அன்றைய பகல் முழுவதும் சுட்டெரிக்கும் வெயிலையும் தாண்டி, இரவின் குளிர் காற்றில் நடந்து கொண்டிருந்தான் முனுசாமி.
அவனது உடல் ஒல்லியாக, எலும்புகள் தெரியும் அளவுக்கு வறுமையின் பிடியில் வாடியிருந்தது. அவனுக்குப் பின்னால் சூழ்ந்திருந்த அந்தச் சாம்பல் நிற மேகங்களைப்போல, அவன் வாழ்க்கையும் பல கவலைகளாலும் போராட்டங்களாலும் சூழ்ந்திருந்தது.
ஆனால், அந்த இருண்ட பின்னணியிலும் அவனது கைகளில் இருந்த அந்த இரண்டு மஞ்சள் நிறப் பைகள் மட்டும் ஒரு சிறிய சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தன. காலையில் வெறும் வயிற்றுடன் வேலைக்குச் சென்றவன், மாலையில் தன் உழைப்பின் வியர்வையைச் சம்பளமாகப் பெற்று, அதில் தன் பிள்ளைக்குப் பிடித்தமான பலகாரங்களையும், வீட்டின் அவசியத் தேவைகளையும் அந்த மஞ்சள் பைகளில் பத்திரமாக அடைத்துக் கொண்டு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தான்.
உடலில் பலம் குறைந்திருந்தாலும், அவனது கால்கள் வீட்டிற்கு விரைவாகச் சென்றடைய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு நகர்ந்தன.
அந்தப் பைகளில் இருப்பது வெறும் பொருட்களல்ல; அது ஒரு அப்பாவின் பாசம், ஒரு குடும்பத்தின் பசியைப் போக்கும் மந்திரம், மற்றும் நாளைய விடியல் மீதான நம்பிக்கை. சாம்பல் நிற உலகத்தில், உழைப்பவனின் வியர்வை பட்டு மஞ்சள் நிறமாய் ஒளிரும் அன்பு இதுதான்.
125