அந்தக் கிராமத்தின் அமைதியான மாலையில், கவிதாவும் ராதாவும் தங்கள் வீட்டின் முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் சிறுவயது முதலே பிரிக்க முடியாத தோழிகள்.
கவிதா தன் தோழி ராதாவின் தோளில் மெல்ல சாய்ந்து, தன் மனப் பாரங்களை அவளிடம் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தாள். கவிதாவின் கவலைகளைக் கேட்ட ராதா, அவளது கையைத் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, “எல்லாம் சரியாகிவிடும், நான் இருக்கிறேன்” என்று ஆறுதல் கூறினாள். ராதாவின் அன்பான வார்த்தைகளும், அவளது முகத்தில் தெரிந்த அமைதியும் கவிதாவின் மனதை லேசாக்கின.
அந்த நேரத்தில், எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி ராதாவின் கைக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தது. அந்த வண்ணத்துப்பூச்சி, அவர்களின் வாழ்வில் வரவிருக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் மாற்றத்திற்கும் அடையாளமாகத் தோன்றியது.
இருவரும் அந்த வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பார்த்தபடி மௌனமாக நிம்மதியை உணர்ந்தனர். வார்த்தைகள் தேவையில்லாத அந்த உன்னத நட்பு, அவர்களின் அன்பையும் நம்பிக்கையையும் மேலும் ஆழப்படுத்தியது. சோகங்கள் வந்துபோனாலும், அவர்களின் நட்பு என்றும் மாறாது என்பதை அந்த மாலைப்பொழுது அவர்களுக்கு உணர்த்தியது.