நிழல் தரும் மரம் போல தன் குட்டித் தம்பியைத் தாங்கிப் பிடித்திருக்கிறான் அன்பு. அவன் கைகளில் தவழும் பச்சிளம் குழந்தை, தம்பி அமுதன்.
அன்பின் குடும்பம் ஏழ்மையானது. பெற்றோர் அதிகாலையிலேயே கூலி வேலைக்குச் சென்றுவிட்டதால், வீட்டுப் பொறுப்புகள் இந்தச் சிறுவனின் தோள்களில் விழுந்தன. பசித்தால் பால் புகட்டுவது, அழுகையைத் தீர்ப்பது என அத்தனையையும் அன்புவே செய்கிறான்.
தன் தோளில் சாய்ந்திருக்கும் தம்பியின் தலை அவனுக்குப் பாரமாகத் தெரியவில்லை; அதுவே அவனது உலகம். அவன் கண்கள் ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தாலும், அதில் தம்பியைப் பாதுகாக்கும் உறுதியும் பாசமும் மட்டுமே தெரிகிறது. தெருவில் மற்ற குழந்தைகள் விளையாடும் சத்தம் கேட்டாலும், தம்பியின் தூக்கம் கலைந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக அவனை நெஞ்சோடு அணைத்திருக்கிறான்.
ஏழ்மை சூழ்ந்திருந்தாலும், தன் தம்பியைப் பெரிய ஆளாக்க வேண்டும் என்ற கனவோடு அன்பு அவனைத் தாங்குகிறான். அண்ணன்-தம்பி பாசத்திற்கு இந்தச் சித்திரமே சாட்சி.
98