தார். அந்தக் கை இரண்டு தோல் பட்டைகளுக்கு நடுவில் இருந்தது. அவை மேலேயும் கீழேயும் அசைந்து, விறைப்பாக இருந்த விரல்களைத் தட்டித் தட்டிச் சென்றன.
“நானும் கால்பந்து விளையாடுவேனா, கேப்டன்-டாக்டர்?” என்று அவர் கேட்டார்.
போருக்கு முன்பு அவர் மிகச் சிறந்த வாள்வீச்சு வீரராக இருந்தார்; இத்தாலியிலேயே தலைசிறந்த வாள்வீச்சு வீரராக விளங்கியவர்.
மருத்துவர் பின்புற அறையில் இருந்த தமது அலுவலகத்திற்குச் சென்று ஒரு புகைப்படத்தைக் கொண்டு வந்தார். அந்தப் புகைப்படத்தில், இயந்திர சிகிச்சையைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, மேஜருடைய கையைப் போலவே கிட்டத்தட்ட சிறியதாகவும் சுருங்கிப்போயிருந்த ஒரு கை காணப்பட்டது; சிகிச்சைக்குப் பிறகு அந்தக் கை சற்றுப் பெரிதாகியிருந்தது.
மேஜர் அந்தப் புகைப்படத்தைத் தனது நல்ல கையால் பிடித்துக்கொண்டு, அதை மிகவும் கவனமாகப் பார்த்தார்.
“காயமா?” என்று அவர் கேட்டார்.
“ஒரு தொழிற்சாலை விபத்து,” என்றார் மருத்துவர்.
“மிகவும் சுவாரஸ்யம், மிகவும் சுவாரஸ்யம்,” என்றார் மேஜர். பின்னர் அந்தப் புகைப்படத்தை மருத்துவரிடம் திருப்பிக் கொடுத்தார்.
“உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறதா?” என்று கேட்டார்.
“இல்லை,” என்றார் மேஜர்.
என்னுடைய வயதையொத்த மூன்று இளைஞர்கள் தினமும் அங்கே வந்தார்கள். அவர்கள் மூவருமே மிலானைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்களில் ஒருவன் வழக்கறிஞராகப் போகிறவன்; இன்னொருவன் ஓவியனாகப் போகிறவன்; மற்றொருவன் இராணுவ வீரனாகப் போக நினைத்திருந்தவன். இயந்திரங்களில் எங்களுக்கான சிகிச்சை முடிந்த பிறகு, சில சமயங்களில் நாங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து ஸ்காலா அரங்கத்துக்கு அடுத்திருந்த கஃபே கோவாவுக்குத் திரும்பிச் செல்வோம்.
நாங்கள் நால்வராக இருந்ததால், கம்யூனிஸ்டுகள் வசிக்கும் பகுதியின் வழியாகக் குறுகிய பாதையில் நடந்து செல்வோம். நாங்கள் அதிகாரிகள் என்பதால் அங்கிருந்த மக்கள் எங்களை வெறுத்தார்கள். நாங்கள் கடந்து செல்லும்போது, மதுக்கடை ஒன்றிலிருந்து யாராவது,
“அதிகாரிகள் ஒழிக!”
என்று கத்துவார்கள்.
எங்களுடன் சில சமயங்களில் நடந்து வரும் மற்றொரு இளைஞன் இருந்தான்; அவனுடன் சேர்ந்து நாங்கள் ஐந்து பேராகிவிடுவோம். அவன் முகத்தின் குறுக்கே ஒரு கறுப்பு பட்டுப் கைக்குட்டையைக் கட்டியிருப்பான். அப்போது அவனுக்கு மூக்கே இல்லை; அவனுடைய முகத்தை மறுசீரமைக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் இராணுவக் கல்லூரியிலிருந்து நேராகப் போர்முனைக்குச் சென்றிருந்தான். முதல்முறையாகப் போர்முனையின் முன்வரிசைக்குச் சென்ற ஒரு மணி நேரத்துக்குள்ளேயே காயமடைந்துவிட்டான்.
அவனுடைய முகத்தை அவர்கள் மறுசீரமைத்தார்கள். ஆனால் அவன் மிகவும் பழமையான ஒரு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவனுடைய மூக்கை முன்பிருந்தபடியே சரியாக அமைக்க அவர்களால் ஒருபோதும் முடியவில்லை. பின்னர் அவன் தென் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று ஒரு வங்கியில் வேலை செய்தான்.
ஆனால் இவையெல்லாம் வெகு காலத்திற்கு முன்பு நடந்தவை. அப்போது, பின்னர் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது எங்களில் யாருக்குமே தெரியாது. போர் எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருக்கும் என்பதை மட்டுமே நாங்கள் அறிந்திருந்தோம்; ஆனால் இனிமேல் நாங்கள் போருக்குச் செல்லப் போவதில்லை என்பதும் எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது.
கறுப்புப் பட்டுக் கட்டை முகத்தின் குறுக்கே கட்டியிருந்த அந்த இளைஞனைத் தவிர, எங்களுக்கெல்லாம் ஒரே மாதிரியான பதக்கங்கள் இருந்தன. அவன் போர்முனையில் போதுமான காலம் இருந்திருக்காததால், எந்தப் பதக்கமும் பெறவில்லை.
மிகவும் வெளிறிய முகத்துடன் உயரமாக இருந்த அந்த இளைஞன் வழக்கறிஞராகப் போக இருந்தான். அவன் அர்திதி படைப்பிரிவில் லெப்டினன்டாக இருந்தவன்; அவனுக்கு மூன்று…
எங்களிடம் ஒவ்வொருவருக்கும் தலா ஒன்று மட்டுமே இருந்த அந்த வகையைச் சேர்ந்த மூன்று பதக்கங்கள் அவனிடம் இருந்தன. அவன் நீண்ட காலமாக மரணத்தை நேருக்கு நேர் சந்தித்துப் பழகியிருந்ததால், ஓரளவு பற்றற்றவனாக இருந்தான். நாங்களும் எல்லோரும் சற்றுப் பற்றற்றவர்களாகவே இருந்தோம். நாங்கள் ஒவ்வொரு பிற்பகலும் மருத்துவமனையில் சந்தித்துக்கொண்டோம் என்பதைத்தவிர, எங்களை ஒன்றாக இணைத்தது வேறு எதுவும் இல்லை.
ஆனால், கோவாவுக்குச் செல்லும்போது நகரத்தின் கடினமான பகுதிகள் வழியாக இருட்டில் நடந்து செல்வோம். மதுக்கடைகளிலிருந்து வெளிச்சமும் பாடல்களும் வந்து கொண்டிருக்கும். சில சமயங்களில் ஆண்களும் பெண்களும் நடைபாதையில் கூட்டமாக நின்றுகொண்டிருப்பார்கள்; அவர்களைக் கடந்து செல்வதற்காக நாங்கள் அவர்களிடையே இடித்துக்கொண்டு செல்ல வேண்டியிருக்கும். அப்போது, எங்களை வெறுத்த அந்த மக்கள் புரிந்துகொள்ளாத ஏதோ ஒரு சம்பவம் எங்களுக்குள் நிகழ்ந்திருப்பதால், நாங்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்தோம்.
கோவாவை நாங்கள் அனைவரும் நன்கு அறிந்திருந்தோம். அங்கே வளமாகவும் கதகதப்பாகவும் இருந்தது; வெளிச்சம் அதிகமாக இல்லாமல் மங்கலாக இருந்தது; குறிப்பிட்ட சில நேரங்களில் சத்தமும் புகையும் நிறைந்திருந்தது. மேசைகளில் எப்போதும் பெண்கள் அமர்ந்திருப்பார்கள். சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருந்த ஒரு அலமாரியில் படங்களுடன் கூடிய செய்தித்தாள்களும் பத்திரிகைகளும் இருந்தன. கோவாவில் இருந்த பெண்கள் மிகவும் தேசப்பற்று கொண்டவர்கள். இத்தாலியில் மிகவும் தேசப்பற்று கொண்டவர்கள் அந்தக் கஃபே பெண்கள்தான் என்று நான் கண்டுகொண்டேன்-இன்றும் அவர்கள் அப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன்.
ஆரம்பத்தில் அந்த இளைஞர்கள் என் பதக்கங்களைப் பற்றி மிகவும் மரியாதையுடன் நடந்துகொண்டார்கள். அவற்றைப் பெறுவதற்கு நான் என்ன செய்தேன் என்று என்னிடம் கேட்டார்கள். நான் அவர்களிடம் அந்தப் பதக்கங்களுக்கான அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களைக் காட்டினேன். அவை மிகவும் அழகான மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்தன; fratellanza (சகோதரத்துவம்), abnegazione (சுயத் தியாகம்) போன்ற சொற்களால் நிரம்பியிருந்தன. ஆனால், அந்தப் புகழ்ச்சிச் சொற்களையெல்லாம் நீக்கிவிட்டால், உண்மையில் அந்தப் பதக்கங்கள் எனக்கு வழங்கப்பட்டதற்கான காரணம் ஒன்றுதான்-நான் ஓர் அமெரிக்கன் என்பதுதான்.
அதற்குப் பிறகு என்னை நோக்கிய அவர்களுடைய அணுகுமுறை சற்றே மாறியது. வெளியிலிருந்து வருபவர்களுக்கு எதிராக அவர்கள் ஒன்றுபட்டிருந்தபோது நான் அவர்களுடைய நண்பனாக இருந்தேன். நான் ஒரு நண்பன்தான்; ஆனால் அவர்கள் அந்தப் பாராட்டுச் சான்றிதழ்களைப் படித்த பிறகு, நான் உண்மையில் அவர்களில் ஒருவனாக இருந்ததில்லை. ஏனென்றால், அவர்களுடைய அனுபவம் என்னிடமிருந்து வேறுபட்டிருந்தது; மேலும், தங்களுடைய பதக்கங்களைப் பெறுவதற்காக அவர்கள் மிகவும் வேறுபட்ட செயல்களைச் செய்திருந்தார்கள்.
நான் காயமடைந்திருந்தேன் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் இறுதியில் காயமடைவது உண்மையில் ஒரு விபத்துதான் என்பதை நாங்கள் அனைவரும் அறிந்திருந்தோம். இருந்தாலும், அந்தப் பதக்கங்களுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த ரிப்பன்களைப் பற்றி நான் ஒருபோதும் வெட்கப்பட்டதில்லை. சில சமயங்களில்…
காக்டெய்ல் நேரத்துக்குப் பிறகு, அவர்கள் தங்களுடைய பதக்கங்களைப் பெறுவதற்காகச் செய்த எல்லாவற்றையும் நானும் செய்ததாகக் கற்பனை செய்துகொள்வேன். ஆனால் இரவில் வீடு திரும்பும்போது, குளிர்ந்த காற்று வீசும் வெறிச்சோடிய தெருக்களில், கடைகள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருக்கும் நிலையில், தெருவிளக்குகளுக்கு அருகிலேயே நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, அப்படிப்பட்ட காரியங்களை நான் ஒருபோதும் செய்திருக்க மாட்டேன் என்பதை அறிந்திருந்தேன். இறந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் எனக்கு மிகவும் அதிகமாக இருந்தது. பல இரவுகளில் தனியாகப் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு, இறந்துவிடுவேனோ என்று அஞ்சியபடியே, மீண்டும் போர்முனைக்குச் செல்லும்போது நான் எப்படி இருப்பேன் என்று எண்ணிக்கொண்டிருப்பேன்.
பதக்கங்கள் பெற்ற அந்த மூவரும் வேட்டைப் பருந்துகளைப் போன்றவர்கள்; நான் பருந்து அல்ல. இதுவரை ஒருபோதும் வேட்டையாடாதவர்களுக்கு நான் ஒரு பருந்தைப் போலத் தோன்றியிருக்கலாம்; ஆனால் அந்த மூவருக்கும் உண்மை நன்றாகத் தெரியும். அதனால் நாங்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் விலகிச் சென்றோம்.
ஆனால், போர்முனையில் முதல் நாளிலேயே காயமடைந்த அந்த இளைஞனுடன் மட்டும் நான் நல்ல நண்பனாகத் தொடர்ந்தேன். ஏனென்றால், அவன் போர்முனையில் எப்படி மாறியிருப்பான் என்பதை அவனால் ஒருபோதும் அறிந்துகொள்ள முடியாது. ஆகவே, அவனையும் அந்தக் குழுவில் ஒருவனாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஒருவேளை அவனும் ஒரு பருந்தாக மாறியிருக்க மாட்டான் என்று நான் நினைத்ததால், எனக்கு அவனைப் பிடித்திருந்தது.
மிகச் சிறந்த வாள்வீச்சு வீரராக இருந்த மேஜர், வீரத்தை நம்பவில்லை. நாங்கள் இயந்திரங்களில் சிகிச்சை பெற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் அதிக நேரம் செலவிட்டு என்னுடைய இலக்கணத் தவறுகளைத் திருத்துவார். நான் இத்தாலிய மொழியைப் பேசும் விதத்தைப் பாராட்டியிருந்தார்; நாங்கள் இருவரும் மிகவும் எளிதாகப் பேசிக்கொள்வோம்.
ஒருநாள், இத்தாலிய மொழி எனக்கு மிகவும் எளிதாக இருப்பதாகவும், அதனால் அதில் அதிக ஆர்வம் காட்ட முடியவில்லை என்றும் நான் கூறினேன். எல்லாவற்றையும் சொல்வது மிகவும் எளிதாக இருந்தது.
“ஆமாம்,” என்றார் மேஜர். “அப்படியானால், இலக்கணத்தைப் பயன்படுத்திக் கற்றுக்கொள்வதை ஏன் தொடங்கக்கூடாது?”
எனவே நாங்கள் இலக்கணத்தைப் படிக்கத் தொடங்கினோம். விரைவிலேயே இத்தாலிய மொழி எனக்கு மிகவும் கடினமான மொழியாகிவிட்டது. என் மனதில் இலக்கணம் சரியாகப் பதியும் வரை அவரிடம் பேசுவதற்கே நான் பயப்படத் தொடங்கினேன்.
மேஜர் மிகவும் தவறாமல் மருத்துவமனைக்கு வந்துகொண்டிருந்தார். அவர் ஒருநாள்கூட வராமல் இருந்ததாக எனக்கு நினைவில்லை. என்றாலும், அந்த இயந்திரங்களின் மீது அவருக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்பது எனக்கு உறுதி.
ஒரு காலத்தில் எங்களில் யாருக்குமே அந்த இயந்திரங்களின் மீது நம்பிக்கை இல்லை. ஒருநாள் மேஜர், அது எல்லாம்…
“அர்த்தமற்றது. அப்போது அந்த இயந்திரங்கள் புதிதாக இருந்தன; அவற்றைச் சோதித்துப் பார்ப்பவர்கள் நாங்கள்தான். அது ஒரு முட்டாள்தனமான யோசனை,” என்றார் அவர். “மற்ற எந்தக் கோட்பாட்டையும் போல இதுவும் ஒரு கோட்பாடுதான். நான் ஒரு முட்டாள்தனமான, முற்றிலும் அவமானகரமான காரியத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன்.”
அப்போது நான் இன்னும் என் இலக்கணத்தைச் சரியாகக் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. என்னுடன் அதைப் பற்றிப் பேசுவதும் ஒரு முட்டாள்தனமான காரியம் என்று அவர் நினைத்தார். அவர் சிறிய உருவமுடையவர். நாற்காலியில் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்திருந்தார். அவரது வலது கை இயந்திரத்துக்குள் இருந்தது. பட்டைகள் அவரது விரல்களுடன் மேலும் கீழுமாகத் தட்டிக்கொண்டிருக்க, அவர் நேராக எதிரிலிருந்த சுவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
“போர் முடிந்துவிட்டால், அது முடிந்ததாக வைத்துக்கொண்டால், நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?” என்று அவர் என்னிடம் கேட்டார். “இலக்கணப்படி பேசுங்கள்!”
“நான் அமெரிக்காவுக்குச் செல்வேன்.”
“உங்களுக்குத் திருமணமாகிவிட்டதா?”
“இல்லை. ஆனால் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன்.”
“அப்படியானால் நீங்கள் இன்னும் பெரிய முட்டாள்,” என்றார் அவர். அவர் மிகவும் கோபமாக இருப்பது தெரிந்தது. “ஒரு மனிதன் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூடாது.”
“ஏன், சிக்னோர் மேஜர்?”
“என்னை ‘சிக்னோர் மேஜர்’ என்று அழைக்காதீர்கள்.”
“ஒரு மனிதன் ஏன் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூடாது?”
“அவன் திருமணம் செய்துகொள்ள முடியாது. அவன் திருமணம் செய்துகொள்ளக்கூடாது,” என்று அவர் கோபமாகக் கூறினார். “அவன் எல்லாவற்றையும் இழக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால், அவற்றை இழக்கும் நிலைக்கு தன்னைத் தானே கொண்டுசெல்லக்கூடாது. தான் இழக்கக்கூடிய ஒன்றை இழக்கும் நிலைக்கு தன்னை ஆளாக்கக்கூடாது. தான் இழக்க முடியாத விஷயங்களையே அவன் தேட வேண்டும்.”
அவர் மிகவும் கோபத்துடனும் கசப்புடனும் பேசினார். பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது நேராக முன்னால் இருந்த சுவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.
“ஆனால் அவர் அதை ஏன் அவசியம் இழக்க வேண்டும்?” என்று நான் கேட்டேன்.
“அவன் அதை இழந்துவிடுவான்,” என்றார் மேஜர்.
அவர் சுவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் இயந்திரத்தைப் பார்த்துக் கீழே தலையைக் குனிந்து, பட்டைகளுக்கு இடையில் இருந்த தன் சிறிய கையை வேகமாக வெளியே இழுத்து, அதைத் தன் தொடையில் பலமாக அடித்துக்கொண்டார்.
“அவன் அதை இழந்துவிடுவான்,” என்று கிட்டத்தட்ட கத்தினார். “என்னுடன் வாதிடாதீர்கள்!”
“இந்தக் கேடுகெட்ட இயந்திரத்தை நிறுத்துங்கள்,” என்று இயந்திரங்களை இயக்கிக்கொண்டிருந்த உதவியாளரை அழைத்துக் கூறினார்.
அவர் மீண்டும் அடுத்த அறைக்குச் சென்று ஒளிச்சிகிச்சையும் மசாஜும் செய்துகொண்டார். பின்னர் மருத்துவரிடம் தொலைபேசியைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாமா என்று கேட்டது என் காதில் விழுந்தது; அதன்பின் கதவை மூடிக்கொண்டார்.
அவர் மீண்டும் அறைக்குள் வந்தபோது, நான் வேறொரு இயந்திரத்தில் அமர்ந்திருந்தேன். அவர் மேலங்கி அணிந்திருந்தார்; தலையில் தொப்பியும் இருந்தது. நேராக என் இயந்திரத்திடம் வந்து, என் தோள்மீது தன் கையை வைத்தார்.
“என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்,” என்றார். தன் நல்ல கையால் என் தோளைத் தட்டிக்கொடுத்தார். “நான் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ள விரும்பவில்லை. என் மனைவி இப்போதுதான் இறந்துவிட்டார். நீங்கள் என்னை மன்னிக்க வேண்டும்.”
“ஓ…” என்றேன். அவருக்காக மனம் வருந்தியது. “எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது.”
அவர் கீழ் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு அங்கேயே நின்றார்.
“இது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது,” என்றார். “என்னால் இதை ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.”
அவர் என்னைத் தாண்டி, ஜன்னலுக்கு வெளியே நேராகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பின்னர் அழத் தொடங்கினார்.
“என்னால் இதை முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை,” என்றார்; குரல் தழுதழுத்தது.
பின்னர் அழுதுகொண்டே, தலையை உயர்த்தியபடி, எதையும் பார்க்காமல், நேராகவும் ஒரு இராணுவ வீரரைப் போலவும் தன்னைத் தாங்கிக்கொண்டு, இரு கன்னங்களிலும் கண்ணீர் வழிய, உதடுகளைக் கடித்தபடி, இயந்திரங்களைக் கடந்து கதவு வழியாக வெளியே சென்றார்.
மேஜருடைய மனைவி மிகவும் இளமையானவள் என்றும், போரில் ஏற்பட்ட காயங்களால் அவர் நிரந்தரமாகப் பணியிலிருந்து விலகிய பின்னர்தான் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார் என்றும், அவள் நிமோனியாவால் இறந்துவிட்டாள் என்றும் மருத்துவர் என்னிடம் கூறினார். அவள் சில நாட்களே நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தாள். அவள் இறந்துவிடுவாள் என்று யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை.
மேஜர் மூன்று நாட்களுக்கு மருத்துவமனைக்கு வரவில்லை. பின்னர் வழக்கமாக வரும் நேரத்தில் வந்தார். அவரது இராணுவச் சீருடையின் கைப்பகுதியில் கறுப்பு பட்டை அணிந்திருந்தார்.
அவர் திரும்பி வந்தபோது, இயந்திரங்களால் பல்வேறு காயங்கள் குணப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பும் பின்பும் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் பெரிய சட்டங்களில் மாட்டப்பட்டு சுவரைச் சுற்றிலும் வைக்கப்பட்டிருந்தன.
மேஜர் பயன்படுத்திய இயந்திரத்தின் முன்னால் மூன்று…
மேஜருடைய கையைப் போன்றே இருந்த, முற்றிலும் குணமடைந்த கைகளின் மூன்று புகைப்படங்கள் அங்கே இருந்தன. அந்தப் புகைப்படங்களை மருத்துவர் எங்கிருந்து கொண்டுவந்தார் என்பது எனக்குத் தெரியாது. அந்த இயந்திரங்களை முதன்முதலில் பயன்படுத்தியவர்கள் நாங்கள்தான் என்று நான் எப்போதும் புரிந்துகொண்டிருந்தேன்.
அந்தப் புகைப்படங்கள் மேஜரிடம் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை; ஏனென்றால் அவர் அவற்றைப் பார்க்காமல், ஜன்னலுக்கு வெளியே மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.