பெண்களுக்கான விடுதி அது.
அங்குள்ள சிறிய பூங்காவில் மாலை நேரங்களில் தனக்குப் பிடித்த புத்தகத்தை வாசிப்பது மாலதியின் வழக்கம்.
அன்றும் பெஞ்சில் அமர்ந்து
புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
சிறுவயதிலேயே பெற்றோரை இழந்து ஆசிரமத்தில் வளர்ந்து தனது உழைப்பினால் இன்று ஒரு செவிலியராக வேலை பார்க்கிறாள்.
அன்று மாலதியின் பிறந்தநாள்.
நமக்கென யாரும் இல்லையோ
என்று யோசிக்கும் போதே.. அவள் பக்கத்தில் ஒரு சிவப்புப்பறவை வந்து அமர்ந்தது.
அவளையே பார்த்தது. அவள் இதழ்களில் புன்னகை. அமர்ந்திருந்த மரத்திலிருந்து மலர்கள் உதிர்ந்தன.
அண்ணாந்து பார்த்தாள். தனக்கெனத் துணையாய் இந்த இயற்கையும், பிரபஞ்சமும் எப்போதும் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் பெரு மூச்செறிந்தாள்.