“டாக்டர் என் தம்பியை காப்பாத்துங்க” என்று தோளில் இருந்து தேவாவை டாக்டர் மேசை மீது போட்டான் செல்வா.
தேவாவை பரிசோதித்த டாக்டர், “காய்ச்சல் ரொம்ப அதிகமா இருக்கு தம்பி, உடனடியா மருந்து குடுக்கணும்… உங்க அம்மா எங்க?” எனக் கேட்டார்.
செல்வா தொண்டை அடைக்க, “அம்மா வீட்ல இல்ல டாக்டர்… எங்களை விட்டுட்டு எங்கேயோ போயிட்டாங்க” என்று கண்கலங்கினான். காலையிலிருந்து தன் தாய் எங்குத் தேடியும் கிடைக்காமல் போன துயரத்தை விட, தம்பியின் மூச்சுக்காற்று அனலாய் சுட்டதே அவனை அதிகம் வதைத்தது.
“கையில காசு இல்ல டாக்டர்… ஆனா தம்பிக்கு ஏதாவது ஆச்சுன்னா என்னால தாங்க முடியாது. அவனுக்கு உயிர்ப் பிச்சை போடுங்க!” என அவன் கரம் கூப்பி மன்றாடினான்.
அந்த சிறுவனின் தவிப்பைக் கண்டு நெகிழ்ந்த டாக்டர், “பயப்படாதே, நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்று ஆறுதல் கூறி தேவாவிற்கு அவசர ஊசி போட்டு மருந்துகளையும் தந்தார்.
சிறிது நேரத்தில் தேவாவின் கண்கள் திறந்து மெல்ல முனகினான். அவனை மீண்டும் நெஞ்சோடு சேர்த்தணைத்துக் கொண்ட செல்வா, “இனி நமக்கு யாரும் இல்லேனாலும் பரவாயில்லடா… உன்னை என் கண்ணு இமை மாதிரி காப்பாத்துவேன்” என்று கண்ணீருடன் உறுதியேற்றான்.