வறுமை நிறைந்த அந்தச் சிறிய குடியிருப்புப் பகுதியில், சிறுவன் கதிரின் உலகம் அவனது குட்டித் தம்பி முகிலனைச் சுற்றியே இயங்கியது. பெற்றோர் இருவரும் பிழைப்புக்காக அதிகாலையிலேயே வேலைக்குச் சென்றுவிட, தம்பியைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் காக்கும் பொறுப்பு கதிரினுடையதாகிறது.
விளையாடும் வயதில் தனக்கிருக்கும் பெரும் பொறுப்பை உணர்ந்த கதிர், தன் தம்பிக்குத் தாயாகவும் தந்தையாகவும் மாறுகிறான். அழும் தம்பியைத் தூக்கித் தோளில் போட்டுக்கொண்டு, அவனுக்குப் பசி ஆற்றுவதும், தாலாட்டுப் பாடித் தூங்க வைப்பதும் கதிரின் அன்றாடக் கடமைகளாகின.
இப்போது, தன் தோளில் நிம்மதியாக உறங்கும் தம்பியை அவன் தன் நெஞ்சோடு இறுக்கி அணைத்திருக்கிறான். அந்தச் சிறுவனின் கண்கள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலும், தம்பியை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற தவிப்பிலும் ஆழ்ந்திருக்கின்றன.
சுற்றிலும் இருக்கும் வறுமையும், சத்தமும் அவர்களை அசைக்கவில்லை. தன் கைகளில் இருக்கும் தம்பியே தனக்குக் கிடைத்த ஆகப்பெரிய சொத்து என அவன் நினைக்கிறான். இவர்களின் இணக்கமான அன்பு, ஏழ்மையின் இருளைத் துரத்தும் பேரொளியாக அங்கே ஒளிர்கிறது.