சுந்தர மணிவண்ணன்/ தொடரும் உயரம்

அந்த ஆசிரமத்தின் ஒவ்வொரு சுவரிலும் அந்தப் புகைப்படம் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவன் வீட்டறையிலும், அது கம்பீரமாய் காட்சி அளித்தது.

 அந்தப் படத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவன் மனக்கண் முன், அந்த நினைவுகள் மெல்ல நிழலாடத் தொடங்கின.

​அன்று… அந்தப் பிஞ்சு தோள்களில் சாய்ந்தபடி தளர்ந்துபோய் கிடந்தது. கண்களில் கோபக் கனல் மூண்டெரிய, அந்தச் சின்னஞ்சிறு குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு அவன் தெருவில் வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான்.

​அந்தக் கொடூரத் தீ விபத்தில், தாய் தந்தையை இழந்து, . அனாதையாய் நின்ற அந்தப் பிஞ்சைத் தன் தோளோடு அணைத்தபடி, தெருவில் அவன் நடந்தான்.

​தன்னை அணைத்து ஆதரவு தந்த அந்த அனாதை ஆசிரமத்தில், அந்தப் பிஞ்சையும் தன்னோடு  இணைத்துக் கொண்டான்.

அந்த ஆசிரம குருவின் மாறாத அன்பிற்கு இருவரும் அடிமையானர்.

​காலங்கள் உருண்டோடின.  ஆட்சியாளர்கள் என்ற அந்தஸ்த்தில் இருவரும் (IAS) பொறுப்பேற்றனர். இருந்தும் அந்த ஆசிரமத்தை அவர்கள் மறக்கவில்லை. அங்கு பயிலும் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்து, சீரிய முறையில் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டனர்.

​ அங்கு வளர்ந்த இரு இளைஞர்கள் அவர்களின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினர்.

“ஐயா… UPSC-ல அகில இந்திய அளவில் தேர்ச்சி பெற்றுட்டோம்.”

அவர்கள் இருவரும் சுவரை நோக்கித் திரும்பினர்.

“நாங்கள் இந்தப் படத்தைப் பார்த்துத்தான் வளர்ந்தோம், ஐயா.”

அவன் எதுவும் பேசவில்லை.

தொங்கும் படம் சொன்னது.உயரம் தொடர்கிறது.

146 Words.